ซูเยว่ชะงักไปเล็กน้อย พอได้สติจึงถามว่า “พี่สะใภ้ พี่จะเอาเงินมากขนาดนั้นไปทำอะไร”
500 หยวนไม่ใช่เงินน้อย ๆ หลายคนทำงานทั้งเดือน เงินเดือนถึงมือแค่ 30-40 หยวนเท่านั้น
หลี่เยว่หยูขมวดคิ้ว ไม่ค่อยพอใจนัก “เธอจะไปยุ่งอะไรนักหนา วางใจเถอะ ฉันจะไม่เอาไปใช้สุรุ่ยสุร่าย ฉันมีเรื่องต้องใช้”
หลินหว่านบอกนางว่า เรื่องนี้ถ้ายังไม่สำเร็จต้องปิดเป็นความลับ
หากใครรู้เข้า งานของซูรุ่ยก็จะจัดการไม่สำเร็จ
นางมองซูเยว่ “ฉันรู้ว่าเธอมีเงิน ตอนที่บ้านเกิดเรื่อง เงินส่วนใหญ่ก็อยู่ที่เธอ 500 หยวนสำหรับเธอไม่มากหรอก”
ในความคิดของนาง เงินพวกนั้นล้วนเป็นของตระกูลซู ตอนนี้นางต้องการ ซูเยว่ก็ควรจะเอาออกมา
ซูเยว่มองนาง “พี่สะใภ้ นี่ไม่ใช่เงินน้อย ๆ ฉันให้พี่ได้ แต่พี่ต้องบอกก่อนว่าจะเอาเงินไปทำอะไร”
หลี่เยว่หยูหน้าตึงขึ้น ในใจไม่พอใจอย่างมาก แต่นึกว่าต้องได้เงินก่อนถึงจะหางานสบาย ๆ ให้ซูรุ่ยได้
นางข่มใจไว้ “ตอนนี้ฉันบอกเธอไม่ได้ แต่ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เธอก็จะรู้เอง”
ไม่อยากให้เรื่องเงินมาทำให้ซูรุ่ยชะงัก นางจึงเอ่ยว่า “เงินนี้ถือว่าฉันยืมเธอแล้วกัน วางใจเถอะ อีกไม่นานฉันจะคืนเธอ”
เมื่อคืนนางพูดเป็นนัยกับซูรุ่ยเรื่องหางานใหม่ให้เขา
แต่ซูรุ่ยตอนนั้นก็ปฏิเสธทันที ยังบอกอีกว่าพวกตนถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบท ท่านปู่ตอนนี้ไปช่วยงานที่สถานีอนามัยได้ก็ถือว่าองค์กรดูแลเป็นพิเศษแล้ว