หลังงานเลี้ยงส่งท้ายปี ร้านอาหารก็ปิดพัก วันกลับบ้านเกิดกำหนดไว้วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ซูเจิ้งคุนยุ่งอยู่กับการเตรียมของปีใหม่ให้ผู้เฒ่าที่บ้าน ส่วนซูจิ่นยวี่พาอู๋เอ้อโกวไปเยี่ยมญาติทางฝั่งแม่ของเธอ
บ้านของลุงกับป้าต่างอยู่ในเขตซีเฉิงของเมืองตงเจียง เป็นย่านชานเมืองรอยต่อระหว่างเมืองกับชนบท จากเขตปินไห่ต้องต่อรถเมล์สามต่อ ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง แต่ถ้าขับรถไปก็ใช้เวลาราวห้าสิบนาที
ทั้งสองไปบ้านป้าก่อน ป้าของซูจิ่นยวี่เป็นพี่สาวคนโตในบรรดาพี่น้องตระกูลซู ตอนนี้อายุหกสิบกว่าแล้ว เดิมเป็นหัวหน้าระดับเล็กในหน่วยงานรัฐบาล ปัจจุบันเกษียณอยู่บ้านช่วยเลี้ยงหลาน สามีเสียชีวิตไปนานแล้ว ส่วนลูกชายจิ้งเชากับลูกสาวจิ้งเยี่ยนต่างก็แต่งงานมีครอบครัว ทั้งคู่เป็นข้าราชการในหน่วยงานรัฐบาล
เมื่อเห็นซูจิ่นยวี่กับสามี ป้าก็ยินดีมาก แต่ซูจิ่นยวี่พูดไม่ได้ มีเพียงอู๋เอ้อโกวที่นั่งคุยกับเธอและเล่าเรื่องทางบ้านให้ฟังคร่าว ๆ
“จิ่นยวี่ ป้าดีใจมากที่เห็นเธอแต่งงานมีครอบครัวแล้ว พูดตามตรง เพราะชาติกำเนิดของเอ้อโกว ป้าแต่แรกก็ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการแต่งงานของพวกเธอ แต่ตอนนี้ป้าวางใจแล้ว เอ้อโกวดูดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนที่พวกเธอแต่งงานกัน แถมพูดจามีมารยาท มีเหตุมีผล เธอแต่งกับเขาไม่เสียเปรียบหรอก”
คำพูดของป้าทำให้อู๋เอ้อโกวเขินอยู่บ้าง ส่วนซูจิ่นยวี่ก็ยิ้มพลางพยักหน้ารัว ๆ
ป้าเปลี่ยนน้ำเสียง แล้วหันไปพูดกับอู๋เอ้อโกวว่า “เอ้อโกว ตอนนี้เธอพูดได้แล้ว แถมยังหล่อขึ้นด้วย แต่ห้ามรังเกียจจิ่นยวี่ของป้านะ ถ้ากล้ารังแกเธอ ทั้งตระกูลหลัวและตระกูลจิ้งจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่”