“คุณนี่เก่งจังเลยนะ...” เจียงอี้เฉินปล่อยเสิ่นเหยา พร้อมเอ่ยชมเธออย่างมีความหมายสองนัย
ใบหน้าของเสิ่นเหยาแดงระเรื่อ เธอทุบเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง “อย่าพูดเรื่องนี้เลย ฉันได้ยินมาว่าอีกไม่กี่วันโรงเรียนของคุณกับโรงเรียนของเราจะมีการแข่งขันกระชับมิตรใช่ไหม? ฉันไปดูคุณเล่นบาสได้หรือเปล่า?”
เจียงอี้เฉินรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ ถ้าเธอไปแล้วเพื่อนของเขาหรือซูจือเซี่ยเห็นเข้าจะทำยังไง?
เขากำลังจะหาเหตุผลมาปฏิเสธ แต่เสิ่นเหยากลับชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน เธอจี้จุดสำคัญของเขาตรง ๆ “ทำไม? คุณไม่อยากให้ฉันไปเหรอ?”
“...เปล่า คุณมาเถอะ”
เสิ่นเหยาถึงยอมปล่อยเรื่องนี้ไป
——
วันแข่งขันบาสเกตบอล อากาศร้อนจัด ในอากาศคล้ายมีไอร้อนแผ่ซ่าน ชวนให้รู้สึกกระวนกระวาย ราวกับเป็นลางบอกว่าอีกเดี๋ยวจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น
เสิ่นเหยาตั้งใจแต่งตัวมาอย่างดี เสื้อเชิ้ตสีเขียวมะนาวเปิดคอเพียงเล็กน้อย ไม่วาบหวิวแต่ขับเน้นแนวลำคอได้อย่างงดงาม ส่วนกางเกงยีนส์เอวสูงทรงขาบานช่วยพรางหุ่น ทำให้สัดส่วนเอวกับสะโพกของเธอดูเย้ายวนเป็นพิเศษ
ผมยาวลอนคลายทิ้งตัวลงบนไหล่ ข้างใบหูติดกิ๊บโลหะเรียบง่ายไว้ลวก ๆ สายตาจับจ้องเจียงอี้เฉินในชุดนักกีฬาบนสนามอย่างไม่วางตา
เจียงอี้เฉินกำลังวอร์มร่างกายเตรียมลงสนาม เขาเห็นเสิ่นเหยาทันทีที่เหลือบมอง เธอโดดเด่นเกินไป ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็เห็นได้ชัดตั้งแต่แรกมอง
เธอไม่คิดปิดบังเลยแม้แต่น้อย มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ๆ สายตาจ้องเขาอย่างเปิดเผย ทุกอากัปกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ ล้วนแฝงแรงดึงดูดที่จงใจชัดเจน เห็นได้ว่าเธอกำลังยั่วยวนเขา
จังหวะหายใจของเจียงอี้เฉินช้าลงไปครึ่งจังหวะ แววตาฉายประกายชื่นชม ใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ