คำพูดของลู่เหยี่ยทำให้บรรยากาศเงียบกริบในทันที
ซูเยว่ใจสั่น รู้สึกเหมือนฟังผิดไป
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเธอ ในแววตาของลู่เหยี่ยก็มีประกายมืดมิดวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เขาพูดเสียงต่ำว่า "วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ คิดว่าถ้าเธออยู่ด้วย ฉันคงจะอุ่นใจขึ้นหน่อย"
ตอนที่พูดประโยคนี้ ดวงตาลึกซึ้งของเขาก็จ้องมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเยว่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดีแล้วที่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด
แต่เพียงชั่วครู่ ใจก็กลับมาเต้นระทึกอีกครั้ง
เธอรีบพูดว่า "ขอดูหน่อยค่ะ"
ช่วงนี้ลู่เหยี่ยกำลังอยู่ในระหว่างการรักษา ควรงดเรื่องทางเพศ
เพียงแต่ก่อนหน้านี้ทั้งสองต่างนอนแยกกัน ดังนั้นเธอก็เลยไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้
เมื่อวานเกิดเรื่องกะทันหัน ตอนนั้นเธออยู่ในสภาพนั้น ทั้งตัวมึนงง ไม่รู้สึกตัว เลยลืมเรื่องนี้ไปสนิท
ก้มหน้าลง จับชีพจรให้ลู่เหยี่ยเสร็จ เธอถึงได้วางใจ "คุณไม่ได้เป็นอะไรค่ะ การที่ไม่สบายก็เป็นเรื่องปกติ สองวันนี้คอยหมั่นดูแลปรับร่างกายหน่อยก็พอแล้ว"
ลู่เหยี่ยเป็นแบบนี้ก็เหมือนกับเธอนั่นแหละ คือเมื่อคืนนี้มากไปหน่อย บำรุงสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว
จากชีพจรที่จับเมื่อสักครู่ ยาขมับที่เธอให้ลู่เหยี่ยทาไว้ได้ผลดีมาก
เดิมทีกว่าจะหายดีก็ต้องใช้เวลาอีกเกือบครึ่งเดือน แต่ตอนนี้ดีขึ้นเกือบเท่าปกติแล้ว