เสื้อผ้าถูกถอดออก เสื้อด้านบนกับกระโปรงยีนส์กระจัดกระจายอยู่บนพื้นตรงโถงทางเข้า เหลือเพียงชุดชั้นในสีขาวล้วนที่ห่อหุ้มร่างกาย เสิ่นเหยาสั่นไปทั้งตัว คุกเข่าลงอย่างโซเซอยู่ตรงหน้าเฉินจื่อเชียน
แววตาของเฉินจื่อเชียนพลันหดวูบ เขาถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว หลบการคุกเข่าของเสิ่นเหยา
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ควรคุยกับผู้ชายคนอื่น ไม่ควรกลับบ้านคนเดียวโดยไม่รอให้คุณมารับหลังเลิกงาน...” เสียงแผ่วเบาของเสิ่นเหยาเจือสะอื้น แฝงความหวาดกลัวอย่างหนัก
ราวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่สามีภรรยา แต่เป็นเจ้านายกับทาส
“ลงโทษฉันเถอะค่ะ” เสิ่นเหยาเหยียดมือขาวผ่องออกมา ทว่าในสายตาของเฉินจื่อเชียนกลับดูซีดเซียวเสียด้วยซ้ำ เธอหยิบแส้สีดำเส้นหนึ่งออกมาจากตู้ข้างกาย...
เมื่อเธอขยับตัวไปด้านข้าง เฉินจื่อเชียนจึงเห็นแผ่นหลังเนียนเกลี้ยงของหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยแดง
ไม่ใช่รอยแผลเป็น แต่รอยแดงที่สะดุดตาเหล่านั้นดูราวกับถูกประทับลงบนผิวขาวผ่อง น่าสยดสยองอย่างยิ่ง ราวกับหยกขาวมีตำหนิเต็มไปหมด
เธอกำลังถูกทำร้าย
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เฉินจื่อเชียนเดินทางผ่านเกมต่าง ๆ มานับไม่ถ้วน จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ประกอบกับปฏิกิริยาต่าง ๆ ของเสิ่นเหยาหลังจากพบกัน เขาจึงเริ่มคาดเดาอะไรบางอย่างได้เลือนราง
ชั่วขณะนั้น ข้อสันนิษฐานสารพัดผุดขึ้นในหัวของเฉินจื่อเชียน บางที...อพาร์ตเมนต์สุขสันต์อาจไม่ได้สุขสันต์อย่างที่ชื่อว่าไว้
ต่อหน้าคนอื่น ทั้งคู่ทำเหมือนเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กัน แต่เมื่ออยู่กันตามลำพัง นี่ต่างหากคือความจริง
คนที่ทำร้ายเสิ่นเหยาก็คือคู่ชีวิตที่ใกล้ชิดเธอที่สุด และยังเป็นตัวละครที่เฉินจื่อเชียนกำลังสวมบทบาทอยู่
ในตอนกลางวัน ผู้เล่นจะปลอดภัยกว่า เพียงแค่ต้องเผชิญหน้ากับหรือเล่นซ้ำเหตุการณ์ในอดีตที่เคยเกิดขึ้นในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ เหมือนอย่างตอนนี้ ส่วนกลางคืน ผู้เล่นอาจต้องเผชิญหน้ากับสิ่งประหลาดในสภาวะคลุ้มคลั่ง