ลู่เหยี่ยออกไปเปิดประตูใหญ่ ก็เห็นหยางปิงยืนอยู่หน้าประตู
“เรื่องของลู่หวยจือออกผลแล้วหรือ”
หยางปิงพยักหน้าแล้วส่ายหัว
ลดเสียงลงพูด “พ่อของเขามาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ผู้บังคับกองร้อยของเรา และเมื่อวานเขาบอกว่าท่านปู่ของเขาคือผู้นำลู่”
สถานะของลู่เหยี่ย นอกจากฉินต้าฟาและผู้นำระดับสูงแล้ว คนอื่นไม่มีใครรู้
หยางปิงก็เป็นห่วงลู่เหยี่ย ยกมือขึ้น ตบไหล่เขาเบาๆ แล้วถอนหายใจ “เรื่องนี้คงจบแค่นี้ โชคดีน้องสะใภ้ไม่เป็นไร”
ใครเจอเรื่องแบบนี้ก็โกรธ แต่ช่วยไม่ได้ ใหญ่กว่าหนึ่งขั้นก็กดหัวคนตายได้
เพราะได้ยินว่าลู่หวยจือเป็นหลานชายคนเดียวของผู้นำลู่
สำหรับสายเลือดเดียวนี้ ถึงเขาจะทำผิด ก็คิดว่าอีกฝ่ายต้องปกป้องเขาแน่
คิดเช่นนี้ หยางปิงก็อดด่าในใจไม่ได้
ให้ตายเถอะ เขาเคารพผู้นำลู่ แต่ก็เกลียดลู่หวยจือสุดหัวใจ
คนแบบนี้ หากปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้ เขาคงคลื่นไส้ตาย
แต่ช่วยไม่ได้
ใครใช้ให้เขาผ่าเหล่าดีล่ะ
ลู่เหยี่ยไม่รู้ความคิดในใจของหยางปิง
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ “ขอบใจ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง”
หยางปิงอึกอักมองเขา ครุ่นคิด สุดท้ายก็พูดออกมา “อย่าหุนหัน อย่าเอาอนาคตตัวเองไปแลกกับคนเลวคนเดียว”