จู่ ๆ เสิ่นอวี้ก็เอื้อมมือมากดผ้าห่มไว้ ทำให้เฝิงอี้มองเห็นเพียงช่วงเอวแค่เสี้ยวเดียว
เฝิงอี้ส่งสายตาเอือมระอาให้เขา ออกแรงดึงเสื้อขึ้นอีกนิด สายตาจับจ้องไปที่ร่องรอยพวกนั้น แล้วถลึงตาใส่เสิ่นอวี้ “นี่แกเป็นคนหรือเปล่าเนี่ย”
เสิ่นอวี้ไม่ปริปาก ดึงเสื้อของเจียงสี่เหนียนลง
เฝิงอี้กดเบา ๆ ที่หน้าท้องของเจียงสี่เหนียน เจียงสี่เหนียนสะดุ้งหดตัวทันที
“เจ็บเหรอ”
“เจ็บ” เสียงเจียงสี่เหนียนอู้อี้
เฝิงอี้กดต่อไปอีกหลายจุด ทุกครั้งที่กดเจียงสี่เหนียนก็สั่นสะท้าน เขาชักมือกลับ มองไปที่เสิ่นอวี้ “แกออกมากับฉันหน่อย”
เจียงสี่เหนียนไม่ยอมให้เขาไป กำชายเสื้อเขาไว้แน่น
“เดี๋ยวกลับมา แป๊บเดียวเอง”
เฝิงอี้ก็เข้ามาใกล้ด้วย “แค่สองนาทีเอง น้องเสี่ยวเหนียน”
เจียงสี่เหนียนจ้องเสิ่นอวี้ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ สบตากันอยู่สองวินาที เสิ่นอวี้ยกผ้าห่มขึ้นปิดหน้าเขา
เฝิงอี้มองการกระทำของเขาแล้วกลั้นขำไม่อยู่ เฒ่าจอมปลอมนี่น่าสนใจดีจริง “เร็วเข้า”
ทั้งสองเดินออกไปยังห้องด้านนอก เฝิงอี้ปิดประตู ถามตรง ๆ ว่า “ป้องกันแล้วใช่ไหม”
เสิ่นอวี้พยักหน้า
แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดในห้องสวีทถึงมีของพวกนั้นเตรียมไว้ แต่ก็มีอยู่จริง และยังไปเติมเพิ่มระหว่างทางอีกสองรอบ
เฝิงอี้ถอนหายใจโล่งอก “ยังไม่ถึงกับไร้สำนึกเสียทีเดียว”
“มันจะส่งผลกระทบกับเขามากไหม”
“อืม ถ้าแก... จะกระตุ้นให้โพรงสืบพันธุ์ของเขาพัฒนาซ้ำเป็นครั้งที่สอง” เฝิงอี้หยุดชะงัก “แกเข้าใจว่าหมายความว่ายังไงใช่ไหม”
เสิ่นอวี้ตอบรับในลำคอ ดังนั้นในจังหวะสุดท้าย เขาจึงใช้สติสัมปชัญญะที่มีอยู่เพียงน้อยนิดป้องกันไว้ และระงับแรงกระตุ้นที่ต้องการทำเครื่องหมายสมบูรณ์เอาไว้ได้
“งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว ที่เขาปวดท้องตอนนี้ก็แค่เพราะพวกนายหนักเกินไป” เฝิงอี้อดไม่ได้ที่จะทำเสียงจิ๊จ๊ะ “นี่ไม่ใช่เถอะพี่ เขาเพิ่งจะยี่สิบเอง อ่อนโยนหน่อยจะตายไหม”
พูดจบเขาก็หันหลังผลักประตูเข้าไป ก็พบว่าเจียงสี่เหนียนลุกขึ้นนั่งเองแล้ว ดูท่าทางคงผ่านช่วงที่รู้สึกแย่ที่สุดมาได้ ตื่นขึ้นมาชั่วขณะสั้น ๆ
เห็นทั้งสองเดินเข้ามา เจียงสี่เหนียนเลียริมฝีปาก เอ่ยอย่างสุภาพว่า “ท่านผู้บัญชาการ พลเอกเฝิง”
เฝิงอี้เลิกคิ้ว หันไปมองเสิ่นอวี้
เสิ่นอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เดินเข้าไปต่อ แต่กอดอกพิงกรอบประตู
“ขอดูต่อมหน่อย” เฝิงอี้กลั้นยิ้มเดินเข้าไป
เจียงสี่เหนียนเอียงศีรษะ เอื้อมมือดึงแผ่นปิดต่อมฟีโรโมนออก แม้เขาจะพยายามกดฟีโรโมนอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังคงเล็ดลอดออกมาบ้าง
เฝิงอี้เข้าไปใกล้เพื่อตรวจดูอย่างละเอียด “ยังดี เป็นแผลภายนอกหมด แต่วันนี้ห้ามถูกทำเครื่องหมายอีกเด็ดขาด ต่อมของเธอไม่สามารถรับการฉีดฟีโรโมนเอนิกม่าเข้ามาอีกครั้งได้แล้ว”
“ขอบคุณพี่เ...”
เฝิงอี้ยื่นมือไปลูบหัวเขา ขัดจังหวะว่า “เรียกพี่อาอี้สิ”
เจียงสี่เหนียนมองเสิ่นอวี้แวบหนึ่ง ฝ่ายนั้นไร้ซึ่งสีหน้า เส้นผมสีม่วงอ่อนสยายบนบ่าอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาสีม่วงเข้มไม่อาจอ่านอารมณ์ใด ๆ ได้
เขากำลังหงุดหงิด หงุดหงิดมาก
ที่ได้ยินเสียงเรียก “ท่านผู้บัญชาการ” ของเจียงสี่เหนียน ก็มีไฟโทสะลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ตลอดสามวันที่มั่วสุมกันมา ไม่ว่าอยู่ในสถานการณ์ใด แอลฟ่าตัวน้อยนี่ก็เอาแต่เรียกชื่อของเขามาตลอด
เพราะมาก จนทำให้เสพติด
เฝิงอี้สังเกตเห็นสายตาของเขา แต่ไม่ได้ใส่ใจ “ไม่ต้องห่วงเขา หยิบมือถือออกมา แลกวีแชตกัน”
เจียงสี่เหนียนเห็นว่าเสิ่นอวี้ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร จึงต้องฟังคำของเฝิงอี้ หยิบมือถือออกมา ทั้งสองแลกข้อมูลติดต่อกัน
เฝิงอี้เก็บมือถืออย่างพอใจ “ยาน่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนเอามาส่ง ถ้าไม่สบายตรงไหน ส่งข้อความหรือโทรหาฉันได้ตลอด ฉันออนไลน์ตลอด 24 ชั่วโมง”
เจียงสี่เหนียนจ้องเขาอยู่สองสามวินาที ก้มหน้าลงอย่างลำบากใจที่จะเอื้อนเอ่ย “ตรง... ตรงนั้น...”
“อ๋อ ตรงนั้นน่ะเอง” เฝิงอี้ตอบสนองทันที “ไม่ต้องให้ดูเป็นพิเศษหรอก ฉันจะจ่ายยาขี้ผึ้งตามประสบการณ์ให้ก่อน ถ้าใช้สามวันแล้วไม่ดีขึ้นค่อยบอกฉัน”
เจียงสี่เหนียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณนะ... พี่อาอี้”
เสิ่นอวี้รู้สึกว่าไฟโทสะลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
เสียงเรียกพี่ชายนี่ทำให้เฝิงอี้ใจเบ่งบาน ดวงตาเป็นประกายเลยทีเดียว “โอ้โห เสียงน้องเสี่ยวเหนียนเพราะจริง ๆ เรียกพี่ชายได้หวานจับใจจริง”
เจียงสี่เหนียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนห่านโดนัลด์ไม่ผิดเพี้ยนของเขาในตอนนี้ ยังมีคนบอกว่าเพราะอีก
เฝิงอี้หันไปมองเสิ่นอวี้อย่างได้ใจ แล้วพูดต่อกับเจียงสี่เหนียนว่า “ถ้าไอ้เฒ่าจอมปลอมมันรังแกเธอ ก็บอกพี่มานะ พี่จะช่วยเธอซ้อมมันเอง”
“ดูเสร็จหรือยัง” เสียงเย็นเฉียบของเสิ่นอวี้แทรกขึ้นมา
“เสร็จแล้ว รอให้น้องเสี่ยวเหนียนผ่านช่วงฮีตครั้งนี้ไปก่อน แล้วพาเขามาตรวจร่างกายทั้งหมด ยายับยั้งธรรมดาใช้กับเขาไม่ได้ผลแล้ว ต้องอาศัยฟีโรโมนของนายมาปลอบประโลม”
เจียงสี่เหนียนเงยหน้าขึ้น แผ่นหลังตึงเครียด ถามถึงปัญหาที่กังวลมากที่สุดว่า “แล้ว... ตอนนี้ฉันเป็นโอเมก้าหรือแอลฟ่ากันแน่”
ความไม่สบายกายเขาทนได้ ความปรารถนาแปลกหน้าพวกนั้นเขายังทำเป็นไม่สนใจได้ ต่อให้บอกว่าเขากลายเป็นโอเมก้าแล้ว เขาก็ยอมรับได้
สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือเพศที่สองไม่ชัดเจนอีกต่อไป สหพันธ์ดารา ไม่มีทางรับคนที่เพศที่สองคลุมเครือเด็ดขาด
“ก็ยังเป็นแอลฟ่าระดับ S เหมือนเดิมนะสิ” น้ำเสียงของเฝิงอี้หนักแน่น “วางใจได้ เรื่องนี้ไม่เปลี่ยนแปลงแน่”
“แค่ว่าต่อหน้าอาอวี้ เมื่อได้รับผลกระทบจากฟีโรโมนเอนิกม่าและอัตราความเข้ากันได้สูง เธออาจแสดงลักษณะบางอย่างที่คล้ายกับโอเมก้าออกมา”
“เช่นต้องพึ่งพาฟีโรโมนของเขาอย่างมาก เช่นช่วงฮีตอาจเปลี่ยนเป็นช่วงติดสัด หรือเช่นโหยหาการทำเครื่องหมายจากเขา”
เจียงสี่เหนียนฟังจบก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง
เฝิงอี้ห่มผ้าให้เขาเรียบร้อย “ช่วงนี้ถ้าว่างก็นอนเยอะ ๆ ฟื้นฟูพลังให้เต็มที่ ถ้ารู้สึกไม่สบายก็บอกเสิ่นอวี้ เรียกหาฟีโรโมนของเขาได้เลย อย่าเกรงใจ นี่มันเรื่องที่เขาก่อทั้งนั้น”
เจียงสี่เหนียนฝังครึ่งหน้าลงในผ้าห่ม “ฉันเต็มใจเอง ไม่โทษเขาหรอก”
เฝิงอี้ทำเสียงจิ๊จ๊ะ “แอลฟ่าตัวน้อยบริสุทธิ์อย่างเธอน่ะ โดนเฒ่าจอมปลอมอย่างเขาหลอกง่ายที่สุด”
เจียงสี่เหนียนอยากจะโต้แย้ง แต่ถูกสายตาเฝิงอี้ปรามไว้ จึงดึงผ้าห่มขึ้นแล้วเลือกที่จะเงียบ
เฝิงอี้ยืดตัวขึ้นอย่างพอใจ บอกกับเสิ่นอวี้ว่า “ดูแลเขาดี ๆ ล่ะ”
เสิ่นอวี้เดินผ่านเขาไปยังข้างเตียง เฝิงอี้เม้มปาก หยิบของแล้วออกไปอย่างรู้กาลเทศะ
“หิวไหม อยากกินอะไรไหม” เสิ่นอวี้ไม่ได้นั่ง แต่ยืนอยู่ข้างเตียง มองลงมาจากที่สูง
เจียงสี่เหนียนส่ายหน้า พลางซุกหน้าลงในหมอนของเสิ่นอวี้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ เต็มไปด้วยกลิ่นดอกมะลิ หอมจัง
“ดื่มน้ำหน่อยไหม”
เจียงสี่เหนียนยังคงส่ายหน้า
เสิ่นอวี้ยื่นมือไปพลิกตัวเขาขึ้นมา “จะให้ตัวเองขาดใจตายหรือไง”
เจียงสี่เหนียนมองเขา ดวงตามีแววชัดเจนอยู่บ้างแต่ไม่มาก เอื้อมมือไปดึงหมอนนิด ๆ “อันนี้ให้ฉันได้ไหม”
เสิ่นอี้นิ่งเงียบไปสองวินาที ยื่นมือไปดึงหมอนออกไป สีหน้าของแอลฟ่าตัวน้อยทรุดลงทันที สามคำว่าไม่พอใจประทับชัดอยู่บนหน้าผาก
“หมอนใบนี้สกปรกมากแล้ว” เสิ่นอวี้นั่งลงบนขอบเตียง พยายามอธิบาย “ฉันพาเธอไปซื้อใบใหม่ดีไหม”
เมื่อก่อนเสิ่นอวี้ไม่ค่อยพิถีพิถันในเรื่องพวกนี้ แค่ใช้ได้ก็พอ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีแอลฟ่าตัวน้อยอยู่ข้าง ๆ ต้องพิถีพิถันขึ้นมาหน่อย