“ผู้กำกับฟาง!”
จ้าวเทียนหมิงตอบรับทันที เหตุผลที่เขาตกลงอย่างไม่ลังเล ก็เพราะได้ยินผู้กำกับฟางเสี่ยวอวิ๋นพูดถึงแก๊งเสือดำ ซึ่งเป็นพวกเดียวกับที่ลวี่หมิงบอกเขาไว้
ผู้กำกับฟางกำลังหาคนไปแฝงตัวจัดการแก๊งเสือดำพอดี เขาจึงใช้สถานะนี้เป็นฉากบังหน้า เพื่อตามหาเบาะแสของเสิ่นอวี่เวยได้
อีกอย่าง!
เมื่อมีสถานะนี้แล้ว หากจำเป็นก็สามารถลงมือก่อนแล้วค่อยรายงานทีหลังได้!
ให้พวกสารเลวนั่นได้ลิ้มรสหมัดเหล็กแห่งความยุติธรรม!
พอคิดถึงตรงนี้ กล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นของจ้าวเทียนหมิงก็พองขึ้นทันที แววตาเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร
ราวกับเทพนักรบผู้โกรธเกรี้ยวลงมาจุติ!
ก่อนหน้านี้ฟางเสี่ยวอวิ๋นไม่เคยใกล้ชิดทหารมาก่อน ใคร ๆ ก็พูดว่าทหารมีความเที่ยงธรรมเต็มเปี่ยม ดูท่าจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
“อืม!”
ฟางเสี่ยวอวิ๋นพยักหน้า พอใจกับท่าทีที่กระตือรือร้นของจ้าวเทียนหมิงมาก
“คนพวกนี้ลงมือโหดเหี้ยม หากพวกมันเริ่มระแวงคุณขึ้นมา สถานการณ์ของคุณจะอันตราย!”
ฟางเสี่ยวอวิ๋นเกลี้ยกล่อมอย่างจริงจัง “ฉันไม่อยากให้คุณออกไปดี ๆ แล้วกลับมาในสภาพแหลกเป็นชิ้น ๆ หรอกนะ”
เธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นห่วงความปลอดภัยของสายลับคนไหนขนาดนี้มาก่อน
“ผู้กำกับฟาง ถ้าสถานะสายลับของผมถูกเปิดโปง ผมขอปฏิบัติการเดี่ยวได้ไหมครับ? ใช้กำลังบุกฝ่า ทำภารกิจให้สำเร็จ?”
น้ำเสียงของจ้าวเทียนหมิงคมกริบราวกับดาบ ราวกับอยากฟันพวกเศษสวะนั่นให้แหลกเป็นชิ้น ๆ
ตอนปฏิบัติภารกิจในหน่วยรบพิเศษ หากเกิดสถานการณ์พิเศษขึ้น เช่น เพื่อนร่วมทีมเสียชีวิต หรือพลัดหลงจากหน่วย ก็จะเปลี่ยนเข้าสู่โหมดปฏิบัติการเดี่ยวทันที
คนเพียงคนเดียวก็เป็นดั่งมีดคมกริบ ต้องแทงเข้าไปกลางหัวใจของศัตรูอย่างหนักหน่วง
“เอี๊ยด!”
ฟางเสี่ยวอวิ๋นเหยียบเบรกจนรถหยุดกะทันหัน แล้วหันมาจ้องเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ฟังให้ดี ลืมสถานะทหารชั้นยอดของคุณไปซะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปฏิบัติการเดี่ยว ตอนนี้คุณเป็นสายลับ งานสายลับไม่ได้วัดกันว่าใครสู้เก่งกว่า แต่วัดว่าใครซ่อนตัวตนได้แนบเนียนกว่า และแทรกซึมเข้าไปถึงแก่นของฝ่ายศัตรูได้มากกว่า!”
“เป้าหมายภารกิจครั้งนี้ไม่ใช่อาชญากรคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นเครือข่ายองค์กรอาชญากรรมขนาดใหญ่และซับซ้อนทั้งเครือข่าย!”
จ้าวเทียนหมิงรีบพยักหน้า ผู้กำกับฟางพูดมีเหตุผล
“ถึงแล้ว!”
ฟางเสี่ยวอวิ๋นจอดรถไว้ในลานจอดรถกลางแจ้งของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
จ้าวเทียนหมิงหันไปมองเธอ
นี่ก็จะเริ่มปฏิบัติภารกิจแล้วเหรอ?
“ลงรถ!”
หลังจ้าวเทียนหมิงลงจากรถ ฟางเสี่ยวอวิ๋นก็ชี้ไปยังป้ายร้านบนชั้นบนสุด
สถานอาบอบนวดมู่ซินหยวน
ฟางเสี่ยวอวิ๋นค่อย ๆ เงยหน้า ชี้ไปทางป้ายร้าน
“ที่นี่คือจุดเริ่มต้นงานสายลับของคุณ!”
……
“เฉินเหมยเหลียนจะมาทำสปาน้ำมันหอมที่นี่สัปดาห์ละครั้ง”
“นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่คุณจะเข้าใกล้เธอ”
ฟางเสี่ยวอวิ๋นเสริมว่า “สถานอาบอบนวดนี้เป็นของเพื่อนฉัน”
พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวเทียนหมิงก็รู้สึกปวดฟันกรามขึ้นมาทันที
คิดดูสิ เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเขายังเป็นทหารชั้นยอดผู้สง่างามอยู่เลย ตอนนี้กลับต้องตกต่ำมาเป็นหมอนวดแล้วหรือ?
ในใจก็อดรู้สึกขัดใจไม่ได้!
“ไปกันเถอะ ส่วนรายละเอียดว่าต้องทำยังไง เพื่อนฉันจะบอกคุณเอง”
ฟางเสี่ยวอวิ๋นกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทุกอย่างที่คุณทำต้องฟังเธอ”
“ครับ!”
จ้าวเทียนหมิงขานรับพร้อมพยักหน้า ขอแค่หาเบาะแสของเสิ่นอวี่เวยเจอ จะให้ฟังใครก็ได้ทั้งนั้น
“ไป ขึ้นไปข้างบนกัน!”
……
ไม่กี่นาทีต่อมา จ้าวเทียนหมิงก็ถูกพาเข้าไปในห้องส่วนตัวของสถานอาบอบนวดมู่ซินหยวน
บนเตียงนวดในห้องมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่ เรียวขางามยาวเพรียว สะโพกผายอวบอิ่ม ส่วนท่อนบนคลุมด้วยผ้าขนหนูสีขาว
แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าชัด ๆ แต่ดูจากรูปร่างก็รู้ได้ว่าเธอต้องสวยไม่เบา
“หงอวี้ เธอนี่รู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ!” ฟางเสี่ยวอวิ๋นหยอกล้อ
หญิงสาวจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองทั้งสองคน
ใบหน้ารูปไข่สะอาดเกลี้ยงเกลา ราวกับเพิ่งปอกเปลือกออกมา ทั้งนุ่มนวลและขาวผ่อง
จมูกโด่งสวย คิ้วงามดุจขุนเขาไกล ริมฝีปากเล็กสีแดงดั่งผลอิงเถา ชวนให้หลงใหลยิ่งนัก
ที่น่าหลงใหลที่สุดคือดวงตาคู่นั้น ซึ่งราวกับสะกดวิญญาณได้!
แม้จ้าวเทียนหมิงจะมีจิตมั่นคง แต่เมื่อถูกเธอจ้องมอง ก็ยังอดหวั่นไหวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลไม่ได้
เป็นปีศาจสาวที่ทำให้คนหลงใหลจนแทบตายจริง ๆ!
“นี่คือคนที่เธอเลือกมาเหรอ?”
หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่าเธอคิดอย่างไร
“อืม คิดว่าเป็นยังไงบ้าง?”
หญิงสาวกวาดตามองจ้าวเทียนหมิง แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “ผู้ชายเป็นยังไง แค่มองไม่รู้หรอก ต้องลองแล้วถึงจะรู้”
พอได้ยินอย่างนั้น ฟางเสี่ยวอวิ๋นก็เหลือบมองจ้าวเทียนหมิง
เธออายุสามสิบแปดแล้ว แม้ไม่เคยคบหาใครอย่างจริงจัง แต่ก็เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของอีกฝ่าย
“เอาละ ฉันฝากเขาไว้กับเธอแล้วนะ”
พูดจบ ฟางเสี่ยวอวิ๋นก็ตบไหล่จ้าวเทียนหมิงเบา ๆ มองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง ก่อนจะหมุนตัวจากไป
จ้าวเทียนหมิงยังไม่ค่อยชินกับบรรยากาศที่นี่เท่าไร
หลายปีที่เป็นทหารในกองทัพ ต่อให้ให้เขาไปอยู่กลางทะเลทรายไร้ผู้คนสักสิบวันครึ่งเดือน แล้วใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ก็เป็นเรื่องง่ายดาย
แต่ห้องส่วนตัวในสถานอาบอบนวดนี่ทำให้เขากระดากใจอยู่ไม่น้อย
“อย่ายืนเหม่อสิ เข้ามานวดให้ฉันก่อน!”
“ผมทำไม่เป็น!”
จ้าวเทียนหมิงไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน สีหน้าเต็มไปด้วยความขัดขืน
เขาเคยนวดไหล่ให้เสิ่นอวี่เวยอยู่แค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น
“นวดไหล่เป็นใช่ไหม? เสี่ยวอวิ๋นน่าจะบอกคุณแล้ว เฉินเหมยเหลียนไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ถ้าคุณยังผ่านด่านฉันไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะผ่านด่านของเธอได้เลย”
หญิงสาวพูดอย่างเกียจคร้าน “ฉันชื่อโหยวหงอวี้ คุณเรียกฉันว่าพี่หงอวี้ก็ได้!”
จ้าวเทียนหมิงจำต้องเดินเข้าไป วางมือทั้งสองลงบนไหล่ของโหยวหงอวี้
เรียบเนียนนุ่มลื่น!
ราวกับมือสัมผัสลงบนหยกเนื้อดีที่เปล่งประกายแวววาวอย่างอ่อนโยน
ผิวของผู้หญิงคนนี้ดีจริง ๆ!
ไม่มีร่องรอยหย่อนคล้อยจากกาลเวลาแม้แต่น้อย
“ไม่ได้เลย ฝีมือคุณแย่มาก คิดจะอาศัยแค่หน้าตาอย่างเดียวคงไม่ง่ายหรอก!”
โหยวหงอวี้ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เสื้อผ้าที่สวมบางเบา ดวงตาเย้ายวนราวกับมีเส้นไหม มองจ้าวเทียนหมิง
“เข้ามาสิ พี่สาวจะสอนวิธีนวดผู้หญิงให้เอง”