หลังจากโจวหวนจากไป ฟางโจ้วยังคงนั่งเหม่ออยู่ที่ร้านน้ำชา
น้ำชาในถ้วยเย็นสนิทแล้ว ใบชาจมอยู่ก้นถ้วย
แมวเงาจันทร์หมอบอยู่บนโต๊ะ ใช้หางปัดไปมาบนหลังมือของเขาอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีอำพันครึ่งหลับครึ่งตื่น ราวกับกำลังเป็นเพื่อนเขานั่งเหม่อ
เขาถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นยืน อุ้มแมวขึ้นมา แล้วเดินกลับไปตามทางเดิม
กลับมาถึงตึกเล็กที่ถนนตะวันออกสาม ตะวันยังไม่ค่ำ
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอย่างเฉียง ๆ วาดเป็นสี่เหลี่ยมสว่างบนพื้นห้องโถง
แมวเงาจันทร์กระโดดลงจากบ่าของเขา เดินไปที่รังแมวด้วยตนเอง แล้วขดตัวเป็นก้อนขนสีขาวเงิน
ฟางโจ้วยืนอยู่กลางห้องโถงครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไร
ความรู้สึกนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก
ตลอดสิบแปดปีในตระกูลฟาง เขามักตกอยู่ในสภาพเช่นนี้บ่อยครั้ง
เมื่อการฝึกฝนมาถึงช่วงพัก อ่านหนังสือจบ กินของอร่อยแล้ว นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ใต้ต้นไม้คอเอียง มองใบไม้เหนือหัวเหม่อลอยไปทั้งบ่าย
แม่ของเขาเดินผ่านมาจะเอาขนมมาให้ เข้าให้เงินเขา ปล่อยให้เขาออกไปเดินเล่นมากขึ้นอีกหน่อย ส่วนพ่อของเขาไม่เคยยุ่งอะไร คงคิดว่ารู้สึกผิดต่อเขา จึงตามใจเขา
แท้จริงฟางโจ้วไม่มีเป้าหมาย
เมื่อเขามาถึงโลกนี้ เขามาพร้อมกับความทรงจำชาติก่อน
คนยุคปัจจุบันธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เกิดใหม่ในโลกที่สามารถฝึกฝนได้โดยไม่รู้สาเหตุ
เมื่อรู้ว่าโลกนี้มีนักฝึกตน เขาเคยตื่นเต้นอยู่พักหนึ่ง
เมื่อพบว่าตัวเองได้พล็อตตัวเอกสายโดนถอนหมั้น เขายิ่งตื่นเต้นมากขึ้น