ซูเยว่มองภาพนั้นอย่างเย็นชา
ตอนนั้นหลังจากคุยกับซูรุ่ยหมิงเสร็จ เธอออกมาจากห้องตรวจโรค ก็ได้ยินคนที่คังเวยซวี่พามารายงานให้เขาฟังพอดี
ถึงแม้ในใจจะรู้ดีว่าขั้นตอนย้ายสังกัดของท่านปู่ไม่มีปัญหาแน่ แต่พอได้ยินจริงๆ เธอก็ยังโล่งใจ
เฉินเจี้ยนกงพยักหน้าอยู่ข้างๆ “รองหัวหน้าคังพูดถูก เรื่องนี้จะโทษคุณยังไงก็ไม่ได้ คุณกับอาจารย์ต่างก็เป็นเหยื่อ”
ซูเยว่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ
ทั้งสามพูดคุยกัน
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู ทุกคนคิดว่าเป็นสองคนจากแผนกป้องกันที่สืบหาผลมาได้แล้ว
ในห้องทำงาน คนทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมอง
เห็นลู่เหยี่ย ซูเยว่ก็ประหลาดใจเล็กน้อย
“คุณมาได้ยังไง”
ลู่เหยี่ยก้าวยาวๆ มาอยู่ข้างซูเยว่ “ได้ยินท่านปู่บอกว่าคุณมีเรื่อง ผมเลยแวะเข้ามาดู”
พูดพลางเงยหน้าทักทายเฉินเจี้ยนกงกับคังเวยซวี่
เฉินเจี้ยนกงยิ้มร่า “เสี่ยวลู่มาแล้ว เร็วเข้า นั่งสิ”
ในห้องทำงานมีเก้าอี้แค่สี่ตัว
เขาพูดพลางจะลุกขึ้น
ลู่เหยี่ยรีบปฏิเสธ “ท่านอาเฉิน ท่านไม่ต้องลุกหรอก ผมยืนก็ได้”
เฉินเจี้ยนกงก็ยังลุกขึ้น “ไม่เป็นไร ฉันไปหยิบเก้าอี้จากห้องทำงานข้างๆ มาตัวหนึ่งก็เรียบร้อย”
พอถึงประตู ก็เห็นสองคนจากแผนกป้องกันเดินมาจากสุดทางเดิน
แววตาของเขาเครียดขึ้น ฝีเท้าชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็ยังเดินไปห้องทำงานข้างๆ ต่อไป
ย้ายเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมา ตอนออกมาสองคนนั้นก็มาถึงแล้ว
ในห้องทำงาน คังเวยซวี่ยิ้มพลางพูดหยอก “ผู้บัญชาการลู่กับสหายซูเยว่รักใคร่กลมเกลียวกันดีจริงนะ ได้ยินว่าทั้งไปทั้งกลับก็รับส่ง”