ฝ่ามือนี้รวบรวมพลังวิญญาณในร่างของเย่เฉินเกือบหนึ่งส่วนสาม พุ่งตรงกลายเป็นอำนาจสวรรค์เกรียงไกร ควบแน่นเป็นรอยฝ่ามือมหึมา
รอยฝ่ามือดุจขุนเขาเบื้องหน้า ลายเส้นชัดเจนแจ่มตา บดบังตะวันฟ้าดิน พุ่งสังหารใส่ปราณกระบี่ของลั่วหลิงคง
“ตูม!”
อานุภาพหนึ่งฝ่ามือ ทำลายปราณกระบี่ทะลวงสวรรค์ของลั่วหลิงคงโดยตรง
ณ กลางฟากฟ้า รุ้งปราณกระบี่สีซีดพลันสลายหาย เหลือเพียงรอยฝ่ามือใหญ่ยิ่งมิดฟ้าเคลื่อนเข้าใส่ลั่วหลิงคง
เห็นดังนั้น ลั่วหลิงคงยืนแข็งค้างที่เดิม
เขาแพ้อีกครั้งแล้ว
ยามนี้เขาไม่มีพลังวิญญาณเหลือแม้เสี้ยวเดียว!
เขาต้านไม่ไหวเลย
ขณะนั้น จากฟากฟ้าลึกล้ำ เจ้าสำนักสะบัดแขนเสื้อพลันสลายรอยฝ่ามือของเย่เฉินจนกระจาย
เห็นดังนั้น ลั่วหลิงคงแววตาหมองหม่น ถูกกระทบกระเทือนแสนสาหัส
หากนี่ไม่ใช่การทดสอบฝีมือ ตอนนี้เขาคงร่างแหลกลาญคาที่!
ณ ห้วงขณะนั้น ระหว่างฟ้าดินเงียบสงัดดุจสุสาน แม้เข็มหล่นยังได้ยิน
ทุกคนแววตาพรั่นพรึง
เย่เฉินแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
วานนี้กระบี่ของลั่วหลิงคง ในหมู่พวกเขาใครก็ต้านไม่ได้
ทว่าต่อหน้าจู่โจมของเย่เฉิน กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว!
เย่เฉินเป็นเพียงขอบเขตจอมปราชญ์เท่านั้น!
กลับพิชิตจอมกระบี่ขั้นสี่ได้!
ปิศาจ!
ช่างเป็นปิศาจเสียจริง!
ลั่วหลิงคงที่ใจล่องลอยมองไปทางเย่เฉิน
หัวใจเขารับไม่ได้
เขาเข้าใจ ‘กระบี่ตัดชีวิต’ ที่จีฝูเหยากล่าวแล้ว ปล่อยวางเป็นตาย
และเพิ่งผ่านมา ความยึดมั่นและเจตจำนงของเขาก็ถึงขีดสุดแล้ว!
ทว่าในร่างเย่เฉิน ปะทุเจตจำนงที่แกร่งยิ่งกว่า!
พลังยุทธ์นั้นทำให้จิตใจเขาสั่นสะท้านนัก
นั่นคือรูปลักษณ์ไร้เทียมทาน!
จิตเต๋าของเขาแทบแตกสลาย!
แพ้ให้กับยอดเขาเขียวครามถึงสองครั้งแล้ว!
ขณะนั้น จากฟากฟ้าลึกล้ำ เจ้าสูงสุดแห่งยอดเขากระบี่ทอดถอนใจ “หลิงคง กลับไปกับข้าก่อนเถิด”
สิ้นเสียง!
ลำแสงเทพห่อหุ้มลั่วหลิงคงเหาะไปทางยอดเขากระบี่
ศิษย์ทั้งหลายอดเอ่ยชมไม่ไหว
“แม้แต่ศิษย์พี่ลั่วหลิงคงยังพ่าย? ศิษย์น้องเย่เฉินนับเป็นอันดับหนึ่งแห่งคนรุ่นใหม่ของสำนักเราแล้ว!”
“ไม่ เจ้าลืมศิษย์น้องจีฝูเหยาไปแล้ว”
“อา... สองปิศาจแกร่งที่สุดของสำนักต้าเต้าล้วนอยู่ยอดเขาเขียวครามแล้ว นี่รับได้ยากยิ่ง”