เสิ่นเหยาเปลี่ยนไปมาก ผมยาวสีน้ำตาลเกาลัดทิ้งตัวลงมาถึงไหปลาร้า ปลายผมปัดผ่านสร้อยเงินเส้นเล็กที่คล้องอยู่ตรงลำคอเป็นครั้งคราว
วันนี้เธอสวมชุดสีชมพูอมเทา กระโปรงเข้ารูปขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของหญิงสาวที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างมีเสน่ห์ น่องขาวเนียนราวหยกยังมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ทำให้เธอดูบอบบางและงดงาม
เสิ่นเหยาขับรถมาด้วยตัวเอง ส่วนเหยียนเช่อขึ้นไปนั่งเบาะหลัง เพราะเขาเป็นดารา หากมีใครเห็นเข้าคงไม่ดีนัก พวกเขาจึงคุยกันสักหน่อย แล้วเหยียนเช่อก็จะกลับไป
“ฉันได้ยินมาว่า...คุณแต่งงานแล้วเหรอ?”
เสิ่นเหยาเปิดตู้เย็นใบเล็กในรถ หยิบน้ำขวดหนึ่งส่งให้เขา แล้วพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง “อืม มีลูกแล้วด้วย”
เหยียนเช่อหลุบตาลง รับขวดน้ำจากมือเธอมากำไว้ แต่กลับไม่ยอมเปิดอยู่นาน น้ำเสียงแหบพร่าจนยากจะจับความรู้สึก “คุณยังสาวอยู่เลย ทำไมถึงแต่งงานเร็วขนาดนี้?”
เสิ่นเหยาคล้ายจะนึกถึงบางอย่าง รอยยิ้มอ่อนโยนวาบผ่านดวงตา “เจอคนที่ใช่ก็แต่งเลย ไม่มีอะไรให้ต้องลังเล”
เหยียนเช่อเห็นทั้งความสุขและความรักในแววตาของเสิ่นเหยาอย่างชัดเจน ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจพลันมอดดับ เขาจู่ ๆ ก็เบียดเธอเข้าไปจนมุม ใช้สองมือจับไหล่เธอไว้ อยากระบายความรู้สึกแต่ก็ไม่กล้าลงแรง