ซูเยว่แววตาเย้ยหยันวาบผ่าน ไม่ถูกคำพูดของถานเยว่หรันกระทบแม้แต่น้อย "เธอแน่ใจนะว่าแค่มาดูความครึกครื้น ไม่ได้มาดูผลงานตัวเอง?"
ถานเยว่หรันสีหน้าไม่เปลี่ยน เธอทำหน้าใสซื่อ "ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร"
ซูเยว่มองเธอเขม็ง
ริมฝีปากยกยิ้มน้อย ๆ "ถานเจาตี้ลงมือกับฉัน ไม่ใช่เพราะเธอเสี้ยมสอนงั้นหรือ?"
เธอหัวเราะเยาะ "เธอคงไม่คิดจริง ๆ หรอกนะว่าตัวเองทำได้แนบเนียนไร้ที่ติ!"
เธอพูดต่อ "จะว่าไป เธอก็เป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ดีแท้ ๆ เพื่อช่วยเสิ่นม่านเสวี่ยแก้แค้น ถึงกับเสี้ยมสอนลูกพี่ลูกน้องตัวเองให้หาคนมาลงมือกับฉัน"
"ตอนที่เธอทำทั้งหมดนี้ เธอไม่เคยคิดบ้างเลยหรือ ว่าถ้าเรื่องแดงขึ้นมา ลูกพี่ลูกน้องเธอจะเป็นยังไง? แล้วตัวเธอเองล่ะจะเป็นยังไง?"
ถานเยว่หรันสีหน้าเย็นชา พูดอย่างแข็งขัน "อย่าใส่ร้ายป้ายสี ฉันไปเสี้ยมสอนลูกพี่ลูกน้องให้หาคนมาลงมือกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ซูเยว่มองเธออย่างเย้ยหยัน ไม่เห็นหัวท่าทีดิ้นรนขัดขืนของเธอเลยสักนิด
คนบางคนก็เป็นแบบนี้ ไม่ชนฝาไม่เลิก
น้ำเสียงเธอประชด "มีหรือเปล่าเธอรู้แก่ใจดี"
สายตามองผ่านไปยังผู้สวมเครื่องแบบหน่วยรักษาความสงบสองคนที่เดินเข้ามาพร้อมหลิวชิวหมิงอยู่ไม่ไกล
ริมฝีปากเธอยกยิ้มอย่างมีความหมายมองถานเยว่หรัน "ขอมอบคำหนึ่งให้เธอ อยากให้คนอื่นไม่รู้ ต้องอย่าทำเอง"