"ข้าเย่เหลียงเฉินคืออัจฉริยะ!"
เย่เหลียงเฉินกล่าวด้วยความตื่นเต้น
ชั่วขณะหนึ่ง จิตใจของเขาเต้นระรัว ในหัวของเขาจินตนาการถึงภาพหลังจากได้พบจักรพรรดินีฝูเหยาทันที...
หลังจากได้พบจักรพรรดินีฝูเหยา
จักรพรรดินีต้องตะลึงในพรสวรรค์การบำเพ็ญของเขา และเอ่ยปากจะรับเขาเป็นศิษย์!
วันเวลาต่อมา เขาและจักรพรรดินีฝูเหยาก็บำเพ็ญร่วมกัน
จักรพรรดินีฝูเหยาตื่นตะลึงในพรสวรรค์ของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ "เหลียงเฉิน พรสวรรค์การบำเพ็ญของเจ้าคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่ข้าเคยเห็น!"
ส่วนเขา ก็เข้าใกล้จักรพรรดินีฝูเหยามากขึ้นทุกวัน
ในที่สุดวันหนึ่ง เขาก็รู้สึกได้ว่าความรู้สึกดี ๆ ที่จักรพรรดินีฝูเหยามีต่อเขานั้นสูงมาก
เขาเฝ้าหาโอกาสมาตลอด
ค่อย ๆ ทำเป็นไม่ตั้งใจแตะผิวของจักรพรรดินีฝูเหยาเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างเก้อเขิน "ท่านอาจารย์ ขออภัย"
ใบหน้าของจักรพรรดินีฝูเหยาระเรื่อขึ้นเล็กน้อย "ศิษย์เอ๋ย ไม่เป็นไร"
หลังจากนั้น เขาก็เริ่มกล้ามากขึ้น จับมือเรียวสวยของจักรพรรดินีฝูเหยาขึ้นมา แสร้งทำเป็นให้จักรพรรดินีฝูเหยาสัมผัสพลังวิญญาณของตน
จักรพรรดินีฝูเหยาแววตาเปี่ยมเสน่หา ใบหน้างดงามอ่อนเยาว์โน้มเข้ามาใกล้เขา
แต่เขากลับหลบเลี่ยง!
กลยุทธ์นี้ เรียกว่า ยั่วให้ติดกับ!
จักรพรรดินีฝูเหยาถอนหายใจเบา ๆ ค่อนข้างผิดหวัง
ในที่สุดวันหนึ่ง ขณะที่จักรพรรดินีฝูเหยากำลังสรงน้ำ เย่เหลียงเฉินแสร้งทำเป็นจะขอคำชี้แนะ บุกรุกเข้าไปในถ้ำสวรรค์ของจักรพรรดินีโดยไม่ตั้งใจ
เย่เหลียงเฉินรีบปิดตาขอขมา "ท่านอาจารย์ ขออภัย ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้"
จักรพรรดินีฝูเหยาหน้าแดงเขินกล่าว "เหลียงเฉิน เข้ามาด้วยกัน..."
เย่เหลียงเฉินแสร้งทำเป็นเดินเข้ามาอย่างไม่เต็มใจนัก "ท่านอาจารย์ ข้าทำเช่นนี้ได้จริงหรือ?"
จักรพรรดินีฝูเหยาดึงมือของเย่เหลียงเฉินมาวางบนยอดมณีคู่ของนางโดยตรง "เหลียงเฉิน หากเป็นเจ้า ข้ายินดี"
กล่าวพลาง ลำคอขาวผ่องของจักรพรรดินีฝูเหยาเอียงน้อย ๆ ริมฝีปากอ่อนนุ่มของนางประทับลงบนปากของเย่เหลียงเฉิน
เขาถูกกดทับลงไปโดยตรง!
หลังจากนั้น เขาก็ใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขร่วมกับจักรพรรดินีฝูเหยา...
คิดถึงตรงนี้ เย่เหลียงเฉินก็คำรามลั่น เส้นเลือดปูดโปน แขนคิรินออกแรงฉับพลัน
"อ้า..."