หมายเหตุ: โลกนี้พระเอกไม่บริสุทธิ์ แต่ตัวนางเอกยังบริสุทธิ์ โปรดพิจารณาก่อนอ่าน
【ฟางอวี้เชียน บัณฑิตแห่งอำเภอหนิงจิ้น เป็นบุรุษสง่างามผ่องใส มีคุณธรรมเที่ยงตรง ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือครอบครัวยากจน
อู๋เหอเม่ย ภรรยาของเขาเป็นคนตรงไปตรงมาและปากกล้า ทั้งสองแต่งงานกันตั้งแต่วัยเยาว์
เขาก้าวหน้าในหน้าที่การงานอย่างราบรื่น จนได้เป็นอัครเสนาบดี ส่วนนางจากหญิงชาวบ้านธรรมดา กลายเป็นฮูหยินที่ได้รับพระราชทานยศ
สามีภรรยาเคารพรักกันดุจแขกผู้มีเกียรติ ร่วมทุกข์ร่วมสุข มีลูกหลานรายล้อม และใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข】
—《สามีบ้านข้าขึ้นเป็นอัครเสนาบดีแล้ว》
เสิ่นเหยาเดินทางไปวัดหานซานเพื่อแก้บน
มารดาล้มป่วยเมื่อหลายวันก่อน ต้องดื่มยาต้มทุกวันไม่ขาด เสิ่นเหยาเป็นห่วง จึงไปจุดธูปไหว้พระที่วัดหานซาน และรับปากกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่า หากมารดาหายป่วยแล้ว นางจะกลับมาแก้บน
ในเมื่อมาแก้บน ก็ไม่ควรแต่งกายเสียมารยาท เสิ่นเหยาจึงตั้งใจค้นเสื้อผ้าตัวใหม่ล่าสุดของตนออกมาสวม
ฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นธูปลอยอ้อยอิ่งไปทั่ววัด นางยืนอยู่ข้างบันไดหินเขียว เสื้อผ้าสีเรียบดูนุ่มนวลสง่างาม ขับให้รูปร่างของนางสมส่วนพอดี
คิ้วตากระจ่างใส งดงามหมดจด ผิวขาวผ่องราวหยกเนื้อดี บุคลิกสะอาดบริสุทธิ์ดุจดอกพุดซ้อนที่มีหยาดน้ำค้าง ไม่แปดเปื้อนกลิ่นอายโลกีย์ ทว่าภายใต้ความงามผุดผ่องกลับซ่อนความอ่อนหวานเย้ายวนไว้
นางมีชีวิตชีวาเสียจนไม่เหมือนบุตรสาวจากครอบครัวสามัญ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
เพราะงดงาม ผู้คนที่แวะมาซื้อดอกไม้จากนางจึงมากกว่าร้านอื่น
เสิ่นเหยากำลังจะกลับ
ครั้นเงยหน้าขึ้น สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งเบื้องหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มสวมชุดสีเขียว แสงยามเช้าส่องมาจากด้านหลังเขา ฉาบร่างด้วยประกายสีทอง