“ผู้ใดกันที่สอดส่องศิษย์สำนักต้าเต้าของข้า”
แต่หลังจากตรวจสอบรอบหนึ่ง ท่านมู่ก็ถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่พบสิ่งใด
ขณะนั้น กระแสจิตของเฉินฉางเซิงได้ถอยกลับไปแล้ว เขาหันไปมองกลุ่มอำนาจอย่างหอเทียนหลัว
เขาเห็นหลัวเฟิง บุตรของเจ้าหอประจำสาขาไป๋โจวแห่งหอเทียนหลัว ชายผู้นี้สวมชุดคลุมดำ มือถือพัดขนนก สายตาเย็นชาเหลือบมองไปทางเย่เฉิน ไม่ปิดบังเจตจำนาจแม้แต่น้อย
อีกด้านหนึ่ง ศิษย์ประตูมีดสวรรค์และสำนักไท่ซ่างเสวียนจงต่างก็มีใบหน้าเย็นชา แววตาจับจ้องมาทางเย่เฉินเป็นระยะ
เห็นดังนั้น เฉินฉางเซิงก็คิดในใจ “ชื่อเสียงเลื่องลือ แต่ความจริงยากเทียบเทียม! ไม่รู้ว่าครั้งนี้ เย่เฉินจะรอดพ้นเคราะห์นี้ได้หรือไม่”
ขณะนั้น
จอมจักรพรรดิแห่งตระกูลฉินยุคบรรพกาลนำฉินเซียวและคณะค่อย ๆ ลงมาถึง
ฉินเซียวสวมชุดแพรพรรณงามวิจิตร เอวคาดหยกหยกล้ำค่าโบราณ สายตาจ้องมองอย่างหยิ่งผยอง ใบหน้าเย็นชา
หนานกงไป๋เสวี่ยพิงกายข้างฉินเซียว แก้มเนียนขาวแนบไหล่ฉินเซียว ทรวดทรงยอดอกเบียดเสียดฉินเซียว ทำให้เขารู้สึกมั่นคงในใจอย่างยิ่ง
ฉินเซียวกวาดตามองเหล่าศิษย์สำนักต้าเต้า สีหน้าเย็นเยือก กลิ่นอายสังหารท่วมฟ้า
บรรพชนระดับจักรพรรดิของตระกูลฉินหลายคนถูกบรรพชนเทียนสิงสังหาร ความแค้นนี้ต้องชำระ!
บรรพชนฉินอู่หยางได้ออกคำสั่ง ให้ฉินเซียวและคณะเมื่อเข้าสู่เขตลี้ลับแล้ว สังหารเย่เฉินและพวกทั้งหมด!
สายตาของฉินเซียวหันไปทางเย่เฉิน
เย่เฉินก็พบสายตาของฉินเซียวเช่นกัน
สี่ตาประสาน เจตจำนาจแข็งตัว!
เงียบงันไปชั่วขณะ
ฉินเซียวหัวเราะเหยียดหยัน มองเย่เฉินประหนึ่งมองมดปลวก “เย่เฉิน ในเมื่อเจ้าทะลวงถึงขอบเขตจอมราชาคารวะแล้ว หากข้าสังหารเจ้า ก็มิอาจนับว่ารังแกผู้อ่อนแอได้ เตรียมศีรษะของเจ้าให้ดี ชำระคอให้สะอาด ข้าจะตัดศีรษะเจ้าเองในเขตลี้ลับ!”
สิ้นเสียง!
ระหว่างฟ้าดินกลับเงียบสงัดอย่างยิ่ง
ทุกสายตาหันไปที่เย่เฉิน
ได้ยินดังนั้น เย่เฉินก็เหยียบอากาศลอยขึ้นทันที เสื้อคลุมขาวสะบัดพองลม มองไปที่ฉินเซียว “หากเจ้าอยากสู้ ก็สู้กันเสีย! เหตุใดต้องรอให้เข้าเขตลี้ลับ!”
ฉินเซียวหัวเราะเยาะ “อยากตายเร็ว ข้าก็จะสมใจเจ้า!”
ตูม!
ฉินเซียวก็เหยียบอากาศลอยขึ้นเช่นกัน!
ทุกคนต่างชะงัก