“ท่านอาจารย์ ครานี้ท่านจะรับศิษย์น้องชาย หรือศิษย์น้องหญิง?”
เย่เฉินงุนงงเต็มที
สมองเขายังตามไม่ทัน
ลู่เสวียนยิ้มบาง “ยังไม่บอกพวกเจ้า รอข้ากลับมาเถิด”
ชั่วพริบตา ลู่เสวียนกระตุ้นลายค่ายกลจักรพรรดิ์สูงสุด ร่างกายพลุ่งพล่านด้วยพลังมิติล้ำลึก หายวับไปจากที่เดิม กลายเป็นเพียงสายลมอ่อน
เมื่อเห็นลู่เสวียนหายไป เย่เฉินรีบถาม “ศิษย์พี่ใหญ่ เมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร?”
จีฝูเหยาใบหน้างามเปล่งประกาย “ศิษย์น้องเย่เฉิน ยอดเขาเขียวครามของเรากำลังจะมีศิษย์น้องชายหรือศิษย์น้องหญิงคนใหม่แล้ว”
เย่เฉินตะลึงนิ่งอยู่กับที่
อะไรนะ?
แต่ไม่นาน เขาก็เข้าใจ
ศิษย์พี่ใหญ่พูดจริง!
ท่านอาจารย์ช่างไม่เห็นแก่ตัวเลย ความยึดติดเพียงหนึ่งเดียวคือการบ่มเพาะสุดยอดศิษย์
มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้นที่ทำให้ท่านอาจารย์ตื่นเต้นขึ้นมาได้บ้าง!
เย่เฉินมองจีฝูเหยาด้วยความเลื่อมใส “ศิษย์พี่ใหญ่ สมแล้วที่ท่านเข้าใจท่านอาจารย์ดี!”
จีฝูเหยายิ้มงาม พลางทำอาหารพลางกวาดตามองเย่เฉิน “ศิษย์น้องเย่เฉิน ระหว่างรออาหาร เจ้าฝึกบำเพ็ญไปพลางก็ได้ เรื่องการฝึกบำเพ็ญ อย่าได้เสียเวลาแม้แต่น้อย!”
เย่เฉินพยักหน้าหนักแน่น
ศิษย์พี่ใหญ่พูดไม่ผิด!
รอจนศิษย์น้องสามมาถึง เขาก็จะเป็นศิษย์พี่รองแล้ว
เขาต้องเป็นแบบอย่างที่ดี
เขาไม่ใช่ศิษย์พี่รองขี้เกียจตะกละ แต่เป็นศิษย์พี่รองผู้ขยันหมั่นเพียร!
……
แคว้นไป๋หย่า
ภูเขาไร้นามลูกหนึ่ง ธรรมดาสามัญหาใดเปรียบ
ภูเขาไม่สูงนัก แต่มีน้ำตกสายหนึ่งไหลร่วงลงมา ไม้ทิพย์บนภูเขาล้วนเงียบสงัด บนยอดเขามีพื้นที่เปิดโล่งผืนหนึ่ง ที่ดินไม่ใหญ่ มีกระท่อมมุงจากหนึ่งหลัง ล้อมรอบด้วยรั้วเตี้ยๆ
ภายในรั้ว มีแปลงเพาะปลูกเล็กน้อย หญ้าขึ้นหนา ต้นกล้าบางตา
ฟ้าโปรยฝนละออง
ในกระท่อม มีชายรูปโฉมสามัญผู้หนึ่ง นุ่งห่มขาวทั้งร่าง นั่งขัดสมาธิ เบื้องหน้ามีพิณโบราณเก่าแก่ตัวหนึ่งวางอยู่
เขาดีดพิณเบาๆ
เสียงพิณกระจ่างดุจอำไพ ทว่ายังเจือความสับสนอยู่บ้าง
คนดีดพิณมีเรื่องกังวลใจ!
ผู้นี้หาใช่ผู้ใดไม่ คือเฉินฉางเซิง
เขาเต็มไปด้วยความกังวล!
นับตั้งแต่กลับจากแคว้นหยุน เขาก็เอาแต่ครุ่นคิดว่าจะพบหน้าลู่เสวียนอย่างไรดี?
ลู่เสวียนแข็งแกร่งเกินไป เขาจำต้องเตรียมการรับมือไว้มากมาย