"ฉินเซียว เจ้าต้องฆ่าเย่เฉินให้ได้... แค่ก ๆ... ฆ่าเย่เฉิน!"
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของฉินเซียวเผยเจตนาสังหารไม่สิ้นสุด "วางใจเถิด! เย่เฉินไอ้คนไร้ค่า ข้าฆ่ามันง่ายดั่งเหยียบมดตาย"
หยวนชิงจื่อกล่าว "เย่เฉินใช้พลังวิญญาณสังหารอัจฉริยะสิบกว่าคนของสำนักข้าได้ แสดงว่าพลังวิญญาณมันแข็งแกร่งยิ่งนัก! หากวันหน้าปะทะกับเย่เฉิน จงระวังการโจมตีวิญญาณ!"
ขณะนั้น หนานกงไป๋เสวี่ยลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก
"ฮือ ๆ ๆ..."
นางบีบน้ำตาออกมาสองสามหยด แล้วคุกเข่าลงบนพื้น ร่ำไห้อย่างสุดกลั้น
"วันนั้นที่ประลองหลอมโอสถ ข้ากำลังตั้งสมาธิหลอมโอสถอย่างเต็มที่ ใครจะรู้ว่าเย่เฉินก็พลันกระตุ้นพลังวิญญาณโจมตีข้า!"
"หากไม่ใช่เพราะศิษย์พี่ศิษย์น้องสำนักไท่ซ่างเสวียนจงของข้าออกมือ ข้าคงสิ้นชีพไปแล้ว!"
"ใครจะรู้ว่าไอ้คนไร้ค่ายังไม่สิ้นคิด กลับร่วมกับศิษย์เหล่านั้นจากยอดเขาหลอมโอสถเข้าห้ำหั่นพวกเรา!"
"ข้าร้องไห้อ้อนวอนให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องอย่าช่วยข้า ชีวิตต่ำต้อยของข้า ตายก็ตาย แต่พวกเขาไม่ยอม รวมพลังวิญญาณกับข้าเป็นหนึ่ง กลายเป็นพลังวิญญาณร่วม ต้านทานเย่เฉินและพวก!"
"น่าเสียดาย เย่เฉินกับพวกยังแข็งแกร่งเกินไป! พวกมันฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องไปทีละคน!"
"อือ ๆ..."
"ข้าผิดต่อศิษย์พี่ศิษย์น้อง!"
พูดพลาง หนานกงไป๋เสวี่ยก็คลานไปทางเสาหินโบราณในโถงหลัก
"ศิษย์พี่ศิษย์น้องล้วนดับสูญ ส่วนข้าเอาชีวิตรอด! ข้าผิดต่อพวกเขา ได้แต่ใช้ศีรษะชนเสาให้ตาย ชำระบาปด้วยความตาย..."
เห็นภาพนี้ ฉินเซียวรีบเข้าอุ้มหนานกงไป๋เสวี่ย สกัดนางไว้
โอสถศักดิ์สิทธิ์หยุนหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย
เรื่องนี้ต่างจากที่เย่เฉินเล่าไว้
แต่น่าเสียดาย ตอนนั้นนางกำลังซาบซึ้งในวิธีหลอมโอสถลึกล้ำของเย่เฉิน
กว่านางจะถูกปลุก ตื่นขึ้นอีกที เย่เฉินก็สังหารศิษย์สำนักไท่ซ่างเสวียนจงไปสิบกว่าคนแล้ว!
ขณะนี้
ทุกคนมองไปที่โอสถศักดิ์สิทธิ์หยุนหยาง หยวนชิงจื่อถาม "หยุนหยาง เกิดอะไรขึ้นตอนนั้น?"
โอสถศักดิ์สิทธิ์หยุนหยางใบหน้ากระตุก ในสถานการณ์เช่นนี้ นางจะกล้าบอกได้อย่างไรว่าตนตกภวังค์รู้แจ้ง จนก่อโศกนาฏกรรมนี้
หากพูดออกไปจริง เกรงว่าบรรพชนหยวนชิงจื่อจะตบสังหารนางบาดเจ็บสาหัส!
คิดได้ดังนั้น