หลิ่วหรูเยียนสังเกตออกว่าเซี่ยอี้ลงอาคมคุ้มภัยไว้บนตัวเซี่ยเหลียนซิน แต่นางคิดว่าอาคมคุ้มภัยเท่านั้นมีอะไรน่าพิศวง อาจารย์คงลงอาคมคุ้มภัยให้ตนเองมานานแล้ว ดูท่าอาจารย์ยังรักนางมากกว่า
"เอาล่ะ ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว พวกเจ้าตระเตรียมตัว สามวันออกเดินทางเถิด!" เซี่ยอี้กล่าว
"ขอรับ/เพคะ"
เซี่ยเหลียนซินและหลิ่วหรูเยียนเดินออกจากโถงใหญ่
————
ทางเดินคดเคี้ยว รอบข้างเต็มไปด้วยพฤกษานานาพันธุ์
เซี่ยเหลียนซินเดินนำหน้า หลิ่วหรูเยียนเดินเคียงข้าง พูดด้วยน้ำเสียงเบา:
"ศิษย์พี่ ท่านอาจารย์มิได้มอบของวิเศษคุ้มภัยและหุ่นเชิดอารักขาให้ท่าน ท่านอย่าโกรธเลย เพียงเพราะข้าฝึกฝนต่ำต้อย ท่านอาจารย์จึงเอาใจใส่ข้ามากหน่อย อย่างไรข้าก็มิอาจเทียบเท่าศิษย์พี่ได้"
เซี่ยเหลียนซินกอดอก ไม่มีทีท่าสนใจหลิ่วหรูเยียนเลย หลิ่วหรูเยียนเห็นดังนั้นกลับดีใจยิ่งขึ้น กล่าวต่อไปว่า:
"ศิษย์พี่ ท่านอย่าเป็นเช่นนี้เลย หรือว่าหยกพิทักษ์ใจชิ้นนี้ ท่านรับไว้เถิด? ก่อนหน้านี้อาจารย์หานได้มอบของวิเศษคุ้มภัยชั้นเลิศให้ข้าแล้ว ส่วนอาจารย์ซ่ง อาจารย์โจวก็มอบยันต์ชั้นสูงให้ข้าหลายดอกด้วย"
"ศิษย์พี่ ท่านอย่าเกลียดข้าเลยนะ ข้าอยากอยู่กับท่านดี ๆ จริง ๆ ศิษย์พี่ ศิษย์พี่!"
เซี่ยเหลียนซินเอาแต่เดิน หลิ่วหรูเยียนตามไปจนสุดทางเดิน ตามต่อไปยังเขาหลัง พลางพูดไม่หยุด
เซี่ยเหลียนซินอยากฆ่ามันให้ตาย ช่างพูดมากเสียจริง
เดินไปเรื่อย ๆ ทั้งสองก็มาถึงเขาหลังยอดเขาอวี้หยาง ถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง ด้านหน้าถ้ำเต็มไปด้วยหญ้าเซียนหอมหวน หมอกหนาปกคลุม