เปลี่ยนชุดชั้นในเสร็จ กู้ซืออวี๋ก็ลงมาชั้นล่าง เห็นสวี่เจียอี้กำลังหั่นผักอยู่ในครัว
เธอเดินเข้าไปดูแล้วอดชมไม่ได้ว่า “ไม่เลวเลยนะ ไอ้หมาสวี่ ต้องให้ช่วยไหม?”
กู้ซืออวี๋เห็นเขาล้างมะเขือเทศเสร็จแล้ว จึงหยิบมาลูกหนึ่งกัดไปคำหนึ่ง
อืม หวานจริง ๆ
สวี่เจียอี้เทเนื้อใส่หม้ออัดแรงดัน แล้วใช้เท้าเขี่ยเธอ “ไปนั่งไป อย่ามาเกะกะตรงนี้”
กู้ซืออวี๋ไม่ยอมแพ้ด้วยคำพูด “บอกไว้ก่อนนะ คุณหนูแค่ไม่อยากทำเท่านั้น ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องไปนั่งตรงนั้นตอนนี้ก็คือนายนั่นแหละ” ร่างกายกลับเลือกอย่างซื่อตรง เธอก้าวขาไปนั่งแหมะบนโซฟา แล้วเปิดโทรทัศน์
“อย่ากินขนม เดี๋ยวกินข้าวไม่ลง แล้วฉันจะยัดทุกอย่างใส่ปากเธอให้หมด” สวี่เจียอี้ขู่
“รู้แล้ว ๆ”
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร กลิ่นหอมของกับข้าวลอยมาแตะจมูก กู้ซืออวี๋ปิดโทรทัศน์ ตอนนั้นสวี่เจียอี้ตักข้าวใส่ชามเรียบร้อยแล้ว
กับข้าวง่าย ๆ สี่อย่างกับแกงหนึ่งถ้วย แถมทุกอย่างยังเป็นของโปรดเธอ ปีกไก่โค้กหวานกำลังดี ไม่เลี่ยนเลยสักนิด กู้ซืออวี๋มองเขาอย่างตื่นตะลึง แล้วชมด้วยสีหน้าประหลาดใจ “อื้อ อร่อยมากเลย ไอ้หมาสวี่ เหมือนที่ป้าหลี่ทำเป๊ะเลย”
มุมปากสวี่เจียอี้ยกขึ้น แววตาเปี่ยมความภาคภูมิใจ “แปลว่าฉันมีพรสวรรค์มาก”
“นั่นแปลว่านายได้ที่สองต่างหาก” กู้ซืออวี๋เลิกคิ้วเสริม “ส่วนที่หนึ่งก็คือฉันเอง”
“...พูดเหลวไหล”
“ยอดฝีมือมักจะออกโรงเป็นคนสุดท้าย นายไม่เข้าใจหรอก ไว้วันไหนฉันจะทำให้ดูสักมือ”
“ฉันจะรอดู”
หลังอิ่มหนำ ทั้งสองก็นอนแผ่อยู่บนโซฟา โทรทัศน์กำลังฉายละครน้ำเน่า
กู้ซืออวี๋นอนอยู่บนโซฟา แล้วเตะสวี่เจียอี้ที่อยู่ข้าง ๆ “นายไม่คิดจะเล่าจริง ๆ เหรอ? ตกลงหลินจือจือทำอะไรกับนาย?”
สวี่เจียอี้นอนอยู่ข้างเธอ แขนพาดอยู่บนพนักโซฟาด้านหลัง เสียงใสของเขาแฝงความเหนื่อยล้าเป็นเอกลักษณ์ “ไม่รู้จะพูดยังไง”
คนที่หยิ่งยโสไม่เห็นใครอยู่ในสายตาอย่างเขา กลับมีเรื่องให้กังวลด้วยหรือ กู้ซืออวี๋ลุกขึ้นนั่ง จ้องเขาแล้วถามอย่างเป็นห่วง “งั้นบอกฉันสิ ทำไมนายถึงอาเจียน?”
หลังเข้าห้องเรียน สิ่งแรกที่เขาทำคือบ้วนปาก นอกจากเหตุผลว่าเขาอาเจียนแล้ว เธอก็ไม่กล้าคิดไปในทางที่เลวร้ายกว่านั้น หรือพวกคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายพวกนั้นจะทำร้ายเขาจริง ๆ? เธอไม่น่าเดินออกไปเลย...
หน้าผากสวี่เจียอี้กระตุก เขาถอนหายใจแล้วมองเธอ “ฉันจะบอก แต่เธอห้ามหัวเราะนะ”
กู้ซืออวี๋กะพริบตาแล้วพยักหน้า เธอรู้สึกว่าสวี่เจียอี้มองเธอในแง่ร้ายเกินไปหน่อย ถึงปกติเธอจะชอบเห็นเขาขายหน้า แต่เมื่อวานเขาอาเจียนไปแล้ว เธอจะหัวเราะออกได้ยังไง
“ฉะ...ฉันถูก... ‘หน้าอก’ ของเธอทำให้ตกใจจนอาเจียนออกมา” คำท้าย ๆ ของสวี่เจียอี้เหมือนติดอยู่ในลำคอ กู้ซืออวี๋ฟังไม่ชัด
“อะไรนะ? ถูกอะไรของเธอทำให้ตกใจ?”
สวี่เจียอี้จ้องเธอเขม็ง ก่อนชี้ไปที่หน้าอกตัวเองแล้วพูดอย่างโมโหแก้เขิน “หน้าอก!”
กู้ซืออวี๋ตกใจ “หมายความว่าไง? นายไปมองตรงนั้นของเธอทำไม?”
“เธอถอดเอง”
“แล้วทำไมนายถึงอาเจียนล่ะ?”
สวี่เจียอี้ขมวดคิ้ว ก่อนเค้นคำออกมาสองคำ “น่าขยะแขยง”
“หา?” กู้ซืออวี๋ตกตะลึง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถาม “แล้วตอนดูหนังโป๊ล่ะ?” ไม่ใช่ว่าผู้ชายชอบกันทุกคนเหรอ?
สวี่เจียอี้เหลือบมองเธออย่างดูแคลน “ฉันไม่เคยดูเลย ของน่าขยะแขยงแบบนั้นมีอะไรให้น่าดู?”
เขานึกอะไรขึ้นได้ จึงหันมาจ้องกู้ซืออวี๋อย่างดุดัน หรี่ตาพูดเสียงอันตราย “เธอเคยดูเหรอ?”
“เป็นไปได้ยังไง! ฉันได้ยินคนอื่นพูดมา” กู้ซืออวี๋กลอกตา นึกถึงเรื่องเมื่อครู่ในห้องขึ้นมาได้ จึงถามเขา “หรือเมื่อกี้นายก็ถูกของฉัน...เอ่อ...ทำให้ตกใจเหมือนกัน?”
สวี่เจียอี้นึกถึงเรื่องนั้นแล้วหันหน้าหนี สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติ “จะเป็นไปได้ยังไง ฉันแค่เขินต่างหาก”
“ก็จริง” กู้ซืออวี๋พยักหน้า
สวี่เจียอี้ “...”
กู้ซืออวี๋ยกมือปิดปาก แอบหัวเราะ “พรืด—แต่ไม่คิดเลยว่านายจะ...ใสซื่อขนาดนี้”
“พูดมาก” สวี่เจียอี้ว่า “ผู้ชายไม่รักตัวเอง ก็เหมือนผักกาดขาวเน่า เข้าใจไหม? ที่เธอมาเจอฉันได้นี่ถือว่าโชคดีแล้ว”
“จ้า ๆ จะไม่นับว่าโชคดีได้ยังไงล่ะ”
พอกลับห้องไปนอน แค่คิดถึงหน้าสวี่เจียอี้ กู้ซืออวี๋ก็อยากหัวเราะแล้ว
เด็กผู้หญิงในโรงเรียนชนชั้นสูงส่วนใหญ่มักหยิ่งและถือตัว ครอบครัวก็มีเงิน แถมหน้าตาก็ดี จะให้พวกเธอลดทิฐิไปเอาใจคนอื่นได้ยังไง
แต่ก็มีผู้หญิงสารภาพรักกับเขาอยู่เหมือนกัน ทว่าก็แค่พูดออกมา ไม่เคยลงมือทำอะไรทางกายเลย สวี่เจียอี้ผู้หยิ่งทะนงและรักอิสระคงไม่เคยคิดว่าจะมีผู้หญิงทำแบบนั้น
เพราะงั้นพวกคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ว่านั่นคงทำร้ายสวี่เจียอี้ไม่ได้หรอก ยังไงเขาก็เป็นพระเอกของโลกนี้
จะบอกสวี่เจียอี้ดีไหมนะ...
เธอหลับไปพร้อมกับคำถามนี้
***
วันต่อมา กู้ซืออวี๋ผู้โชคดีปั่นจักรยาน ลากสวี่เจียอี้ผู้ใสซื่อไปด้วย ขณะที่เธอปั่นนำหน้าและหอบจนแทบเป็นหมา “ไอ้หมาสวี่ นายควรลดน้ำหนักได้แล้วนะ”
“เธอผอมเกินไปต่างหาก พอดีได้ออกกำลังกายไปด้วย” สวี่เจียอี้เอนตัวพิงหลังเธอ
กู้ซืออวี๋ “งั้นก็อย่าแนบตัวติดฉันสิ ร้อนจะตายอยู่แล้ว”
สวี่เจียอี้ “ไม่เอา”
กู้ซืออวี๋ “นายเป็นเด็กหรือไง?”
สวี่เจียอี้ “เธอนั่นแหละเด็ก”
...
ทั้งคู่เถียงกันไปตลอดทางเหมือนไก่สองตัว
พอเข้าห้องเรียน กู้ซืออวี๋กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าหลินจือจือยังไม่มา ปกติเวลานี้เธอน่าจะมาถึงแล้ว แต่ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนถอดเสื้อโชว์หน้าอกแล้วทำผู้ชายอาเจียนใส่ ก็คงโดนกระทบกระเทือนจิตใจไม่น้อย
โจวจิ้นโบกมือ “เถาจื่อ มองหาอะไรอยู่?”
กู้ซืออวี๋ละสายตาแล้วนั่งลง “ไม่มีอะไร เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”
โจวจิ้น “ช่วงนี้ฉันกำลังจีบผู้หญิงคนหนึ่ง ปกติเวลาจีบใคร อย่างน้อยฉันก็พอเดาออกว่าโพสต์ที่เธอลงหมายถึงอะไร แต่คนนี้ฉันแม่งอ่านไม่ออกจริง ๆ เลยอยากให้พวกเธอช่วยวิเคราะห์หน่อย”
กู้ซืออวี๋รับโทรศัพท์มา โพสต์แรกของผู้หญิงคนนั้นในหน้าโมเมนต์ลงไว้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
[อีโม: jthzjyqclywlsfhgx, lsfyydsรูปภาพ//]
[อีโม: jtzjhs, awsl]
[อีโม: grstyus, bkfj⌓‿⌓]
[อีโม: ♀️♀️รูปภาพ//]
[อีโม: คุณหนูใหญ่เสด็จมา ทุกคนหลีกไปให้หมดรูปภาพ//]
กู้ซืออวี๋ “...”
สวี่เจียอี้ “...”
“นายแน่ใจนะว่าฝั่งนั้นไม่ใช่ชุดรหัสอะไรสักอย่าง?” สวี่เจียอี้ก้มดูเวลา “ได้เวลาแล้ว ฉันต้องไปสภานักเรียน”
“เสิ่นโม่ยังไม่กลับมาเหรอ?” กู้ซืออวี๋ถาม
เสิ่นโม่เป็นประธานสภานักเรียน ช่วงสองสามวันนี้เหมือนจะเป็นตัวแทนโรงเรียนไปเข้าร่วมกิจกรรมอะไรสักอย่าง ส่วนสวี่เจียอี้ก็รับหน้าที่นี้ชั่วคราวในช่วงสองวันนี้
สวี่เจียอี้ “ใกล้แล้ว”
โจวจิ้น “พี่อี้ อย่าเพิ่งไปสิ ช่วยฉันหน่อย นี่เป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้เลิกโสดเลยนะ”
“จ้วงจ้วง อย่าเพิ่งร้อนใจ มีฉันอยู่ทั้งคน ปล่อยเขาไปเถอะ” กู้ซืออวี๋ตบไหล่เขา
สวี่เจียอี้ลูบหัวเธอแล้วเดินออกไป
โจวจิ้นมองกู้ซืออวี๋อย่างซาบซึ้ง “เถาจื่อ มีแค่เธอนี่แหละที่พึ่งพาได้”
กู้ซืออวี๋จัดผมที่สวี่เจียอี้ทำยุ่งให้เข้าที่ “แน่นอนอยู่แล้ว”
“แต่สรุปแล้วมันหมายความว่าไง?”
“ไม่ต้องสนใจหรอก นายแค่กดถูกใจให้เธอก็พอ” กู้ซืออวี๋ตอบอย่างหนักแน่น
“จริงเหรอ?” โจวจิ้นถามอย่างไม่แน่ใจ
“เชื่อฉันสิ ฉันเป็นผู้หญิงนะ” กู้ซืออวี๋ว่า
“แต่เธอก็ไม่เคยมีแฟนนี่”
กู้ซืออวี๋เลียริมฝีปาก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ปราชญ์ไม่ตกหลุมรัก ส่วนตอนนี้ฉันก็คือปราชญ์คนนั้น เชื่อฉัน รับรองไม่ผิดหวัง”
“ได้ ความสุขของฉันฝากไว้ที่เธอแล้วนะ เถาจื่อ”