“ท่านอาจารย์ ท่านรู้จักวิชาหุ่นเชิดด้วยหรือ”
ลู่เสวียนยิ้มจาง ๆ “พอรู้บ้าง พอรู้บ้าง”
เฉินฉางเซิงส่ายหน้า
ความถ่อมตนของอาจารย์ประหนึ่งขุนเขาใหญ่ ให้น้อมคารวะดุจแหงนมองยอดสูงสุด
เขาสังเกตลู่เสวียนด้วยความฉงนสนเท่ห์อย่างยิ่ง
ลู่เสวียนทั้งสิบนี้ สมจริงสุดเปรียบ แทบยากแยกแยะว่าไหนคือตัวจริง ไหนคือตัวปลอม
วิชาหุ่นเชิดที่อาจารย์ใช้ล้วนมาจากเนื้อหาป้ายหยกความเข้าใจของเขา
ทว่ายังสอดแทรกสิ่งอื่นอีกนับไม่ถ้วน!
เฉินฉางเซิงคิดในใจ โชคดีที่วันนั้นมิได้นำหุ่นเชิดไม้ออกมาเปิดศึกใหญ่กับอาจารย์
มิเช่นนั้นคงปราชัย ซ้ำยังต้องสูญเสียหุ่นเชิดไปอีกจำนวนมาก!
เฉินฉางเซิงหมกมุ่นในวิถีแห่งหุ่นเชิด ใช้เวลามหาศาล กว่าจะบรรลุถึงขั้นปัจจุบัน
แต่อาจารย์เพียงอ่านป้ายหยกของเขาสองสามวัน ก็สามารถทำซ้ำวิถีหุ่นเชิดของเขาได้อย่างสมบูรณ์ ช่างเหลือเชื่อนัก
ขณะนั้น
หุ่นเชิดทั้งเก้าของลู่เสวียนเกิดกระตุกอย่างรุนแรง จากนั้นไม่อาจรองรับพลังที่แฝงอยู่ ทั้งหมดพลันกลายเป็นผงธุลี สลายหายไปในฟ้าดิน
เฉินฉางเซิงชะงักน้อยหนึ่ง จึงเพิ่งสังเกตว่าหุ่นเชิดที่อาจารย์สร้างขึ้น ใช้วัสดุจากท่อนไม้ทิพย์ธรรมดาแถวถ้ำ!
ใจเขาเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริดสุดขีด
เป็นไปได้อย่างไร?
ท่อนไม้ทิพย์ธรรมดากลับสร้างหุ่นเชิดเช่นนี้ได้?
บางหุ่นยังอยู่ระดับจักรพรรดิ!
อาจารย์ช่างทรงพลังเกินไป!
ชั่วขณะต่อมา
ลู่เสวียนอีกร่างก้าวจากถ้ำ หุ่นเชิดไม้ที่เหลืออยู่ในลานก็พลันแตกสลาย กลายเป็นกองผงธุลี
เฉินฉางเซิงอ้าปากค้าง
นี่…
เมื่อครู่เขาถูกปิดตาอย่างแท้จริง
คาดไม่ถึงว่าจะเป็นหุ่นเชิดไม้ทั้งสิบ!
ลู่เสวียนยิ้มจาง ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สู้พอใจ “ข้าศึกษาวิถีหุ่นเชิดของเจ้ามาสองสามวัน แต่หุ่นที่สร้างออกมายังมีจุดบกพร่องมากเกินไป”
เฉินฉางเซิงใบหน้ากระตุก “อาจารย์ นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านสัมผัสวิชาหุ่นเชิดหรือ”
ลู่เสวียนว่า “ใช่แล้ว สติปัญญาของข้าด้อยนัก รับรู้ได้เพียงเท่านี้”
ว่าแล้วลู่เสวียนก็โยนป้ายหยกออกมาหนึ่งแผ่น “วิชาหุ่นเชิดของฉางเซิง ข้าปรับปรุงให้นิดหน่อย เจ้าลองดูก็ได้”
เฉินฉางเซิงรับป้ายหยก สอดกระแสจิตด้วยครึ่งเชื่อครึ่งไม่