หลังวางสายจากเสิ่นเจีย ฝู่หลิงก็นั่งนิ่งอยู่ในรถสิบนาที เขาลังเลอยู่หลายรอบ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูลงจากรถ เดินกลับขึ้นไปชั้นบน แล้วเคาะประตูห้องของเสิ่นเหยาอีกครั้ง
ประตูเปิดออกเพียงแง้มเดียว เสิ่นเหยาไม่ยอมให้เขาเข้าไป เธอกอดอกด้วยแขนข้างเดียว เอนพิงกรอบประตู พลางกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเฉยชา แววตาเจือความหยอกเย้าและพินิจพิเคราะห์อยู่หลายส่วน
“เสิ่นเจียไล่แฟนของคุณไปแล้ว งั้นให้ผมหาคนใหม่มาชดเชยให้คุณดีไหม” ฝู่หลิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงเหมือนไม่ใส่ใจ ทว่าก็แฝงการหยั่งเชิงอยู่เล็กน้อย
“คนใหม่เหรอ” เสิ่นเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยกลั้วหัวเราะ “แน่ใจนะว่าเป็นคนใหม่จริง ๆ”
น้ำเสียงของเสิ่นเหยาทำให้ประโยคนี้มีความหมายพิเศษขึ้นมา
ฝู่หลิงหัวเราะเบา ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความสนใจ ยิ่งรู้สึกว่าเสิ่นเหยาช่างแตกต่างจากคนอื่น ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลดเสียงลงพลางตอบอย่างมั่นใจว่า “แน่ใจ ใหม่เอี่ยมเลย”
ฝู่หลิงไม่ได้โกหก เขาไม่เคยนอนกับเสิ่นเจีย
แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของฝู่หลิงคือ รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเหยาพลันจางหาย คิ้วตาเย็นชาขึ้นมา เธอมองเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อย่างนั้นเหรอ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”