เสิ่นเหยาพบปัญหาใหญ่ข้อหนึ่ง และช่วงนี้เธอก็กลุ้มใจกับเรื่องนี้มาตลอด
ตอนแรกเธอให้นมลูกชายอยู่สองสามครั้ง แต่เจ็บแทบตาย เสิ่นเหยาจึงไม่ให้นมต่อ และเลือกให้แม่นมที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่แรกเป็นคนให้นมลูกแทน
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีปัญหา
คืนนี้ หลังแม่นมอุ้มเด็กออกไป เสิ่นเหยาก็ไล่สาวใช้ทั้งหมดออกจากห้อง เธอต้องจัดการเรื่องส่วนตัวบางอย่าง ไม่ค่อยกล้าให้ใครมอง และก็ไม่กล้าให้ใครช่วยด้วย
เสื้อผ้าถูกถอดออก เลื่อนลงไปกองอยู่ตรงหัวไหล่
ผิวขาวเนียนแต้มด้วยรอยแดงจาง ๆ ความรู้สึกไม่สบายแผ่ซ่านขึ้นมาเป็นระลอก เสิ่นเหยาขมวดคิ้วแน่นอย่างอดไม่ได้
ยามฉี๋กวนเช่อบุกเข้ามา ภายในห้องก็มีภาพเช่นนี้อยู่แล้ว ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นทุกอย่างอย่างถนัดตา
“ใครน่ะ!”
เสียงจากหน้าประตูทำให้เสิ่นเหยาตกใจ เธอรีบดึงเสื้อผ้ามาปิดตัว พอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นฉี๋กวนเช่อ แก้มก็แดงก่ำในพริบตา ทั้งอายทั้งกระดากจนก้มหน้าหลบ แล้วถอยร่นไปทางด้านในเตียงอย่างลนลาน
“ท่านนักพรต...”
ฉี๋กวนเช่อก้าวเดินอย่างมั่นคง ทว่าปนความรีบร้อนและสับสน ราวกับมองไม่เห็นความกระอักกระอ่วนของเสิ่นเหยา ขณะเดินเข้าไปหาเตียงทีละก้าว