“ปั่นเร็ว ๆ หน่อย แดดร้อนจะตาย”
บนจักรยานคันหนึ่ง มีเด็กหนุ่มสูงเกิน 180 เซนติเมตรนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าแนบกับแผ่นหลังของเด็กสาว เขาหาวอย่างเกียจคร้าน
เด็กสาวที่นั่งข้างหน้าปั่นสุดแรงจนเหงื่อไหลพรั่งพรู เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็โมโหจนหันกลับไปชกเขาหนึ่งหมัด ใบหน้าสวยได้รูปยับยู่ยี่อย่างน่าเกลียด ก่อนจะตะโกนว่า “งั้นนายก็ปั่นเองสิ!”
“ไม่เอา เหนื่อยจะตาย ฉันเกลียดเหงื่อออก”
“งั้นก็หุบปากไปเลย!”
กู้ซืออวี๋นึกถึงความฝันเมื่อคืนแล้วรู้สึกเหลือเชื่อ ในฝัน โลกนี้เป็นโลกของนิยายที่พังทลาย ส่วนเขา—สวี่เจียอี้ ไอ้หมอนั่นดันเป็นพระเอกของนิยายเรื่องนี้
เพื่อรักษาไม่ให้โลกนี้ถูกทำลาย พวกคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย คนที่เกิดใหม่ คนที่ข้ามภพมา... ต่างต้องพยายามทำให้สวี่เจียอี้ประทับใจ ก็เพื่อหยุดพระเอกที่กลายเป็นคนมืดมนอย่างสวี่เจียอี้ไม่ให้ทำลายโลก
พอกู้ซืออวี๋จอดจักรยานเรียบร้อย หัวก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว
สวี่เจียอี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดึงแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดให้เธอ
กู้ซืออวี๋ปัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงใจ แล้วก้มหน้าถูไถกับอกเขา มองเสื้อนักเรียนที่เปียกโชกแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจ “สมน้ำหน้า”
สวี่เจียอี้มองเสื้อนักเรียนที่เปียกชุ่มแนบผิว เขาดึงเสื้อออกจากตัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดเอื่อย ๆ ว่า “เธอเป็นสัตว์ทะเลหรือไง ทำไมมีน้ำเยอะขนาดนี้”
กู้ซืออวี๋โวยวาย “งั้นพรุ่งนี้ก็เชิญนาย สัตว์บก ไปปั่นข้างหน้า ให้ฉัน สัตว์ทะเล ได้เห็นฝีมือหน่อยสิ”
“ขอโทษนะ ฉันเป็นมนุษย์ คงช่วยสัตว์ทะเลอย่างเธอไม่ได้หรอก” สวี่เจียอี้ตอบอย่างขี้เกียจ
กู้ซืออวี๋ “……”
นายมันหมาชัด ๆ
กู้ซืออวี๋กัดฟัน รู้สึกว่าฝันที่ตัวเองฝันนั้นแฟนตาซีเกินไปแล้ว สวี่เจียอี้เป็นแบบนี้แท้ ๆ ยังจะเป็นพระเอกอีก ไม่รู้คนเขียนคนไหนจะเขียนพระเอกแบบนี้ นี่มันพระเอกที่ต้องใช้พลังรักล้วน ๆ ชัด ๆ
เพิ่งเข้าห้องเรียนมา
“เฮ้! พี่อี้ เถาจื่อ พวกนายมาแล้ว” โจวจิ้นทักเสียงดัง
สวี่เจียอี้วางกระเป๋านักเรียนลง หาวหนึ่งทีแล้วฟุบหน้ากับโต๊ะ
กู้ซืออวี๋ทักเขา จากนั้นดื่มน้ำไปอึกหนึ่งจนรู้สึกเหมือนได้ชีวิตกลับคืนมา
“ได้ยินหรือยัง วันนี้มีเด็กย้ายมาใหม่ด้วยนะ ฮี่ ๆ ไม่รู้ว่าความฝันที่อยากมีแฟนก่อนเข้ามหาวิทยาลัยของฉันจะเป็นจริงไหม”
โจวจิ้นสมชื่อจริง ๆ เขาดูแข็งแรงบึกบึน สูง 188 เซนติเมตร แถมยังมีกล้ามเนื้อแน่นเพราะเป็นนักกีฬา เวลายิ้มจนตาชั้นเดียวหยีลง บนแก้มจะมีลักยิ้ม ดูสดใสมาก
ตอนเด็กเขาอยู่บ้านข้าง ๆ พวกเธอ แต่พอขึ้นมัธยมต้นก็ย้ายไป ไม่คิดว่าพอขึ้นมัธยมปลายแล้วจะได้มาเรียนโรงเรียนเดียวกันอีก
ตามเหตุผลแล้ว คนอย่างเขาน่าจะหาแฟนไม่ยาก แต่กลับตรงกันข้ามจนถึงตอนนี้ยังไม่เคยมีแฟนสักคน ไม่รู้ทำไม แค่ผู้หญิงที่เขาอยากจีบผ่านไปไม่ถึงสองวันก็จะบล็อกเขา
กู้ซืออวี๋มองเขาอย่างจริงจัง “จ้วงจ้วง นายตัดใจเถอะ”
“ทำไมล่ะ?” โจวจิ้นถาม “ถึงฉันจะไม่หล่อมาก แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ขนาดนั้นนี่”
“บางที... นายอาจจะไม่ค่อยฉลาดน่ะ” กู้ซืออวี๋มองเขาอย่างเห็นใจ
ครั้งก่อนเธอสงสัย เลยอยากรู้ว่าโจวจิ้นจีบผู้หญิงยังไง จากนั้นก็ได้รู้ว่าหมอนี่ไม่ค่อยฉลาดจริง ๆ
เธอยังจำแชตได้เลย
ผู้หญิง: — เป็นหวัด ไม่ค่อยสบาย ꒦ິ^꒦ິ
โจวจิ้น: — งั้นก็ดื่มน้ำอุ่นเยอะ ๆ นะ
ผู้หญิง: — ดื่มแล้ว กินยาแล้ว เมื่อกี้เพิ่งไปโรงพยาบาลฉีดยามา ไข้ขึ้นตั้ง 38.9 องศาเลย เศร้าจัง (ʘ̥∧ʘ̥)
รูปภาพ/
โจวจิ้น: — รอแป๊บนะ
จากนั้นกู้ซืออวี๋ก็มองเขาโพสต์ลงโซเชียลว่า
ให้ตายสิ พวกนายรีบมาดูเร็ว มีคนไข้ขึ้นตั้ง 38.9 องศาด้วย เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเลย สุดยอดว่ะ! //ยกนิ้วโป้ง
แล้วก็...
จากนั้นก็เหลือแต่เครื่องหมายตกใจสีแดง
“……” โจวจิ้น
สวี่เจียอี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หาวพลางลุกขึ้นมา
กู้ซืออวี๋เงยหน้าดูเวลา ก็เป็นอย่างที่คิด เหลืออีกหนึ่งนาทีก่อนเข้าเรียน นาฬิกาชีวิตของเขาน่าอิจฉาจริง ๆ
“นักเรียน วันนี้มีเพื่อนใหม่ย้ายเข้ามาในห้องเรา” คุณครูหันไปพูดทางประตู “เข้ามาได้เลย หลินจือจือ”
เด็กสาวยืนอยู่บนแท่นสอน สวมชุดนักเรียนแบบเจเค ดูใสซื่อน่ารัก “สวัสดีทุกคน ฉันชื่อหลินจือจือ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”
ขณะเดียวกันก็มีเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ดังขึ้น 【โฮสต์ โปรดทำให้พระเอกสวี่เจียอี้ประทับใจ เมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัลตามที่กำหนด】
【วางใจได้เลย พี่สาวมีรัศมีสาวป๊อปสุด ๆ อยู่กับตัว ดูฉันจัดการเขาได้ในพริบตา】 น้ำเสียงหยิ่งผยองนั้นแตกต่างจากหลินจือจือตอนนี้อย่างสิ้นเชิง
กู้ซืออวี๋กะพริบตา มองสวี่เจียอี้ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกระซิบว่า “ไอ้หมาสวี่ นายได้ยินหรือเปล่า?”
สวี่เจียอี้เท้าคาง หมุนปากกาอยู่ระหว่างนิ้วยาวเรียว พูดช้า ๆ ว่า “ถ้าฉันไม่ได้หูหนวก ก็น่าจะได้ยินนะ ทำไมล่ะ เธอเป็นพี่น้องที่พลัดพรากจากกันมานานของนายเหรอ?”
ปกติกู้ซืออวี๋คงเถียงกลับไปแล้ว แต่คราวนี้กลับตกตะลึงอยู่ในใจ
ความฝันของเธอดูเหมือนจะเป็นจริงแล้ว
ถ้าโลกที่เธออยู่มาตั้งหลายปีดันเป็นนิยาย แถมเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กยังเป็นพระเอกในนิยาย และเป็นตัวร้ายใหญ่ที่จะทำลายโลกในตอนท้าย เธอจะทำยังไง?
กู้ซืออวี๋คิดว่า...
ปล่อยจอยไปเถอะ ยังไงเธอก็เป็นแค่ตัวประกอบเล็ก ๆ คงช่วยอะไรไม่ได้
หวังว่าพวกคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายจะพยายามกันหน่อยนะ จะได้ป้องกันไม่ให้โลกนี้ถูกทำลาย
หลังเลิกเรียน
กู้ซืออวี๋กินเค้กที่แย่งมาจากสวี่เจียอี้ พูดทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่ “อื้ม เค้กที่ป้าหลี่ทำอร่อยเว่อร์จริง ๆ”
ป้าหลี่เป็นแม่บ้านที่ป้าฉู่จ้างมาดูแลพวกเขา ฝีมือทำอาหารเรียกได้ว่าสุดยอด มีทักษะการทำอาหารครบทั้งสิบแปดแขนง ทำได้เก่งทุกอย่าง
“เลอะเทอะชะมัด” สวี่เจียอี้ยื่นมือมาใช้หัวแม่มือเช็ดเศษเค้กตรงมุมปากเธอ แล้วพูดอย่างรังเกียจว่า “เป็นเด็กเล็กหรือไง”
กู้ซืออวี๋ไม่ใส่ใจ เช็ดปากลวก ๆ แล้วเตือนเขาว่า “ขอโทษนะ เด็กเล็ก ฉันแก่กว่านายหนึ่งเดือน เรียกพี่สาวด้วย”
“ชิ” สวี่เจียอี้มองเธออย่างไม่สบอารมณ์
เขาหยิบนมกล่องหนึ่ง เจาะหลอดแล้วส่งให้ “กินอยู่ยังอุดปากไม่ได้อีก”
กู้ซืออวี๋รับมา จิบหนึ่งอึกแล้วตอบส่ง ๆ “อืม ๆ ๆ นายพูดถูกหมดแหละ”
“สวัสดี สวี่เจียอี้ นี่เป็นของขวัญที่ฉันเอามาให้เพื่อนใหม่ รับไว้ด้วยนะ” เสียงนุ่มนวลของหลินจือจือดังขึ้น
【ระบบ เป้าหมายที่ต้องพิชิตใจรอบนี้หล่อเกินไปแล้ว ถ้าได้จูบเขาต้องรู้สึกดีมากแน่ ๆ】
กู้ซืออวี๋ได้ยินแล้วสำลักเค้ก ไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แค่ก ๆ ๆ ๆ...”
ผู้หญิงคนนี้หื่นชะมัด
สวี่เจียอี้ขมวดคิ้ว ตบหลังเธอเบา ๆ แต่ปากกลับพูดอย่างรังเกียจว่า “หมูยังกินเก่งกว่าเธออีก”
“อะไร นายเลี้ยงหมูมาก่อนหรือไง” กู้ซืออวี๋โกรธจนแทบกระทืบเท้า
กู้ซืออวี๋ตั้งใจมองเพื่อนคนนี้เป็นครั้งแรก เขาตัวสูงมาก ความรู้สึกแรกที่เห็นคือเอวบางขายาว โครงหน้าของเด็กหนุ่มคมชัด ราวกับคิ้วตาถูกขีดเน้นเป็นพิเศษ ดูทั้งเอาแต่ใจและเอื่อยเฉื่อย โดยเฉพาะไฝเม็ดหนึ่งตรงรอยพับของเปลือกตาสองชั้น ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปของเขามีเสน่ห์เย้ายวนขึ้นอีกนิด
เธอต้องยอมรับว่าเพื่อนคนนี้หน้าตาดีใช้ได้เลย
“เลิกมองได้แล้ว ฉันรู้ว่าตัวเองหล่อ” สวี่เจียอี้เลิกเปลือกตาขึ้นนิดหนึ่ง มองเธอแวบหนึ่ง “ฉันไม่รู้เรื่องหมูหรอก แต่ปลาน่ะฉลาดสู้หมูไม่ได้แน่นอน”
“นายไปเลี้ยงปลาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ใครบางคนเห็นได้ชัดว่าฟังไม่เข้าใจ ทำหน้าตกใจ
ผีขี้เกียจอย่างเขาเลี้ยงปลาแล้วเหรอเนี่ย