ดาวสีน้ำเงิน นครปีศาจ
นอกหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นของอพาร์ตเมนต์หรู แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดคลุมตึกสูง แสงนุ่มนวลสีส้มอมชมพูอาบทั่วห้องนั่งเล่นที่สะอาดเอี่ยมและสว่างไสว ภายในห้องไม่มีทั้งกลิ่นอับชื้นเย็นยะเยือก มีเพียงกลิ่นชาขาวจาง ๆ หอมสดชื่นและชวนผ่อนคลาย เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเฉินจื่อเชียน
นี่เป็นวันที่ 30 หลังจากด่านอพาร์ตเมนต์สุขสันต์ปิดลง
ไม่มีใครรู้ว่าหญิงสาวผีร้ายที่ถูกสามีทารุณในด่านกลายพันธุ์ระดับเอสหายไปไหน แม้แต่ผู้เล่นอีกสามคนที่รอดชีวิตออกมาจากด่านก็ไม่รู้
พลังที่มองไม่เห็นได้บิดเบือนความทรงจำของทุกคน ผู้เล่นยังจำเรื่องราวแสนเศร้า รอยเลือดชวนขนลุก และการไล่ล่าสังหารกลางดึกอันน่าสะพรึงกลัวในอพาร์ตเมนต์สุขสันต์ได้... มีเพียงผู้หญิงในห้อง 404 เท่านั้นที่ถูกลืม
เกมลบร่องรอยการมีอยู่ของเสิ่นเหยาไปจนหมด
เสิ่นเหยาเองก็ไม่รู้ว่าเฉินจื่อเชียนต้องแลกมาด้วยราคาหนักหนาเพียงใด จึงจะฝ่าฝืนกฎของเกมสยองขวัญ พาตัวเธอที่ควรติดอยู่ในด่านจนตายกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริงได้
บนโซฟาผ้าขนแกะเนื้อนุ่มในห้องนั่งเล่น หญิงสาวขดตัวพิงอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม
เสิ่นเหยาสวมชุดอยู่บ้านถักไหมพรมสีขาวตัวหลวม ผมยาวดำขลับรวบไว้อย่างหลวม ๆ เผยลำคอเรียวขาวสะอาดตา ท่าทางอ่อนโยนสงบเสงี่ยม เปี่ยมด้วยบรรยากาศอบอุ่นของชีวิตประจำวัน
เธอเหมือนแมวตัวหนึ่งที่พบที่พักพิงแล้ว ศีรษะถูไถกับแผงอกอุ่นของเฉินจื่อเชียนโดยไม่รู้ตัว หลงใหลในไออุ่นของเขา
นี่เป็นวันที่ 30 นับตั้งแต่เธอมาถึงโลกแห่งความเป็นจริง
“ทำไมมือเย็นอีกแล้วล่ะ?”
เสียงทุ้มแหบของเฉินจื่อเชียนดังข้างหู เขาถอดแว่นกรอบบางออก วางไว้บนโต๊ะข้างโซฟาอย่างลวก ๆ ก่อนกุมมือเย็นนิด ๆ ของหญิงสาวไว้ในฝ่ามือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัด หวังจะถ่ายทอดความอบอุ่นให้เธอ
ตั้งแต่ออกจากด่านมา อาการกลัวหนาวของเสิ่นเหยาก็ไม่เคยดีขึ้น