การหมั้นหมายเป็นอันยกเลิก งานแต่งงานระหว่างเสิ่นเหยากับฝู่เซินถูกยกเลิกอย่างกะทันหันในชั่วข้ามคืน
ชั่วขณะนั้นเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากภายนอกดังระงม ไม่มีใครเอาผิดฝู่เซินเลยสักคน ทุกกระแสโจมตีกลับพุ่งเป้าไปที่เสิ่นเหยาทั้งหมด
บรรยากาศในห้องรับแขกบ้านตระกูลเสิ่นอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก
แม่เสิ่นปาถ้วยน้ำในมือลงพื้นจนแตกกระจาย เศษกระเด็นเกลื่อน ก่อนคำตำหนิรุนแรงจะถาโถมใส่หน้า “แกจะก่อเรื่องไปถึงเมื่อไร! งานแต่งดี ๆ ถูกแกทำพังหมดแล้ว แกอยากให้พี่สาวของแกไม่มีหน้าชูคอในตระกูลฝูอีกหรือไง?”
เสิ่นเจียนั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาแดงก่ำ จ้องเสิ่นเหยาซึ่งยืนอยู่กลางห้องรับแขมเขม็ง ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
“ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงเธอแทบตาย แต่เธอกลับทำเหมือนฉันทำไปเปล่า ๆ ฝู่เซินตรงไหนที่ไม่คู่ควรกับเธอ? ทำไมต้องมาก่อเรื่องยกเลิกงานแต่งก่อนถึงวันจริงแค่คืนเดียว เธอต้องการอะไรกันแน่?”
ในความเข้าใจของเสิ่นเจีย เรื่องนี้ช่างไร้สาระสิ้นดี
เสิ่นเหยาเงยหน้าขึ้น มองคนในครอบครัวที่กำลังคลุ้มคลั่งอย่างสงบนิ่ง เธอไม่คิดจะโต้เถียงอะไรกับพวกเขา
เธอด้อยกว่าเสิ่นเจียก็จริง เสิ่นเจียเป็นดาราดัง ส่วนเธอเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา แต่เธอก็เลี้ยงตัวเองได้ มีคนที่ชอบ และไม่จำเป็นต้องรับความช่วยเหลือจากเสิ่นเจีย