เนื่องจากจองเตียงไว้ล่วงหน้าผ่านโรงพยาบาลประชาชนประจำอำเภอ อู๋เอ้อโกวจึงจัดการเรื่องเข้าพักรักษาตัวให้แม่ที่โรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลได้อย่างราบรื่น เขายังจ้างผู้ดูแลหญิงวัยสามสิบกว่าให้คอยดูแลเรื่องกินอยู่ของแม่ด้วย เฟิงยวนยวนยังเด็กเกินไป แม้จะเป็นเด็กชนบท แต่ก็ไม่เคยลำบากสักเท่าไร จึงไม่ค่อยรู้วิธีดูแลคนอื่นนัก
หลังจัดการให้แม่เข้าที่เข้าทางแล้ว อู๋เอ้อโกวก็เรียกเฟิงยวนยวนไปคุยกันตรงทางเดิน
“ยวนยวน เมื่อกี้หมอเจ้าของไข้บอกว่า หาผู้บริจาคไตที่เข้ากันได้ไม่ง่าย แม่ฉันคงต้องพักรักษาตัวที่นี่สักสองเดือน ช่วงนี้คงต้องรบกวนเธอแล้ว”
“พี่สอง พูดแบบนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้ว หนูสนิทกับป้ามาตั้งแต่เด็ก ป้าก็ไม่มีลูกสาว หนูไม่ดูแลป้าแล้วใครจะดูแลล่ะ ต่อไปอย่าพูดคำเกรงใจแบบนี้อีกนะ”
“ได้สิ อ้อ ยวนยวน ภาษาอังกฤษของเธอเป็นยังไงบ้าง”
“ภาษาอังกฤษเหรอ ก็พอใช้ได้นะ ถึงหนูจะเรียนจบแค่ระดับอนุปริญญา แต่คะแนนภาษาอังกฤษก็ดีมาตลอด สอบผ่านทั้งระดับสี่กับระดับหกแล้ว มีอะไรเหรอคะ”
“งั้นก็ดี เธอไปเช่าห้องเล็ก ๆ แถวนี้อยู่ก่อน แล้วสมัครเรียนพิเศษ ติวภาษาอังกฤษธุรกิจให้เข้มข้น โดยเฉพาะฝึกพูดให้มาก ธุรกิจของเราเป็นการค้าระหว่างประเทศ พนักงานบริษัทต้องพูดภาษาอังกฤษได้ นี่เป็นข้อกำหนดพื้นฐานที่สุด”
เฟิงยวนยวนขานรับ ก่อนจะมองอู๋เอ้อโกวอย่างประหลาดใจ “พี่สอง หนูจำได้ว่าพี่ไม่เคยเข้าเรียนสักวัน น่าจะอ่านหนังสือไม่ออกด้วยซ้ำ แต่ทำไมถึงเล่นโทรศัพท์ส่งวีแชทได้ล่ะ ตอนนี้ยังบอกว่าจะทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศอีก ทั้งที่พี่ก็ไม่รู้ภาษาต่างประเทศนี่นา”
คำถามนี้ทำให้อู๋เอ้อโกวลำบากใจ ร่างนี้แต่เดิมเป็นคนปัญญาอ่อนมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเข้าโรงเรียนเลย เรื่องอ่านออกเขียนได้ยังพออ้างได้ว่าเรียนรู้มาตอนเร่ร่อนอยู่ข้างนอกหลายปี แต่ต่อไปถ้าต้องพูดภาษาต่างประเทศคงปิดบังไม่ได้ จะอธิบายอย่างไรก็เป็นเรื่องยุ่งยากจริง ๆ