เคราะห์ร้ายอะไรเช่นนี้ ตอนที่หลินเฟิงกำลังดูละครอย่างออกรส โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นพอดี
หัวหน้าสายการผลิตซึ่งเสียหน้าไปต่อหน้าพนักงานอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“ใคร? ไอ้สารเลวคนไหนเอาโทรศัพท์เข้ามา!”
คราวนี้ไม่ใช่แค่หัวหน้าสายการผลิตที่โกรธจัด แม้แต่หัวหน้างานซึ่งอยู่ไม่ไกลก็หน้าบึ้งตึงแล้วรีบเดินเข้ามา
จากนั้นหัวหน้าสายการผลิตกับหัวหน้างานก็เริ่มมองหาต้นเสียงด้วยกัน
หลินเฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน
อย่างไรเสียพวกนั้นก็ได้ยินแต่เสียง แต่ไม่เห็นตัวคน
หลินเฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
เบอร์แปลกหน้า
เขากดตัดสายทันที แล้วบล็อกเบอร์ไปด้วย
นี่เป็นนิสัยที่หลินเฟิงติดตัวมาตั้งแต่ก่อนข้ามมิติมา
เบอร์แปลกหน้าไม่ใช่พวกขายของก็เป็นมิจฉาชีพ ไม่มีความจำเป็นต้องรับ
หัวหน้างานร่างอ้วนหน้าดุเดินตรวจไปทั่วโรงงานราวกับคอกวัว
เมื่อไม่มีเสียงเรียกเข้าให้ตาม พวกเขาจึงระบุได้แค่บริเวณคร่าว ๆ
ส่วนหัวหน้าสายการผลิตผู้โชคร้าย ในเวลาแค่ครู่เดียวก็ถูกชิ้นงานที่จู่ ๆ กระเด็นขึ้นมาชนถึงสามครั้ง ล้มหน้าคว่ำไปสองรอบ แล้วยังสำลักน้ำลายตัวเองอีกครั้ง
“โทรศัพท์ใคร? รีบเอาออกมาดี ๆ! ถ้าฉันค้นเจอเอง เรื่องจะไม่จบง่าย ๆ แน่” หัวหน้างานอ้วนเริ่มข่มขู่พนักงาน
แต่ไม่มีใครยอมรับ
เพราะโทรศัพท์ไม่ได้เป็นของพวกเขาอยู่แล้ว
“คุณปู่ หลานชายโทรมาแล้ว...”
หน้าหลินเฟิงคล้ำลงทันที
มาอีกแล้วเหรอ
หลินเฟิงเหลือบมอง เป็นเบอร์แปลกหน้าอีกเบอร์ ไม่ใช่เบอร์เมื่อครู่