ภายในเรือนมีแสงไฟสั่นไหว เปลวเทียนถูกลมกลางคืนพัดจนวูบไหว เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด เงาทึมทาบซ้อนอยู่ทั่วบริเวณ เสียงครางเจ็บปวดของสตรีที่พยายามอดกลั้นดังไม่ขาดจากในห้อง ก่อนจะถูกความเงียบสงัดยามราตรีกลืนหายไปอย่างไร้ปรานี
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในเรือน ฉีกวนเช่อก็สัมผัสได้อย่างเฉียบไวว่า บริเวณนี้มีไอปีศาจจาง ๆ ลอยอวลอยู่
ไอปีศาจนั้นอ่อนจางและซ่อนเร้นอย่างยิ่ง แฝงอยู่ใต้กลิ่นคาวเลือดจากการคลอดบุตรของสตรีและไออัปมงคลในเรือน หากไม่ตรวจสอบอย่างละเอียด ย่อมแยกแยะไม่ออก
แตกต่างจากไอปีศาจเข้มข้นโอ้อวดของปีศาจจิ้งจอกสองตัวในศาลาร้าง มันอ่อนโยนเลือนราง ประหนึ่งมีอยู่แต่ก็คล้ายไม่มี
แววตาของฉีกวนเช่อหม่นลงเล็กน้อย ความสงสัยผุดขึ้นในใจ
หรือว่านอกจากปีศาจจิ้งจอกเจ้าสำราญสองตัวนั้น ที่นี่ยังซ่อนปีศาจตนอื่นอยู่อีก? หรือไอปีศาจสายนี้จะมาจากตัวเสิ่นเหยาเอง?
เพียงความคิดผุดขึ้น เขาก็ตัดมันทิ้งทันที
เสิ่นเหยาตั้งครรภ์แก่ ในท้องยังมีลูกที่ไม่ลืมตาดูโลก ใบหน้าบอบบางอ่อนโยน ทั้งร่างมีแต่เลือดเนื้อของมนุษย์ธรรมดา อีกทั้งทุกคนต่างรู้ว่านางเติบโตมากับอู๋เย่าตั้งแต่วัยเยาว์ ไม่มีทางมีสายเลือดหรือไอปีศาจแน่นอน
เขาคงคิดมากเกินไป ถูกมนตร์เสน่ห์ของปีศาจจิ้งจอกก่อนหน้านี้ทำให้การตัดสินใจคลาดเคลื่อน
ภายในห้องนอน เสิ่นเหยานอนอยู่ใต้ผ้าห่มแพร ชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ยังไม่ได้เปลี่ยน บัดนี้ชุ่มเหงื่อเย็นจนเปียกชื้น แนบติดกับแผ่นหลังบอบบาง
เส้นผมยุ่งเหยิงแนบอยู่ข้างแก้มซีดเซียว ดวงตาที่เคยเป็นประกายฉ่ำน้ำถูกม่านหมอกหนาทึบปกคลุม ริมฝีปากถูกกัดแน่น ข่มเสียงครางเจ็บปวดที่พรั่งพรูออกมาไม่หยุด
ฉีกวนเช่อยืนอยู่นอกธรณีประตู มิได้บุ่มบ่ามเข้าไปในห้องด้านใน ผู้บำเพ็ญเต๋าต้องรักษาธรรมเนียม ชายหญิงย่อมมีข้อแตกต่าง สตรีกำลังคลอดบุตร เขาจึงไม่สะดวกเข้าใกล้
เขายกมือขึ้นรวบรวมพลังวิญญาณบางเบาสายหนึ่ง พลังสีขาวบริสุทธิ์ค่อย ๆ ซึมผ่านร่องประตูเข้าไปในห้องนอน โอบล้อมรอบกายเสิ่นเหยา ตัดขาดไออัปมงคลและไอพิฆาตที่ลอยอวลอยู่ในเรือน