เซี่ยเหลียนซินหัวเราะเย็นในใจ คนพวกนี้ช่างสารเลว ต่างก็เกลียดชังนางแต่ก็ยังต้องแสร้งทำเป็นใจดี แต่จริง ๆ แล้ว ในที่ที่ท่านพ่อมองไม่เห็น พวกเขาต่างหาเรื่องกลั่นแกล้งและกลั่นแกล้งนางสารพัด
ในชาติก่อนพวกเขาทำสำเร็จ ทำให้ทุกคนรังเกียจนาง แม้แต่ท่านพ่อก็รังเกียจนาง
สารเลว!!
"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง แต่ว่า ถ้าจะจับข้า ทำไมตู๋กูเสวียนเยี่ยไม่มาด้วยตัวเองเล่า? ด้วยความสามารถของนาง คงจะสามารถลักพาตัวข้าไปได้โดยไม่มีใครรู้แน่นอน? จำเป็นต้องโจมตีด่านอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้นหรือ?" เซี่ยเหลียนซินพูดพลางมองไปที่เซี่ยอี้ผู้เป็นพ่อ
นางพูดเช่นนี้เพื่อให้เซี่ยอี้ฟัง
เรื่องแบบนี้เซี่ยอี้ย่อมรู้ดี แต่ในใจเขา คิดว่าตู๋กูเสวียนเยี่ยไม่เคยทำตามเหตุผลอยู่แล้ว ส่งคนไปโจมตีด่านเจียเมิ่ง เพื่อล่อเหลียนซินไปแดนมาร เรื่องแบบนี้นางทำได้จริง ๆ อย่างไรเสีย นางก็ไม่สนใจว่าจะตายไปกี่คน หรือเผ่าปีศาจจะตายไปเท่าไร
ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองและทำตามอำเภอใจเสมอมา
เซี่ยอี้ใช้ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งจ้องมองเซี่ยเหลียนซิน แค่นางได้พบตู๋กูเสวียนเยี่ยแค่ครั้งเดียว ก็พูดแทนนางตลอด ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางเป็นใคร? หรือว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำเสน่ห์ใส่นางหรืออย่างไร?
ในใจเขารู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกเหมือนลูกสาวที่เลี้ยงดูมาสิบสี่ปี หมอนั่นแค่งอนิ้วมือก็สามารถลวงไปได้
"เหลียนซิน เจ้าออกไปก่อน" เซี่ยอี้พูดเสียงเย็น
เซี่ยเหลียนซินไม่อยากออกไป แต่เซี่ยอี้จ้องนางอย่างดุเดือด เซี่ยเหลียนซินจึงได้แต่กัดริมฝีปาก แล้วเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ