ในดวงตาดำสนิทของเสิ่นเหยา ความสับสนค่อย ๆ คลี่คลาย แสงสว่างอันบริสุทธิ์เริ่มเผยออกมาทีละน้อย
เธอไม่ค่อยเข้าใจมนุษย์คนนี้นัก คนเป็นส่วนใหญ่มักหวาดกลัว รังเกียจ ประจบเอาใจ หรือไม่ก็คิดคำนวณหาประโยชน์จากเธอ
แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับสุขุม มีเหตุผล และระแวดระวังอยู่เสมอ บางครั้งบรรยากาศรอบตัวเขายังทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกดข่ม ทว่าผู้ชายคนนี้กลับมอบความอ่อนโยนที่เกินคาดให้เธอ
“สามี...” เสิ่นเหยาเอ่ยเสียงแหบพร่า แล้วเอียงคออย่างงุนงง “คุณไม่กลัวฉันเหรอ?”
“ไม่กลัว”
เฉินจื่อเชียนพูดต่อ เขาไม่ประเมินความสามารถตัวเองสูงเกินไป และไม่ประเมินสิ่งประหลาดต่ำเกินไป ที่เขาได้เป็นประธานกิลด์อันดับหนึ่ง ไม่ใช่เพราะโชคช่วยเพียงอย่างเดียว “ถึงขั้นต้องสู้กันจริง ๆ อย่างมากเราก็บาดเจ็บกันทั้งคู่ คงไม่ถึงกับต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่”