สมกับเป็นนางเอกจริง ๆ ซูหมิงเยว่ใช้เวลาเพียงเดือนเดียวก็เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้างแล้ว
มีผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนที่บังเอิญกดเข้ามาในห้องถ่ายทอดสด ต่างแย่งกันขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของห้อง ทำให้ความนิยมของห้องถ่ายทอดสดซูหมิงเยว่พุ่งสูงขึ้นทันที
เสิ่นเหยาไม่ได้ลงมือทำอะไร อย่างแรกคือต้องรักษาภาพลักษณ์ที่สร้างไว้ อย่างที่สองคือซูหมิงเยว่เป็นนางเอกของโลกใบเล็กนี้ ไม่ว่าเสิ่นเหยาจะทำอย่างไร โอกาสก็จะวิ่งเข้าหาซูหมิงเยว่เองอยู่ดี
สิ่งที่เสิ่นเหยาคิดไว้คือ เมื่อทหารมาให้ขุนพลรับมือ เมื่อน้ำมาให้ดินต้านทาน ตั้งแต่ต้นจนจบ ภารกิจของเธอมีเพียงเซวียจิ่งหานคนเดียว ส่วนซูหมิงเยว่จะได้ใจหรือจะตกต่ำก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
ฤดูที่เจียงเฉิงถูกห่อหุ้มด้วยสายฝนพรำต่อเนื่องเวียนมาถึงอีกครั้ง
สายฝนนอกหน้าต่างโปรยปรายถี่ละเอียด กระทบกระจกบานสูงจรดพื้นดังซ่าไม่ขาดสาย ไม่ได้อึกทึก กลับคล้ายบทเพลงกล่อมประสาทตามธรรมชาติ ช่วยปลอบประโลมความกระวนกระวายและว้าวุ่นในใจ
เสิ่นเหยาชอบวันฝนตกแบบนี้
ภายในห้องนอนมืดสลัว กลิ่นอายหวานชื่นจากค่ำคืนที่แนบชิดคลอเคลียกันยังคงอ้อยอิ่งจาง ๆ อยู่ในผ้าห่ม ไออุ่นยังไม่ทันจางหาย
เสิ่นเหยาขยับซุกเข้าหาอ้อมกอดอุ่น ๆ ของเซวียจิ่งหานโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเล็กแนบอยู่กับอกอุ่นของเขา ฟังเสียงหัวใจเต้นหนักแน่นผสานกับเสียงฝนด้านนอก ช่างทำให้รู้สึกปลอดภัยเหลือเกิน
เซวียจิ่งหานไม่ได้ลืมตา ดวงตาเรียวยาวยังคงปิดสนิท เมื่อรู้สึกว่าเสิ่นเหยาเบียดกายเข้ามาอย่างสนิทสนม แขนของเขาก็กระชับเข้าหากันอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว กอดเธอแน่นขึ้นอีกนิด
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ปลายจมูกคลอเคลียผ่านกระหม่อมผมนุ่มของเสิ่นเหยา สูดกลิ่นหอมหวานจากเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา ทำให้หัวใจยิ่งอ่อนโยนลง