ฟางโจ้วพาแมวเงาจันทร์ออกจากประตูมา ฟ้าคล้ำไปแล้ว
ฟางโจ้วเดินไปเดินมาในถนนสองรอบ ในที่สุดก็เลือก ร้านบะหมี่ร้านหนึ่งที่ไม่เคยกินมาก่อน
ร้านบะหมี่เล็กมาก หน้าร้านแขวนผ้าม่านผืนหนึ่ง ในร้านมีโต๊ะเพียงสี่ตัว สามตัวว่างอยู่
โต๊ะที่ชิดกำแพงมีคนนั่งอยู่สองคน ชายหนุ่มคนหนึ่ง สวมชุดนักรบสีเทารัดกุม ด้านหลังสะพายกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง ดูท่าทางจะเป็นนักฝึกกระบี่
ฝั่งตรงข้ามชายหนุ่มมีเด็กสาวตัวน้อยนั่งอยู่ อายุประมาณหกเจ็ดขวบ
เด็กสาวสวมกระโปรงผ้าฝ้ายที่ไม่ค่อยพอดีตัวนัก นั่งตัวตรง มือทั้งสองวางบนเข่า ใบหน้าหันเข้าหาโต๊ะ
ฟางโจ้วสังเกตเห็นดวงตาของนาง ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง แก้วตาสีเทาหม่น ไม่มีจุดรวมสายตาใดๆ
ฟางโจ้วหันกลับมามอง สายตามาที่โต๊ะใกล้ประตูที่สุด นั่งลง เรียกบะหมี่น้ำใสชามหนึ่ง
"พี่ซู กลิ่นบะหมี่หอมจัง"
นักฝึกกระบี่หนุ่มดึงตะเกียบสองคู่ออกจากกระบอกตะเกียบ แบ่งให้นางหนึ่งคู่: "เดี๋ยวก่อน ร้อนอยู่"
ฟางโจ้วเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง ขั้นโอสถเร้นลับ พลังกระบี่เก็บงำอยู่ภายใน ถือว่าระดับการบำเพ็ญเพียรในวัยนี้ใช้ได้ทีเดียว
บะหมี่ถูกส่งมา ฟางโจ้วก้มหน้ากินบะหมี่ ไม่ได้ตั้งใจจะฟัง แต่ร้านแค่นี้ ไม่อยากฟังก็ได้ยิน
"พี่ซู พรุ่งนี้พาหลู่ไปหาหมอตาได้ไหม?"
"อื้ม"
"พอตรวจตาเสร็จ หลู่จะได้เห็นหน้าตาพี่ซูหรือเปล่า?"
"ได้สิ"
"แล้วพี่ซูหน้าตาดีไหม?"
นักฝึกกระบี่ชะงักไปครู่หนึ่ง "ก็ใช้ได้"
เด็กสาวหัวเราะคิกคัก หัวเราะเสร็จก็ถามต่อ: "ถ้ารักษาไม่หายล่ะ?"
ตะเกียบฟางโจ้วหยุดไปครู่หนึ่ง ตอนชาติก่อนเขาเห็นเด็กแบบนี้ไม่ได้มากที่สุด
"ไม่มีทางรักษาไม่หาย ถ้ามีอะไรผิดปกติ ข้าจะพาเจ้าไปยอดเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งความหนาวเย็น" นักฝึกกระบี่พูด แต่ว่าทางสำนักหมื่นอริยะสนับสนุนให้ศิษย์ทำความดีอยู่เสมอ
ฟางโจ้วดูดบะหมี่เข้าปาก การเคลื่อนไหวของเขาเบาลงกว่าเมื่อครู่ เสียงตะเกียบกระทบชามก็เบาลงเหมือนกัน