เมื่อถูกจงอู๋สยงตามตื๊อ ซูจิ่นเหยียนดูเหมือนจะมีข้อกังวลอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยใจร้อนของเธอ คงชกเขาไปนานแล้ว ตั้งแต่เด็กเธอเรียนวิชาจับล็อกจากพ่อมาหลายปี จัดการคุณชายอย่างจงอู๋สยงคงไม่ใช่ปัญหา
เดิมทีอู๋เอ้อโกวไม่อยากยุ่งเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของคนหนุ่มสาว แต่เมื่อเห็นจงอู๋สยงเริ่มใช้ไม้ใช้มือ ขณะที่ซูจิ่นเหยียนแสดงท่าทีต่อต้านอย่างชัดเจน เขาจึงจำต้องออกหน้า
เพิ่งคิดจะลงมือ เงาร่างหนึ่งก็วูบผ่านข้างกาย จงอู๋สยงถูกเตะจนล้มคว่ำลงกับพื้น พอมองให้ดี ที่แท้ก็คือหลิงเจี้ยน
“ไอ้สารเลว กลางวันแสก ๆ ยังกล้าทำตัวเป็นอันธพาล ดูสิว่าฉันจะไม่อัดแกให้ตาย!”
หลิงเจี้ยนยืนขวางหน้าซูจิ่นเหยียน ราวกับวีรบุรุษที่เข้ามาช่วยสาวงาม ชี้หน้าจงอู๋สยงแล้วด่ากราด
จงอู๋สยงชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าจะมีคนลอบโจมตี แต่เขาก็ลุกขึ้นจากพื้นอย่างว่องไว ก่อนจ้องหลิงเจี้ยนด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ “แกเป็นใครวะ มายุ่งเรื่องชาวบ้านทำไม นี่แฟนฉัน!”
พอได้ยินจงอู๋สยงด่าคน หลิงเจี้ยนก็เหวี่ยงหมัดพุ่งเข้าใส่ ทว่าไม่คิดว่าจงอู๋สยงจะเคยฝึกวิชามาก่อน เขาคว้าแขนหลิงเจี้ยนไว้ได้ในพริบตา บิดตัวแล้วเหวี่ยงข้ามไหล่จนหลิงเจี้ยนล้มลงกับพื้น
“สภาพอย่างแกยังจะมาเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามอีก ถุย! กล้าเตะฉันใช่ไหม ฉันจะทำให้แกพิการ!”
จงอู๋สยงพูดพลางเตะเข้าที่ท้องของหลิงเจี้ยน หลิงเจี้ยนเจ็บจนร้องลั่น
“หยุดนะ!”
เมื่อเห็นจงอู๋สยงกำลังจะเตะศีรษะหลิงเจี้ยน ซูจิ่นเหยียนก็เตะกวาดเข้าใส่ เตะถูกท้องของจงอู๋สยงจนเขาถอยกรูดไปสองสามก้าว
ไม่เลวเลย น้องภรรยาคนนี้ฝีมือใช้ได้ อู๋เอ้อโกวกลายเป็นคนดูอยู่ข้างสนาม เขาดึงจิ่นยวี่ไปยืนด้านข้าง เพื่อป้องกันไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้