ซูเยว่ก้มหน้ามองลู่เหยี่ยที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า
แล้วพยักหน้าเบา ๆ
พลันเห็นแววตาลู่เหยี่ยโค้งยิ้มเล็กน้อย
มุมปากเขาเริ่มยกขึ้นเรื่อย ๆ
วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็ถูกเขาสวมกอดแน่นเต็มอ้อมแขน
เขากอดแน่นมาก ทว่าเธอกลับไม่ดิ้นขัด ข้างแก้มแนบชิดอกเขา รับรู้เสียงหัวใจเขาเต้นแรงราวกลองศึก
มุมปากเธอเองก็ยกยิ้ม
ลู่เหยี่ยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นดั่งกำลังกล่าวคำสาบาน
“ข้าขอสาบานด้วยชุดทหารบนร่างนี้ว่า จะดีต่อเจ้า จะดีต่อลูก ไม่มีวันทรยศพวกเจ้าตลอดชีวิต”
“เยว่เยว่ ขอบใจเจ้า”
ขอบใจที่เจ้าเลือกข้า
ขอบใจที่เจ้ายอมเก็บเด็กคนนี้ไว้
กอดกันอยู่นาน ลู่เหยี่ยจึงคลายอ้อมแขน
ก้มหน้ามองซูเยว่ที่เงยหน้าขึ้นมองตนอย่างว่าง่าย ลูกกระเดือกเขาเลื่อนขึ้นลงเล็กน้อย
“เยว่เยว่ ข้าขอจูบเจ้าทีได้หรือไม่”
น้ำเสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย ฟังดูเย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก
ซูเยว่รู้สึกว่าตนต้องถูกมนตร์สะกดเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่เผลอพยักหน้า
ลู่เหยี่ยใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ อีกข้างรัดเอวบาง กดให้ร่างเธอแนบชิดกับตน
อมริมฝีปากเธอไว้ แผ่วเบาและระมัดระวังยิ่ง ราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่า
จากเบาไปหนัก จากตื้นไปลึก
บ้านติดกันมีเสียงหลิวชุ่ยเฟินดุลูก แทรกด้วยเสียงจิ้งหรีดร้อง
ทว่าซูเยว่กลับไม่ได้ยินอะไรเลย สติของเธอสลายหายไปหมดสิ้น ร่างทั้งร่างถูกเขาพาไปตามจังหวะ