เมื่อการสอบสวนข้างในเสร็จสิ้น โจวอ้ายหมินก็เดินออกมาเป็นคนแรก
ซูเยว่ก้าวเข้าไปหา "อาโจว"
หลังจากทักทายแล้ว นางก็ขอบคุณอีกฝ่ายด้วยความจริงใจ "ขอบคุณมากนะเจ้าคะ"
นางไม่ได้โง่ อีกฝ่ายไม่ใช่คนของหน่วยทหารที่นี่ แต่วันนี้กลับมาที่นี่
แถมเมื่อครู่เรื่องการจัดการกัวเหวินเฉียงก็เป็นเขาที่ตัดสินใจและตบมติ
ที่เขาทำเช่นนี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่ก็ช่วยเหลือครอบครัวของนางได้จริง ๆ
โจวอ้ายหมินพูดพร้อมรอยยิ้ม "เจ้าเด็กคนนี้ เจ้าเรียกข้าว่าอาแล้ว ยังมาเกรงใจอะไรกับข้าอีก"
ซูเยว่คลี่ยิ้ม
ฉินต้าฟามองลู่เหยี่ยที่อยู่ข้าง ๆ อย่างมีนัยยะ
ไอ้เด็กเวรนี่ โชคชะตามันดีเสียจริง
ชาติตระกูลดี ความสามารถก็ล้ำเลิศ หาเมียเก่งเป็นต่อยอด ตอนนี้เมียยังเข้าตาผู้อาวุโสท่านนี้ซะด้วย
เขาส่ายหัวแผ่วเบา
คนมันไม่เหมือนกันจริง ๆ โชคชะตาก็ต่างกัน ไอ้หนูนี่ อนาคตก็รุ่งโรจน์อยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งราบรื่นเป็นทางโล่ง
ไม่รู้ว่าถ้าตอนนี้กลับบ้านไปให้เมียออกลูกสาวที่ทั้งเก่งทั้งเรียบร้อยเหมือนซูเยว่จะทันไหม
โจวอ้ายหมิน ฉินต้าฟา และคนอื่น ๆ ต่างขับรถมา
พอจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ พวกเขาก็กลับหน่วยทหารก่อน
ซูเยว่ ลู่เหยี่ย และเฉินเจี้ยนกงไปส่งคนตระกูลซูกลับบ้าน
คราวนี้หลี่เยว่หยูถูกขวัญหนีดีฝ่อ ระหว่างทางกลับจึงเงียบสงบเดินตามข้างซูรุ่ยตลอด
หลังจากกลับถึงบ้าน เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่ตากอยู่บนราว มารดาซูก็จับมือซูเยว่ด้วยความปวดใจ