ซูจิ่นเหยียนไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลของบริษัทมาร์คตามเวลาที่กำหนดอย่างราบรื่น ฝ่ายบุคคลไม่ได้ให้เธอเริ่มงานทันที แต่จัดการอบรมให้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เนื้อหาหลักคือเรียนรู้และทำความคุ้นเคยกับระเบียบการบริหารของบริษัท ตลอดจนหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่ รวมถึงการสนทนาภาษาเยอรมันแบบง่าย ๆ ด้วย เหตุผลคือผู้จัดการใหญ่ฮันส์พูดภาษาจีนกลางไม่ค่อยคล่อง บางครั้งก็พูดภาษาพูดในชีวิตประจำวันออกมา ผู้ช่วยจึงต้องเข้าใจความต้องการของผู้จัดการใหญ่ได้ทุกเมื่อ การอบรมครั้งนี้จึงสำคัญอย่างยิ่งสำหรับซูจิ่นเหยียน
ซ่งเชียนก็ผ่านการสัมภาษณ์เช่นกัน อย่างไรเธอก็มีวุฒิปริญญาตรีและมีประสบการณ์ทำงานในบริษัทใหญ่ การได้รับเลือกจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ตำแหน่งของเธอคือพนักงานเอกสารฝ่ายวิศวกรรม
ก่อนเริ่มงาน ซ่งเชียนไปหาพนักงานหญิงวัยประมาณสี่สิบปีจากตลาดแรงงานมาทำงานเสิร์ฟที่ร้านอาหาร มีอาหารกลางวันกับอาหารเย็นให้ แต่ไม่มีที่พัก เงินเดือนเดือนละสามพันห้าร้อย
อู๋เอ้อโกวยังต้องทำงานที่ร้านอาหารต่อไป เห็นได้ชัดว่านี่เป็นความคิดของซูเจิ้งคุน เขาวางแผนว่าจะยกร้านอาหารให้อู๋เอ้อโกวดูแลเมื่อถึงสิ้นปี แล้วส่งเงินส่วนหนึ่งให้ทางบ้านก็พอ
หลี่เหมย์ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับแผนนี้ ทั้งลูกสาวและลูกสะใภ้ต่างได้เข้าทำงานในบริษัทใหญ่ รายได้ก็ไม่น้อย ถ้ายังไปคิดเล็กคิดน้อยกับร้านเล็ก ๆ แบบนี้คงพูดได้ไม่เต็มปาก อย่างไรเสียเธอกับซูเจิ้งคุนก็เป็นสามีภรรยากันมานานกว่ายี่สิบปี จะทำให้ความสัมพันธ์บาดหมางเพราะเรื่องนี้ก็ไม่คุ้ม