ซูเยว่เม้มริมฝีปาก อ้าปากค้าง อยากพูดอะไรสักอย่าง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เห็นเธอเป็นเช่นนี้ จางเจาก็ถอนหายใจเช่นกัน
เด็กคนนี้นิสัยอ่อนเกินไปแล้ว
ตอนนี้เธอลืมไปสนิทแล้วว่าเมื่อบ่ายเจียงอวี้หลานเคยบอกว่า ตอนที่เสิ่นม่านเสวี่ยรังแกซูเยว่ ซูเยว่ก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร
เมื่อเห็นซูเยว่ เธอเหมือนเห็นน้องสาวของตัวเอง
อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "รอให้ผู้บัญชาการลู่กลับมาจากภารกิจ เรื่องนี้เจ้าต้องบอกเขา"
ซูเยว่นิสัยอ่อน แต่ลู่เหยี่ยไม่ใช่
ครั้งนี้ ซูเยว่พยักหน้าหนักแน่น
"ได้!" เธอลืมตากลมโตคู่หนึ่ง มองจางเจาด้วยความซาบซึ้ง "พี่สะใภ้จาง ขอบคุณท่านมาก"
เห็นเธอเป็นเช่นนี้ จางเจาอดใจไม่ไหว ยกมือขึ้นมาบีบแก้มเธอ
สัมผัสดีเหมือนที่คิดไว้เลย
"ไม่ต้องขอบคุณ เอาล่ะ เร็วเข้า วันนี้โรงอาหารมีกับข้าวเนื้อ ถ้าไปช้าจะหมดเอานะ"
ซูเยว่รับคำเสียงใสแล้วเร่งฝีเท้าไปพร้อมกับนาง
หลังจากตักอาหารเสร็จ นางก็กลับมาพร้อมกับจางเจาและพี่สะใภ้อีกหลายคน
ถึงทางแยกจึงแยกย้ายกันไป
ตอนนี้ลู่เหยี่ยไม่อยู่ ในบ้านมีเพียงนางคนเดียว พอตกค่ำนางก็ไปนอนในมิติเลย
หลังจากตื่นนอน อ่านหนังสืออยู่ครึ่งค่อนวัน แล้วจัดการของที่เคยเก็บเข้ามาในมิติก่อนหน้านี้
พอเหนื่อยแล้วก็นอนอีกที
นางถูกปลุกด้วยเสียงแตรปลุกทหารตอนเช้า
ลืมตาอย่างงัวเงีย หยิบนาฬิกาจากข้างตัวดูเวลา เพิ่งหกโมงเช้า
ข้างนอกเพิ่งผ่านไปหนึ่งคืน แต่นางอยู่ในมิติกลับผ่านมายี่สิบกว่าชั่วโมงแล้ว