หัวหน้าฝ่ายปกครองเมิ่งชิ่งฮุยรีบตะโกนว่า “หยุด! ปล่อยนักศึกษาหยางเดี๋ยวนี้!”
พอหยางฮ่าวอวี่ได้ยินเสียงเมิ่งชิ่งฮุย ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้
“อาจารย์เมิ่ง! ช่วยผมด้วย!” หยางฮ่าวอวี่ตะโกนเรียกเมิ่งชิ่งฮุย
“เพียะ!”
“ฉันอนุญาตให้พูดแล้วหรือไง?”
หลินเฟิงตบหน้าเขาอีกฉาดต่อหน้าเมิ่งชิ่งฮุย
“ฉันบอกให้หยุดไง!” เมิ่งชิ่งฮุยตะลึงงัน เขามาถึงแล้วแท้ ๆ ทำไมอีกฝ่ายยังกล้าทำร้ายคนอีก? ต้องลงโทษให้ได้!
เมิ่งชิ่งฮุยเร่งฝีเท้าเดินเข้าหาหลินเฟิง ชี้นิ้วใส่จมูกเขา “นายชื่ออะไร! ใครอนุญาตให้ทำร้ายคน! ยังไม่รีบปล่อยนักศึกษาหยางอีก!”
เมื่อเห็นว่ามีคนหนุนหลัง หยางฮ่าวอวี่ก็ได้ใจขึ้นมาทันที แม้คอเสื้อจะถูกหลินเฟิงหิ้วอยู่ก็ไม่หวั่นสักนิด
“อาจารย์เมิ่ง! ไล่เขาออก! ต้องไล่ออกให้ได้!” หยางฮ่าวอวี่ตะโกนราวกับคนเสียสติ
แม้เมิ่งชิ่งฮุยจะไม่ค่อยพอใจกับน้ำเสียงสั่งการของหยางฮ่าวอวี่นัก
แต่เขาก็ตอบตกลงทันที
ยังไงเสีย ต่อให้ไม่เห็นแก่หน้า ก็ต้องเห็นแก่เงิน!
เขาได้ผลประโยชน์จากตระกูลหยางไปไม่น้อย!
“ได้ ฉันจะไล่เขาออกเดี๋ยวนี้! นายชื่ออะไร ฉันจะลบชื่อออกจากทะเบียนนักศึกษาทันที!”
เมิ่งชิ่งฮุยหันไปตะคอกใส่หลินเฟิงเสียงดัง ทำตัวราวกับสุนัขตัวน้อยที่รีบแสดงความภักดีต่อเจ้านาย
หลินเฟิงเห็นไอ้สารเลวนี่ไม่แยกแยะถูกผิด แล้วยังคิดจะไล่เขาออกทันที ก็โกรธจนแทบระเบิด
แต่เขาเคยได้ยินว่าผู้บริหารมหาวิทยาลัยมักดำรงตำแหน่งทางราชการอยู่ด้วย อธิการบดีบางแห่งถึงกับมีตำแหน่งระดับสูงกว่าระดับกรมเสียอีก
นั่นมันข้าราชการของรัฐเชียวนะ