เสียงของลู่เหยี่ยทุ้มนุ่มน่าฟัง หนักแน่นมีเสน่ห์ ยามลดเสียงลงแผ่วเบา ให้ความรู้สึกราวกับกำลังปลอบประโลมใจ
ซูเยว่บอกตัวเองในใจว่า ต้องไม่หลงไปกับคำหวานของเขา ทว่าติ่งหูกลับแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
มองดูติ่งหูแดงระเรื่อของนาง ลู่เหยี่ยก็มีประกายยิ้มวาบผ่านดวงตา
กินข้าวเสร็จ ลู่เหยี่ยไปล้างชาม ซูเยว่ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็เดินตามไป
รับชามที่เขาล้างสะอาดแล้วมาเก็บใส่ตู้
แล้วจึงเล่าเรื่องราวเมื่อเช้าที่เจอลู่หวยจือกับหลินหว่านที่ร้านค้าสหกรณ์
น้ำเสียงของนางเรียบนิ่ง ไร้ระลอกอารมณ์ ราวกับกำลังพูดถึงคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตน
เพื่อนของนางเมื่อก่อน พอครอบครัวนางเกิดเรื่อง ก็ตัดขาดไม่ติดต่อกัน
นางอยากรู้ว่าคนสองคนนั้นมาที่นี่ทำไม มีเพียงถามผ่านลู่เหยี่ย
ครั้นได้ยินว่านางลงไม้ลงมือกับหลินหว่าน ลู่เหยี่ยก็รีบหันมามองนางทันที
สายตากวาดมองทั่วร่าง มาหยุดอยู่ที่รอยเลือดสดบนลำคอของนาง
ผิวของนางขาว หน้าผากกับแขนเมื่อก่อนเป็นแผลยังไม่หายดี ตอนนี้ที่คอก็มีแผลเพิ่มอีกหนึ่งแห่ง
แผลแบบนี้หากอยู่บนตัวเขา เขาคงไม่ใส่ใจเลย
แต่บนร่างของซูเยว่ เขาแค่มองก็รู้สึกแสบตา
เขาขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเยียบเย็น "บ่ายนี้ข้าจะโทรศัพท์ไปถามดู"
เขายกมือขึ้น หมายจะแตะรอยข่วนบนคอของนาง
มือยกขึ้นแล้ว แต่สุดท้ายก็ดึงกลับ
ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่รอยนั้น
"ยาที่เจ้าเคยทาครั้งก่อนยังมีไหม? เดี๋ยวเอามาทาสักหน่อย"
ซูเยว่เอื้อมแตะคอตัวเองอย่างลืมตัว "ยังมีเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวข้าจะทา"
ลู่เหยี่ยรับคำในลำคอ "อืม" แผ่วเบา "ตรงแผลอื่นๆ ก็อย่าลืมทา แต่รอยพวกนี้ พรุ่งนี้คงไม่หายดีแล้ว ถ้าท่านปู่ถามขึ้นมา เจ้าจะตอบว่าอย่างไร?"