มือว่างเปล่า กัวเหวินเฉียงก็ไม่โกรธ กลับเงยหน้ามองหลี่เยว่หยูอย่างมีความหมาย
“เสี่ยวหลี่! ปีนี้เธออายุเท่าไหร่”
หลี่เยว่หยูไม่รู้ว่าเขาถามไปทำไม แต่ก็ตอบตามตรง “ยี่สิบห้าค่ะ”
กัวเหวินเฉียงพยักหน้า “ดูไม่เหมือนเลยนะ!”
เขาพูดพลางจิบชาอีกคำ แล้วพูดช้า ๆ ว่า “ครั้งแรกที่เจอเธอ ฉันนึกว่าเธอเพิ่งยี่สิบเอง”
หลี่เยว่หยูยิ้มแหย ๆ “หัวหน้ากัวล้อเล่นแล้ว ฉันแต่งงานมาหกปี ลูกก็ห้าขวบแล้ว”
เธอไม่โง่ รู้สึกว่ากัวเหวินเฉียงมีใจให้ตัวเอง จึงตั้งใจพูดแบบนี้
กัวเหวินเฉียงไม่ใส่ใจ “งั้นเหรอ? ว่าแต่ ทำไมไม่เปลี่ยนงานให้ตัวเองล่ะ งานในไร่นั่นไม่ใช่งานของผู้หญิงนะ”
หลี่เยว่หยูตอบว่า “สามีฉันสุขภาพไม่ค่อยดี เงินในมือก็ไม่พอ ถ้ามีเงินเมื่อไหร่ อาจต้องมารบกวนให้ช่วยเปลี่ยนงานให้ฉันด้วย”
กัวเหวินเฉียงหัวเราะร่วน แต่ดวงตาคู่หนึ่งกลับจ้องไปที่หน้าอกที่กระเพื่อมของหลี่เยว่หยูไม่วางตา “เรื่องงานน่ะง่าย แม้ไม่มีเงิน ฉันก็ยินดี”
“เพราะฉันคนนี้น่ะรักและสงสารผู้หญิงงามยิ่งกว่าอะไร ไหนจะยอมทนดูสาวงามอย่างเธอไปทำงานในไร่เหมือนพวกผู้ชายอีก”
หลี่เยว่หยูเม้มปากแน่น ในตาเกิดความลังเล แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
“งานของฉันไม่รีบ รู้ว่าคุณหวังดี แต่ก็ไม่อยากให้คุณต้องลำบาก”