คำพูดของลู่เหยี่ยเพิ่งจบลง ก็เห็นมุมปากของซูเยว่ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่และแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
นึกถึงอะไรขึ้นได้ เขาหมุนตัวกลับทันที
สายตากวาดผ่านตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยุดที่ช่องของตัวเอง
สายตาของเขาดีมาก มองเห็นปราดเดียวว่าข้าง ๆ เสื้อผ้ามีกางเกงในตัวเป้ากางเกงเป็นรูพับไว้อย่างเรียบร้อย
รูม่านตาหดตัวลง มันเกือบจะเป็นสัญชาตญาณที่จะเข้าไป
เท้าถูกยกออกไปแล้ว แต่ก็ถูกเขาหดกลับคืนมา
หากตอนนี้เข้าไปซ่อน มันจะยิ่งเป็นการกลบเกลื่อนที่แย่ลง
กระแอมไอเบา ๆ เขาทำเป็นพูดเหมือนไม่ใส่ใจ "ทางนี้ให้ฉันจัดการเอง เธอออกไปดูข้างนอกหน่อยว่ามีอะไรต้องเก็บอีกหรือเปล่า"
สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ระหว่างที่เขาพูดประโยคนี้ หูของเขากลายเป็นสีแดง แม้แต่ซอกคอยังแดงขึ้นด้วย
ซูเยว่มองท่าทางของเขาที่ดูเคอะเขินแต่กลับฝืนทำใจเย็น กำฝ่ามือตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เผลอหัวเราะออกมาตรงหน้าเขา
ไม่ได้พูดอะไร ทำได้เพียงพยักหน้า แล้วเดินออกไปด้านนอก
ออกจากห้องไปแล้ว เธอเร่งฝีเท้าเข้าไปในลานบ้าน อดใจไม่ไหวอีกต่อไป ยกมือสองข้างปิดปากหัวเราะงุ้งงิ้งออกมา
ลู่เหยี่ยรู้สึกราวกับจะอายจนตาย
เมื่อเห็นซูเยว่ออกไปแล้ว เขารีบเร่งฝีเท้าไปที่ตู้เสื้อผ้า นำกางเกงในตัวน่าอายนั้นยัดเข้าไประหว่างเสื้อผ้าตัวอื่น
หลังจากทำเสร็จแล้ว เขายังคงรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า