มือของซูเยว่ที่จับปกเสื้อลู่เหยี่ยออกแรงมากขึ้นอีกเล็กน้อย เล็บเผลอขูดถูกผลพวงลูกกระเดือกของเขา
ลูกกระเดือกของลู่เหยี่ยกระตุกแรง
เขาหรี่ตามอง เห็นขนตาของซูเยว่เปียกชื้นเป็นกระจุก ในดวงตาเป็นประกายน้ำ ทว่าว่างเปล่าไร้จุดโฟกัส
ในใจรู้ดีว่า จะปล่อยให้เธอเอาแต่ใจต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
ยกมือขึ้น มือทั้งสองข้างจับไหล่เธอ ออกแรงไม่หนักไม่เบา ดึงตัวเธอออกห่างช่วงหนึ่ง
ซูเยว่ยังไม่ทันตั้งตัว ความเย็นบนริมฝีปากก็หายไปเสียแล้ว เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
ลู่เหยี่ยไม่ให้โอกาสเธอดิ้นรน ปิดประตูรถ เร็วจังหวะไม่เหลือพื้นที่ให้โต้แย้ง
อ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ บิดกุญแจ เหยียบคันเร่ง รถหักเลี้ยวกลับกระทันหัน ล้อเสียดสีพื้น พุ่งตรงไปยังทิศทางของหมู่บ้านครอบครัวทหาร
ซูเยว่นั่งที่เบาะผู้โดยสาร หน้าต่างเปิด ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างรถ สติกลับคืนมาบ้าง
แต่ความร้อนรุ่มและคลื่นความร้อนในกายยังคงปั่นป่วนรุนแรง
แสร้งล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบใบมีดออกมาจากมิติอีกชิ้นหนึ่ง แล้วเชือดลงบนข้อมืออีกครั้ง
ครั้งนี้เชือดเร็วเกินไป แผลค่อนข้างลึก เลือดพุ่งพรวดออกมา
ลู่เหยี่ยหันมามองเห็น สายตาแวบหนึ่งของความตื่นตระหนก เท้าเหยียบเบรกดัง “เอี๊ยด” จนสุด