สีหน้าของซูเยว่พลันหนักอึ้ง
นางยอมให้หลี่เยว่หยูระบายอารมณ์ใส่นางได้
ในสายตาของนาง นี่คือนางเป็นหนี้หลี่เยว่หยู
ชาติก่อนหากนางไม่หลงเชื่อลู่หวยจือ ครอบครัวที่บ้านนอกคงไม่ลำบากถึงเพียงนั้น หลี่เยว่หยูก็คงไม่เกิดเรื่อง
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะยอมให้หลี่เยว่หยูคิดร้ายกับลู่เหยี่ย
ลู่เหยี่ยไม่ได้เป็นหนี้พวกเขา
อีกอย่าง เขาช่วยเหลือนางมามากพอแล้ว
ดึงแขนของตนออกจากมือหลี่เยว่หยู ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ซูเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พี่สะใภ้ ต่อไปอย่าพูดแบบนี้อีก"
"ที่ครอบครัวเราย้ายมาอยู่ฟาร์มได้ ก็เป็นการดูแลเป็นพิเศษจากเบื้องบนแล้ว แต่ที่นี่ผู้คนมากหน้าหลายตา คนจ้องจับผิดพวกเรามีเยอะ"
ตระกูลซูถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบทแต่แรกแล้ว
ยิ่งต้องระมัดระวังตัว
ไม่อยากให้เรื่องกับหลี่เยว่หยูถึงขั้นแตกหัก นางจึงผ่อนเสียงลง "พี่สะใภ้ ข้ารู้ว่าช่วงนี้เจ้าลำบาก หลายปีมานี้ที่เจ้าดีกับข้า ข้าจดจำไว้หมด"
"เจ้าทนรออีกหน่อย ข้าจะหาโอกาสพาเจ้าไปโรงพยาบาลตรวจร่างกาย เจ้าเชื่อข้าเถิด ครอบครัวเราจะไม่ติดอยู่ในฟาร์มตลอดไปหรอก"
นางกำลังพยายามอยู่
ยาโสมคืนพลังใช้รักษาโรคปอดของท่านปู่ได้ผล
ฟาร์มมีการดูแลเข้มงวด มีทหารประจำการ อีกอย่างหวังหงจวินก็ถูกนางจัดการจนหมดสภาพแล้ว
พี่สะใภ้กับเสี่ยวเป่ยจะไม่ต้องเดินซ้ำรอยเดิมในชาติก่อนอีก พวกเขาไม่เป็นอะไร พี่ใหญ่ก็จะไม่ฆ่าคนเพื่อแก้แค้น