เจียงสี่เหนียนจ้องเขาเขม็ง “เพราะฉันไปแตะมัน มันเลยสกปรก คุณถึงอยากเปลี่ยนมันออกไปใช่ไหม”
“ไม่ใช่” เสิ่นอวี้หยิบหมอนกับปลอกหมอนใหม่ “หมอนใบนี้ไม่ได้ซักนานแล้ว มีแบคทีเรีย”
“ไม่มีแบคทีเรีย มีแต่ฟีโรโมนของคุณ ฉันดมแล้ว หอมมาก”
เสิ่นอวี้ยื่นหมอนที่สวมปลอกแล้วให้เขา “อันนี้ก็หอม ใช้อันนี้เถอะ”
เจียงสี่เหนียนเงยหน้าชะโงกเข้าไปดมฟืดหนึ่งแล้วกระตุกหมอนไปหมายจะปาทิ้ง แต่คงนึกขึ้นได้ว่าของเสิ่นอวี้ เลยได้แต่ระบายอารมณ์เล็กน้อย โยนหมอนไปปลายเตียง
เสิ่นอวี้เห็นท่าทางไร้เดียงสาของเขาก็พูดขึ้นมา “คุณเรียกผมว่าอะไร”
“เสิ่นอวี้”
เอาละ คราวนี้เสิ่นอวี้แน่ใจแล้วว่าเจียงสี่เหนียนเริ่มมีอาการฮีตระลอกใหม่ เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงเรียกตนว่าผู้บัญชาการแบบห่างเหินเหมือนเมื่อกี้
เสิ่นอวี้เอาหลังมือแตะหน้าเขา ร้อนกว่าก่อนหน้านี้อีก “ไม่สบายตัวทำไมไม่บอก”
แววตาเจียงสี่เหนียนเลื่อนลอย มุมปากคว่ำ หน้าผากขมวด มองหมอนเก่าที่เสิ่นอวี้โยนไปบนโซฟาไม่วางตา “คุณเอามันไปแล้ว”
“ผมอยู่ที่นี่ จะเอาหมอนอีกเหรอ”
“แล้วคุณจะให้ฉันไหม”
“ถ้าอยากได้ผมก็จะให้ เอาไหม”
สายตาเจียงสี่เหนียนเลื่อนมาที่ใบหน้าเสิ่นอวี้ ตรงมุมปากที่แตกมีสะเก็ดบางๆ จางลงมาก รอยช้ำแดงจางหายไปเยอะ ทั้งคนดูน่าสงสารจับใจ
เสิ่นอวี้ยกมือขึ้นปิดตาคนตรงหน้า ดวงตาคู่นี้ของเจียงสี่เหนียนเย้ายวนเกินไป มองนานไม่ได้ เมื่อก่อนเสิ่นอวี้รู้สึกมาตลอดว่าตัวเองควบคุมตัวเองได้ดี แต่พอมาเจอเจียงสี่เหนียน...
เสิ่นอวี้อดทนถามอีกครั้ง “อยากได้ผมหรืออยากได้หมอนนั่น”
“อยากได้คุณ”
เสิ่นอวี้ปล่อยเขา ปล่อยฟีโรโมนออกมาหน่อย เจียงสี่เหนียนตัวซาราวกับปลดเปลื้อง ขยับซุกเข้าหาเสิ่นอวี้ เสิ่นอวี้กดเอวเขาไว้ “อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวเอวโดนกระตุกอีกจะเจ็บ”
เจียงสี่เหนียนดิ้นขลุกขลักอยู่สองสามครั้งก็ไร้ผล ทำตาละห้อยมองเสิ่นอวี้ “ฉันกอดคุณได้ไหม”
“กอดได้ แต่อย่างอื่นไม่ได้”
เจียงสี่เหนียนเอาหัวลงหนุนตักเสิ่นอวี้ทันที แขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวเขา ซุกหน้าตรงหน้าท้อง “ถอดเสื้อกอดได้ไหม”
ปลายนิ้วเสิ่นอวี้คลึงปอยผมตั้งชูช่อบนศีรษะเจียงสี่เหนียน “อย่าได้คืบจะเอาศอก”
เจียงสี่เหนียน “โอ” แล้วขยับซุกลงไปอีก “คุณจะไปไหม”
“ไม่ไป”
“แล้วถ้าฉันตื่นนอนคุณจะยังอยู่ไหม”
“อยู่”
เจียงสี่เหนียนสงบไปพักหนึ่ง มือเริ่มซุกซนล้วงเข้าไปในเสื้อเสิ่นอวี้ เสิ่นอวี้คว้าข้อมือเขาไว้ “บอกแล้วว่ายังไง”
“ร้อน...” เจียงสี่เหนียนงึมงำ หน้าผากถูไถกับหน้าท้องเสิ่นอวี้ “แล้วก็เจ็บ”
เสิ่นอวี้ถอนหายใจ ปล่อยข้อมือเขา แล้วเอามือไปนวดคลึงเบาๆ ที่หลังเอว เจียงสี่เหนียนครางฮือด้วยความสบาย ทั้งตัวอ่อนปวกเปียก
หลินฮุยเคาะประตู “หัวหน้า ยามาแล้วครับ”
“เข้ามา”
หลินฮุยเปิดประตูเข้ามา เห็นสองคนกอดกันไม่ได้แปลกใจอะไร ส่งยาให้ “พลเอกเฝิงบอกว่าวิธีใช้ละเอียดเขียนไว้บนกล่องแล้ว บอกว่า... ให้คุณรู้จักประมาณตัวหน่อย...”
เสิ่นอวี้เปิดกล่องยา หยิบเอกสารกำกับยามาอ่านคร่าวๆ “เอาน้ำมาแก้วนึง” แล้วตบหลังเจียงสี่เหนียน “ลุกขึ้นกินยา”
เจียงสี่เหนียนเงยหน้าขึ้น แววตาแป๋วแฉะ “กินยาแล้วคุณยังอยู่ไหม”
เสิ่นอวี้ประคองเขานั่งตัวตรง “อยู่”
หลินฮุยส่งแก้วน้ำให้ เจียงสี่เหนียนยื่นมารับยาเอง ไม่ทันมองก็ยัดเข้าปากปุแล้วเงยหน้ากระดกน้ำกลืนลงไป ฉับไวไม่มีรีรอ
เสิ่นอวี้ประหลาดใจเล็กน้อย คิดว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้จะไม่ยอมกินยา ต้องโอ้โลมกล่อมเกลาเหนื่อยหน่อย แต่ไม่นึกว่าเขาจะเด็ดขาดปานนี้
แน่ใจว่าเขากลืนลงไปแล้ว เสิ่นอวี้หยิบเจลสมานแผลออกมา “หลินฮุย ไปตามเรื่องสัญญาหน่อย”
หลินฮุยพยักหน้า “ครับ”
เสิ่นอวี้ปลดกระดุมสองเม็ดบนของเชิ้ตเจียงสี่เหนียน “ตะแคงคอหน่อย ผมทายาต่อมกลิ่นให้”
เจียงสี่เหนียนตะแคงคอให้อย่างว่าง่าย เผยต่อมกลิ่นข้างคอสภาพน่าสมเพช
เจลเย็นๆ ทาลงไปแล้วสบาย เสิ่นอวี้ใช้ปลายนิ้วละเลงยาเบาๆ แล้วนวดคลึงเบาๆ ต่อเนื่องเพื่อให้ดูดซึมเร็ว
นวดไปนวดมา เสิ่นอวี้รู้สึกว่าคนตรงหน้าหายใจแรงขึ้น พอเหลือบตาลงมอง เจียงสี่เหนียนกำลังเงยตามองเขา แววตาอ่อนเฉอะแฉะ เจือความหมายบอกไม่ถูก
เสิ่นอวี้มือยังไม่หยุด “เจ็บหรือ”
เจียงสี่เหนียนส่ายหน้า ม่านตาสีอำพันงามคู่หนึ่งพร่าไปด้วยไอจางๆ มองเสิ่นอวี้อยู่อย่างนั้น
ลูกกระเดือกเสิ่นอวี้ไหวกระตุก รีบเบือนหน้าหนี ปิดฝาเจล โยนลงกล่องยา ปลายนิ้วคีบยาอีกอย่างออกมา “นอนคว่ำ”
เจียงสี่เหนียนไม่ยอม มองเขาแบบนั้น
เสิ่นอวี้หลับตา หายใจเข้าลึกๆ กดไหล่เขา ออกแรงนิดพลิกตัวเขาคว่ำลงบนเตียง เจียงสี่เหนียนครางประท้วงอู้อี้สองสามคำ ดิ้นจะพลิกกลับมา
“ดีๆ หน่อย” เสิ่นอวี้เอามือกดเอวเขาไว้ มือหนึ่งดึงผ้าห่มลง
คราวนี้เสิ่นอวี้ไม่กล้านวดคลึงมากเกินอีกเลย ดูยังกับขอไปที เจียงสี่เหนียนซุกหน้าอยู่ในผ้าห่ม เปล่งเสียงหอบฮึมฮัม ทะมัดทะแมง เนื้อตัวสั่นน้อยๆ
เสิ่นอวี้พลันรู้สึกคอแห้งผาก รีบโยนยากลับกล่อง หยิบน้ำที่เจียงสี่เหนียนเหลือครึ่งแก้วขึ้นกระดกหมดสองอึก
เหลืออีกที่ท้ายสุด ปลายนิ้วที่กำกล่องยาบีบออกแรงน้อยๆ สายตามองคนที่แกล้งทำเป็นนกกระจอกเทศหลบหัว เจียงสี่เหนียนในสภาพนี้ไม่มีทางทายาเองแน่
“เจียงสี่เหนียน”
นกกระจอกเทศ “อือ” แล้วขยับ
มือเสิ่นอวี้ล้วงเข้าไปในผ้าห่ม เกี่ยวกางเกงในเขาได้พอดี ดึงลงล่าง จากนั้นอุ้มเขาขึ้นมาคร่อมบนตักตน
เจียงสี่เหนียนคว้าโอบคอเขาตามแรง แววตาฉ่ำวาวด้วยน้ำใส่มองจากดวงตาเลื่อนลงมา หยุดที่ริมฝีปากเขา
“เดี๋ยวจะเจ็บหน่อย” เสิ่นอวี้กดร่างเขาไว้บนบ่า “อดทนนะ”
เจียงสี่เหนียนนึกว่าเสิ่นอวี้จะทำเรื่องที่มีความสุขด้วยกัน อยากจูบเขา พยายามจนสุดฤทธิ์จะเอาหัวออกจากบ่า “ขอกอด”
เสิ่นอวี้ชะงักไป “ผมกำลังทายาให้ ไม่ได้ทำเรื่องนั้น”
เจียงสี่เหนียนฟังไม่เข้าใจ ฟังได้ยินแค่คำเดียวตลอด คือคำว่า ทำ
แต่เสิ่นอวี้กดท้ายทอยเขาไว้ไม่ปล่อย ขยับไม่ได้ เขาหัวเสีย กัดไหล่เสิ่นอวี้เข้าให้
เสิ่นอวี้ปล่อยให้เจียงสี่เหนียนกัด เปิดหลอดยาออก บีบออกมาวนที่ปลายนิ้วให้อุ่น
เวลาแค่สิบกว่าวินาทีสั้นๆ ร่างในอ้อมอกก็รุกคืบใส่ความยับยั้งของเขาไม่หยุดยั้ง ไม่เคยรู้สึกทุกข์ทรมานเช่นนี้มาก่อน
เสิ่นอวี้ถอนนิ้วออก โล่งอก ผ่อนลมหายใจ ค่อยๆ ลูบหลังเขา “ดีแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวก็หายเจ็บ”
เจียงสี่เหนียนซุกหน้าอยู่กับซอกคอเสิ่นอวี้ เสียงแหบพร่า “ขอ... ฟีโรโมน”
เสิ่นอวี้ลูบหลังเขาเบาๆ “ผมไปล้างมือก่อน”
เจียงสี่เหนียนเงยหน้าทันที แววตาลุกลี้ลุกลน “ล้างแล้วกลับมาไหม”
“กลับมา”
เจียงสี่เหนียนถึงยอมปล่อยมือ เสิ่นอวี้ค่อยๆ วางร่างเขาลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงอก
สายตาเจียงสี่เหนียนไล่ตามเสิ่นอวี้ไม่ห่าง มองเขาเดินเข้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงน้ำดังแล้วหยุด เสิ่นอวี้ก็เช็ดมือเดินออกมา
เจียงสี่เหนียนรีบเปิดมุมผ้าห่มผืนหนึ่ง ตบเบาะว่างข้างตัว
“รอผมเปลี่ยนเสื้อก่อน”
เขาไม่ชินกับการใส่เสื้อนอกขึ้นเตียง ถึงแม้แค่จะนอนเป็นเพื่อนเจียงสี่เหนียนสักพักก็ไม่ได้
เจียงสี่เหนียนเลยได้แต่ทำตาละห้อยมองเสิ่นอวี้หายวับเข้าไปในห้องแต่งตัว รอเขาออกมาอีกที ก็เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมไหมสีเทาแล้ว
เจียงสี่เหนียนตาวาว กระพือตบเบาะข้างตัวอีก คราวนี้ตบถี่ยิบจนน่าใจร้อน
เสิ่นอวี้เดินมานั่งลงตรงข้างเตียง ยื่นมือไปจับหน้าผากเขาก่อน “ยังอุ่นๆ อยู่เลย”
เจียงสี่เหนียนไม่สนใจคำนี้ ยื่นมือจับสายคาดเอวเสื้อคลุมเสิ่นอวี้โดยตรงแล้วดึงเบาๆ มาทางตน
เสิ่นอวี้เอนตัวลงตามแรงเขา เพิ่งปรับท่าเสร็จ เจียงสี่เหนียนก็แนบชิดเข้ามาทันที เกี่ยวกระหวัดรัดรึงเขาด้วยแขนขา จมูกซุกไซ้ตรงซอกคอฟุดฟิดๆ
“ฟีโรโมน...” เจียงสี่เหนียนเร่งเร้า หน้าผากถูไถกับคางเสิ่นอวี้