เฉินเจี้ยนกงไม่รู้เรื่องที่ซูเยว่ตั้งครรภ์
ในใจอดคาดเดาไม่ได้ว่า เป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่เหยี่ยมีปัญหา
หรือว่าเพราะสาเหตุอื่นกันแน่
ซูเยว่ไม่รู้ว่าเฉินเจี้ยนกงคิดอะไรอยู่ เอามือลูบหน้าตัวเอง ใบหน้าเธอเล็กอยู่แล้ว ช่วงนี้แพ้ท้อง อาเจียน อีกแค่ไม่กี่วันก็ผอมไปหลายชั่ง หน้าตอบยิ่งกว่าเดิม
เพราะยังไม่ถึงสามเดือน เธอจึงไม่พูดเรื่องตั้งครรภ์ หาข้ออ้างว่า “ช่วงนี้อากาศร้อน ไม่ค่อยอยากอาหาร”
เธอเองก็จนใจเหมือนกัน อาการแพ้ท้องของเธอจัดว่าหนักขนานนั้น
กินอะไรก็อาเจียนออกหมด
ลองมาหมดทุกวิธีแล้ว แต่ก็ไร้ผล
ปากเดียวที่กิน ร่างกายสองคนคอยดูดซับ
แต่ก็ดันกินอะไรได้ไม่มาก
คนเลยผอมลงน่ะสิ
เฉินเจี้ยนกงขมวดคิ้ว “เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ใช่เรื่องนะ อิงอิงเมื่อสองวันก่อนออกไปแสดง ขากลับติดขนมพุทราจันทร์เปรี้ยวมาฝากด้วย ตอนเที่ยงฉันจะกลับไปเอามา เธอเอากลับไปกินนะ”
ช่วงนี้ซูเยว่ชอบกินของเปรี้ยวจริง ๆ จึงไม่ปฏิเสธ “เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านอาเฉินมาก”
เฉินเจี้ยนกงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “มากพิธีกับฉันทำไมเล่า เธอดูแลร่างกายตัวเองดี ๆ มีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้เสมอ”
เขายังมีธุระ คุยกับซูเยว่ไม่กี่คำก็จากไป
ตอนบ่าย ซูเยว่เพิ่งเข้าโรงพยาบาล ก็ถูกเฉินเจี้ยนกงดักไว้ ยื่นขนมพุทราจันทร์เปรี้ยวในมือให้
“เธอเอากลับไปกิน ถ้ามันได้ผลก็บอกมา รออิงอิงออกไปคราวหน้า ฉันจะให้มันซื้อเพิ่มอีก”
ซูเยว่พยักหน้า “ดี”
เวลานี้เป็นช่วงเข้างานบ่ายพอดี ตอนทั้งคู่พูดกันมีคนเห็นมากมาย
เฉินเจี้ยนกงไม่ได้ปิดบังความสัมพันธ์กับซูเยว่และซูรุ่ยหมิงในโรงพยาบาล