ลูกกระเดือกของอู๋ฉางเยี่ยนขยับขึ้นลง เขาข่มความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “ได้ ฉันจะไม่บังคับคุณ” เขาดึงเสิ่นเหยาออกจากอ้อมกอด “แต่คุณต้องชดเชยให้ฉัน”
เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาร้อนแรง ใบหูของเสิ่นเหยาร้อนผ่าว พวงแก้มค่อย ๆ แต้มสีแดงระเรื่อราวดอกท้อแรกแย้มบนกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ผลิ เธอกัดริมฝีปากและยังคงดิ้นรนอย่างไม่ยอมแพ้
“แล้ว...คุณอยากให้ชดเชยอะไรล่ะ”
เมื่อเห็นเช่นนั้น อู๋ฉางเยี่ยนก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบางเบาที่เจือความห้าวหาญของวัยหนุ่ม “คืนนี้เราพักในห้องหนังสือกันดีไหม”
เสิ่นเหยาเงยหน้ามองเขาอย่างเหม่อลอย หัวใจพลันไหววูบ จนเผลอมองเขาเพลินไปชั่วขณะ
ราศีของอู๋ฉางเยี่ยนเป็นสิ่งที่อู๋จื่อห่าวไม่มีวันเรียนรู้ได้ เมื่อเทียบกันแล้ว รอบกายของอู๋จื่อห่าวอบอวลด้วยกลิ่นอายหรูหราฟุ้งเฟ้อที่สลัดไม่หลุดมาเนิ่นนาน ทั้งอึมครึมและสามัญจนชวนให้คนเบื่อหน่าย ไม่อาจเทียบกับชายตรงหน้าได้แม้แต่น้อย
อู๋ฉางเยี่ยนหรี่ตาลง ก่อนเขย่าเสิ่นเหยาเบา ๆ “กำลังคิดอะไรอยู่”
เสิ่นเหยาสะดุ้ง ใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จึงรีบก้มหน้าลง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ไม่มีอะไร...”
อู๋ฉางเยี่ยนจูบเธอทันที ไม่เปิดโอกาสให้แก้ตัว มือโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ปลายนิ้วลูบไล้แผ่วเบาจนร่างกายของเธออ่อนระทวย
เสิ่นเหยาแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้จุมพิตร้อนผ่าวและเร่งเร้าประทับลงบนลำคอขาวผ่องเนียนนุ่ม ทิ้งรอยชวนให้คิดไว้เป็นสาย
“อย่า...” เสิ่นเหยาผลักเขาอย่างลนลาน “อย่าทิ้งรอยไว้เลย ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง”
อู๋ฉางเยี่ยนรวบมือเธอทั้งสองข้างไว้ในมือ ไม่สนใจคำทัดทาน ยังคงดูดเม้มเนื้อนุ่มบนร่างกายเธอต่อไป ก่อนอธิบายเสียงหอบ “ไม่เป็นไร คนในเรือนของคุณไม่กล้าพูดอะไรหรอก ฉันจัดการไว้หมดแล้ว”
เสิ่นเหยาสมองว่างเปล่า ถูกบังคับให้เคลื่อนมือตามมือของชายหนุ่มไปลูบกล้ามเนื้อแน่นกระชับบนร่างเขา ค่อย ๆ จุดไฟขึ้นทีละน้อย
เสียงคลอเคล้าชวนวาบหวามในห้องดังลอดออกไปด้านนอก ภายในห้องหนังสืออบอวลด้วยบรรยากาศอ่อนหวาน ส่วนชิงเฟิงที่เฝ้าอยู่หน้าประตูมีเหงื่อเย็นผุดตรงขมับ ไหลลงมาตามแก้มช้า ๆ ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึงและประหลาดใจ
เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันเหลือเกิน คุณชายไปพัวพันกับคุณหนูเสิ่นได้อย่างไรกัน
แต่พอนึกถึงสายตาของคุณชายตอนพาคุณหนูเสิ่นเข้าห้อง ชิงเฟิงก็อดยินดีอยู่ลึก ๆ ไม่ได้ ก่อนหน้านี้เขายังนึกว่าคุณชายของตนมีปัญหาเสียอีก ที่แท้แค่เลือกมากเท่านั้นเอง
ขณะที่ชิงเฟิงกำลังคิดฟุ้งซ่าน ด้วยประสาทสัมผัสที่ไวเป็นพิเศษ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากไม่ไกล หัวใจพลันกระตุก เขารีบรวบรวมสติทันที
“ฮูหยินรอง! มาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ”
เป็นหลิวหว่านหนิง
ภายในห้องเกิดความชุลมุนอยู่ครู่หนึ่ง ไม่กี่อึดใจต่อมาเสียงก็คล้ายจะเงียบลง แต่ชิงเฟิงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ หากตั้งใจฟังดี ๆ ก็ยังได้ยินเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าและเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ที่ผิดปกติจากในห้อง
แต่หลิวหว่านหนิงไม่ได้ยิน เธอไม่มีทางบอกชิงเฟิงว่ามาหาอู๋ฉางเยี่ยนด้วยเหตุใด เพียงต้องการให้เขาเข้าไปรายงานเท่านั้น
ชิงเฟิงลำบากใจจนต้องปฏิเสธ โดยอ้างว่าคืนนี้อู๋ฉางเยี่ยนต้องจัดการงาน ไม่สะดวกรับแขก
หลิวหว่านหนิงยืนกรานว่าจะต้องพบให้ได้ เธอมองประตูที่ปิดสนิท ราวกับคิดจะบุกเข้าไป
ทันใดนั้น เสียงหอบหายใจของชายหญิงที่ประสานกันก็ดังมาจากในห้องอย่างชัดเจน ก่อนจะเงียบลงฉับพลัน แต่ชิงเฟิงรู้ดีว่าพวกเขายังดำเนินต่อไป
หลิวหว่านหนิงชะงักค้างไปชั่วขณะ เมื่อเห็นรอยยิ้มกระอักกระอ่วนบนใบหน้าชิงเฟิง เธอก็เข้าใจบางอย่าง มุมปากของหลิวหว่านหนิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแข็งทื่อ ก่อนหมุนกายจากไปอย่างรู้กาลเทศะ
เพียงแต่ฝีเท้าของเธอเชื่องช้าฝืดฝืน แท้จริงแล้วในใจยังเคยมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าจะได้พึ่งพาอู๋ฉางเยี่ยน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เมื่อมีลูกแล้วก็จะมีทุกสิ่ง...
แต่เรื่องกลับกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เขามีผู้หญิงได้อย่างไรกัน
น้ารู้เรื่องหรือไม่ ไม่สิ น้าไม่มีทางรู้แน่ หลิวหว่านหนิงกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ความคิดร้ายกาจผุดขึ้นในใจ ก่อนเลี้ยวไปยังเรือนของฮูหยินอู๋
เสิ่นเหยาผลักอู๋ฉางเยี่ยนออก ผมสลวยที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อติดระเกะระกะอยู่ข้างแก้ม อู๋ฉางเยี่ยนโน้มตัวเข้าไปจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่มีวันพอใจ จึงแนบชิดเธอไว้ไม่ยอมห่าง
ตอนหยอกล้อกันอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเมื่อครู่ แท่นฝนหมึกพลิกคว่ำโดยไม่ตั้งใจ
แท่นฝนหมึกแตกเป็นชิ้น ๆ น้ำหมึกไหลจากโต๊ะหยดลงมา ทีแรกหยดถี่ ก่อนค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น แล้วจึงช้าลงในที่สุด
หยดน้ำหมึกที่รินไหลลงมาสะท้อนอยู่ในดวงตาของเสิ่นเหยา ราวกับฝันหวานที่เติมเต็มความปรารถนา
เสิ่นเหยามึนงงเคลิบเคลิ้ม แววตาเลื่อนลอยยิ่งขึ้น ก่อนปิดตาลงด้วยความง่วงงุน รอยแดงบนแก้มและรอยยิ้มหวานที่มุมปากซึ่งปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอกำลังหลับอย่างสุขสบายเพียงใด
อู๋ฉางเยี่ยนค่อย ๆ จัดการเก็บกวาดแท่นฝนหมึกที่แตกและน้ำหมึกจนสะอาด จากนั้นโอบเสิ่นเหยาไว้ในอ้อมแขน พลางวางแผนอยู่ในใจ
หลิวหว่านหนิงเห็นว่ามีคนอยู่ในห้องของเขาเข้าแล้ว บางทีเธออาจไปบอกมารดา มารดาคงไม่พอใจที่เขาปิดบังเรื่องนี้ หากรู้ว่าคนคนนั้นคือเหยาเหยา คงต้องโกรธจนแทบคลั่งแน่
อู๋ฉางเยี่ยนไม่ได้กังวลเรื่องโทสะของมารดา ทว่าเขาต้องวางแผนเพื่อเสิ่นเหยา
เขาต้องลงมือได้แล้ว เธอยังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร เขาพร้อมแล้ว เขาพร้อมที่จะเป็นสามีของเธอ แค่นี้ก็พอ
——
อู๋ฉางเยี่ยนลงมือเด็ดขาดและรวดเร็วจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน ไม่มีใครมีโอกาสตอบสนอง
เพียงเวลาเดือนเดียว จวนอู๋ก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง เหตุการณ์พลิกผันหลายอย่างเกิดขึ้นต่อเนื่องกัน
การแบ่งแยกทรัพย์สินของจวนเก่าเสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการ เรื่องที่คุณชายใหญ่กับฮูหยินหย่าขาดกันไปนานแล้วก็ถูกเปิดเผย ฮูหยินใหญ่จากจวนอู๋กลับบ้านเดิมที่เจียงตู เมื่อเรื่องราวในจวนลงตัวแล้ว คุณชายสามแห่งจวนอู๋อย่างอู๋ฉางเยี่ยนก็รีบจัดเตรียมงานแต่งงาน และรับเจ้าสาวคนใหม่เข้าจวนอย่างเอิกเกริก
ใคร ๆ ต่างก็กล่าวกันว่าฮูหยินสามแห่งตระกูลอู๋มีสุขภาพอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ปกติปิดประตูไม่ต้อนรับแขก ไม่เคยพบปะสังสรรค์กับคนนอก แม้เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ ก็ยังไม่มีใครเคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของฮูหยินคนใหม่
ในจวนแห่งใหม่ บ่าวไพร่ทั้งบนและล่างถูกอู๋ฉางเยี่ยนเปลี่ยนออกทั้งหมด
แม้จะมีคนคิดสงสัยถึงความผิดปกติ แต่ทุกคนต่างก็เงียบกริบ ไม่กล้าพูดมาก
แต่หลิวหว่านหนิงไม่เหมือนคนอื่น
เธอเป็นฮูหยินรองแห่งจวนอู๋ จากฮูหยินอู๋ เธอรู้เรื่องราวเบื้องหลังแล้ว จึงไม่กลัวว่าอู๋ฉางเยี่ยนจะทำอะไรกับตน และตรงไปหาเขาถึงที่ ยืนกรานจะเอาคำอธิบายจากอู๋ฉางเยี่ยนให้ได้
ภายในห้องหนังสือ อู๋ฉางเยี่ยนนั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะ ท่วงท่าสง่างาม สีหน้าดูสงบนิ่ง ทว่าสายตากลับเหลือบไปทางห้องด้านในเป็นระยะ ใจจดจ่ออยู่กับคนที่อยู่ข้างใน
เขาเงยหน้ามองหลิวหว่านหนิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า น้ำเสียงห่างเหิน “ไม่ทราบว่าพี่สะใภ้รองอุตส่าห์มาหาฉัน มีธุระอะไรหรือ”
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ราวกับเหตุวุ่นวายเมื่อหนึ่งเดือนก่อนไม่เคยเกิดขึ้น
หลิวหว่านหนิงยืนนิ่งเงียบอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน จู่ ๆ เธอก็ก้าวไปข้างหน้า ยกมือถอดเสื้อผ้าออก เผยเรือนร่างงดงามอรชรโดยไร้สิ่งใดปกปิด
เธอเงยหน้าจ้องอู๋ฉางเยี่ยน แววตาแฝงความยอมสยบ น้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน “เสิ่นเหยาได้ แล้วทำไมฉันจะไม่ได้ ทำไมคุณถึงให้ลูกฉันสักคนไม่ได้ สิ่งที่ฉันต้องการก็แค่ที่พึ่ง ช่วยฉันเถอะ”
สีหน้าอู๋ฉางเยี่ยนพลันมืดครึ้ม อุณหภูมิรอบกายลดฮวบจนเย็นเยียบ
เขาหันหน้าไปอีกทางทันที หลบสายตาจากเธอ “พี่สะใภ้รอง กรุณาสำรวมตัวด้วย”
สิ้นเสียง ภายในห้องด้านในที่เงียบสงัดก็พลันมีเสียงเครื่องเคลือบแตกดังแหลมบาดหู เสียงคมกริบกรีดผ่านบรรยากาศอันตึงเครียด
หัวใจอู๋ฉางเยี่ยนพลันกระตุก เขาไม่สนใจหลิวหว่านหนิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยอีกต่อไป ทิ้งเธอไว้แล้วรีบมุ่งตรงไปยังห้องด้านใน พร้อมตะโกนสั่งคนข้างนอก “ชิงเฟิง ส่งแขก!”
ใบหน้าของหลิวหว่านหนิงซีดขาวราวกระดาษ เธอยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างทำอะไรไม่ถูก ในเวลานี้เสื้อผ้าของเธอหลุดลุ่ย ศักดิ์ศรีป่นปี้ไม่เหลือ
ชิงเฟิงได้ยินเสียงจึงรีบเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน ไม่กล้ามองตรง ๆ ทำได้เพียงรวบรวมความกล้าเดินไปเชิญอย่างนอบน้อม “ฮูหยินรอง เชิญกลับไปก่อนเถิดขอรับ”
หลิวหว่านหนิงกล้ำกลืนความอัปยศและความขมขื่นไว้ ได้แต่กัดฟันทน ก่อนจากไปอย่างน่าเวทนา มาถึงตอนนี้ สถานการณ์ของเธอกับเสิ่นเหยากลับตาลปัตรไปอย่างสิ้นเชิง คนที่โง่เขลาและเสียหน้าในเวลานี้ก็คือเธอ
อีกด้านหนึ่ง อู๋ฉางเยี่ยนก้าวเข้าไปในห้องด้านในอย่างรวดเร็ว เพียงมองแวบเดียวก็เห็นเสิ่นเหยานั่งนิ่งอยู่ตรงขอบเตียง จงใจเบือนหน้าหนีไม่ยอมมองเขา ระหว่างคิ้วเจือความขุ่นเคืองจาง ๆ เห็นได้ชัดว่าเธอได้ยินบทสนทนาข้างนอกทุกคำ
แววตาอู๋ฉางเยี่ยนพลันเต็มไปด้วยความรักใคร่อ่อนโยน เขารีบก้าวเข้าไปโอบเธอไว้ในอ้อมแขน ใช้ปลายนิ้วบีบแก้มเธอเบา ๆ
“คุณไม่ชอบหลิวหว่านหนิงใช่ไหม ฉันหมายถึง ต่อให้ไม่มีเรื่องวันนี้ ในใจก็ไม่ชอบเธออยู่ดี ใช่หรือเปล่า”
เสิ่นเหยาขมวดคิ้วเรียวงาม จมูกเล็กย่นขึ้นเล็กน้อย ท่าทางงอนกระเง้าของหญิงสาวชวนเอ็นดู เธอถามกลับเสียงเบา “ทำไม หรือว่าคุณชอบเธอ”
อู๋ฉางเยี่ยนหัวเราะอย่างอ่อนใจ ก้มลงจุมพิตปลายนิ้วเธออย่างแผ่วเบา “อย่ากล่าวหาฉันสิ ฉันชอบแค่คุณ” เขาหยุดเล็กน้อย ปลายนิ้วลูบเส้นผมของเธอ “บอกฉันมา เมื่อก่อนเธอเคยรังแกคุณ ทำให้คุณต้องเสียใจหรือเปล่า”