"ท่านอาจารย์ เมื่อครู่ได้ยินหมดแล้วหรือ?"
ลู่เสวียนกล่าว "ได้ยินแล้ว"
เมื่อได้ยิน จีฝูเหยาหน้าแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม
นางปล่อยเสียงเช่นนั้นต่อหน้าท่านอาจารย์ได้อย่างไร?
แต่สัมผัสลึกล้ำนั้นทำให้จิตใจนางพลิ้วไหว ยากจะหักห้ามตนเองได้อย่างยิ่ง
นางนึกถึงภาพที่ถูกท่านอาจารย์โอบอุ้มในเมืองหลิวเฉิงอีกครั้ง...
จีฝูเหยารู้สึกว่าใบหน้าตนร้อนผ่าวเล็กน้อย
นางแอบชำเลืองมองลู่เสวียน พบว่าท่านอาจารย์ไม่ได้มองนาง
"ภายหน้าอย่าคิดฟุ้งซ่านอีก"
จีฝูเหยาเตือนตนเอง
ครู่ต่อมา
จีฝูเหยารวบรวมจิตใจ กลับเข้ากระท่อมล้างถ้วยชาม
ลู่เสวียนกล่าว "เมื่อเก็บกวาดเสร็จแล้ว ไปที่ถ้ำสวรรค์กับข้า ข้าจะรักษาท่าน"
ดวงตางามของจีฝูเหยาเปล่งประกายแพรวพราว "เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"
ลู่เสวียนกล่าว "อ้อ ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ฟางหยาน ลั่วหลิงคง พวกเขามาที่ยอดเขาเขียวครามเพื่อขอประลองยุทธ์กับเจ้า แต่เจ้าไม่อยู่ ฉะนั้นเย่เฉินจึงสู้แทนเจ้าไปยกหนึ่ง"
จีฝูเหยาถามด้วยความสนใจ "ศิษย์น้องเย่เฉินชนะหรือไม่เจ้าคะ?"
ลู่เสวียนยิ้มน้อย ๆ "ชนะสิ"
จีฝูเหยายิ้มหวาน "ไม่ได้พบศิษย์น้องเย่เฉินเสียนานแล้ว"
ลู่เสวียนพยักหน้า "เย่เฉินบอกว่าเมื่อเจ้ากลับมา จะหลอมโอสถให้เจ้า"
จีฝูเหยากล่าว "รู้สึกคาดหวังอยู่นิดหน่อย"
ไม่นานนัก
จีฝูเหยาเก็บกวาดกระท่อมเรียบร้อยแล้ว
ลู่เสวียนกล่าว "ตามข้ามา"
พลันนั้น จีฝูเหยาตามลู่เสวียนเข้าสู่ถ้ำสวรรค์
จีฝูเหยานั่งขัดสมาธิ อาภรณ์ยาวสีแดงเพลิงพลิ้วตก ผิวพรรณทรวดทรงงามสง่าเผยให้เห็นไร้สิ่งปิดบัง ลำคอนางอ่อนหวานขาวผ่อง ประหนึ่งหิมะเย่อหยิ่ง ใบหน้างามล้ำ ดวงตาคู่หนึ่งส่องประกายดุจหมู่ดาว ลมหายใจแผ่วเบาพ่นกลิ่นหอมอ่อน ๆ
นางเงยหน้ามองลู่เสวียน ปอยผมดำขลับร่วงหล่น ลมหายใจกระชั้นถี่ขึ้นเล็กน้อย "ท่านอาจารย์ ข้าควรทำเช่นใด?"
ลู่เสวียนกล่าว "หันหลังมา"
จีฝูเหยาขานรับ "อ้อ" แล้วหันหลัง มอบแผ่นหลังงดงามสมบูรณ์แก่ลู่เสวียน
ลู่เสวียนเองก็นั่งขัดสมาธิข้างหลังจีฝูเหยา
"เพียะ!"
เขาใช้เคล็ดวิชาวิญญาณแห่งคัมภีร์แพทย์ วางฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของจีฝูเหยาทันที
แม้จะมีอาภรณ์กั้น ก็ยังสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลละเอียดลออ
ร่างน้อยของจีฝูเหยาสั่นสะท้านเล็กน้อย