ภายในท้องพระโรง ต้วนหุนเซิงไม่เอ่ยวาจา เหล่าผู้อาวุโสระดับจอมจักรพรรดิก็ไม่กล้าปริปากแม้แต่น้อย
ต้องรู้ว่า ต้วนหุนเซิงผู้นี้พลังลึกล้ำหยั่งไม่ถึง เมื่อเผชิญหน้าแกร่งกลับยิ่งแกร่ง อีกทั้งนิสัยเย็นชาราวน้ำแข็ง สังหารเฉียบขาด ตามใจเขาผู้ใดก็รุ่งเรือง ขัดใจเขาผู้ใดก็ดับสิ้น!
หลายพันปีมานี้ ต้วนหุนเซิงลงมือเพียงน้อยครั้ง
แต่ทุกครั้งที่ลงมือ เลือดนองท่วมฟ้า ทุกหนแห่งที่เขาเหยียบย่าง ไร้แม้ยอดหญ้างอกงาม อิทธิพลที่เขาทำลายล้วนแปรเปลี่ยนเป็นแดนมรณะ ผู้ฝึกตนของอิทธิพลเหล่านั้นล้วนถูกดึงวิญญาณ ทนทุกข์ทรมานไม่สิ้นสุด และมิอาจเวียนว่ายในสังสารวัฏ
ดังนั้น ภายในหอเทียนหลัว ทุกผู้คนล้วนยำเกรงต่อเจ้าหอต้วนหุนเซิงอย่างที่สุด
ไร้ผู้ใดกล้าคิดทรยศ!
บรรยากาศในท้องพระโรงเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ เหล่าผู้อาวุโสล้วนรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ
มิทันนาน
ต้วนหุนเซิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน หมอกดำรอบกายพลุ่งพล่านไม่หยุด ประหนึ่งยมโลกอันมืดมิด เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ
"สหายทั้งหลาย! เรื่องที่หอเซียนจุ่ย หอเทียนหลัวของเราถูกสำนักต้าเต้าดูหมิ่นเหยียดหยามถึงเพียงนี้ พวกเจ้ามีความเห็นอย่างไร? สามารถพูดออกมาได้ตามสบาย!"
สิ้นเสียง!
ร่างของเหล่าผู้อาวุโสล้วนสั่นสะท้าน
ผู้อาวุโสสามแห่งหอเทียนหลัวค่อย ๆ ก้าวออกมา กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เจ้าหอ ข้าเห็นว่าหอเทียนหลัวของเราไม่มีวันยอมอ่อนข้อ! แม้บรรพชนชางเสวียนและบรรพชนสาย 'เทียน' จะแข็งแกร่ง แต่ก็เพียงยืมพลังสังหารจากสวรรค์! ออกนอกฟ้าดินแห่งสำนักต้าเต้าแล้ว พลังของคนเหล่านี้ลดลงไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง!"
"หากต่อสู้นอกสำนักต้าเต้า ด้วยพลังของเจ้าหอ ต่อให้เป็นเพียงพลังเงาฉาย ก็สังหารบรรพชนสาย 'เทียน' ผู้น่าสาปนั่นได้ในพริบตา!"
ได้ยินดังนั้น ต้วนหุนเซิงยิ้มเย็น
แม้เป็นรอยยิ้มเย็น แต่คำประจบของผู้อาวุโสสาม เขากลับรู้สึกพึงใจยิ่ง
เพราะเขาก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน
ในอาณาเขตของสำนักต้าเต้า บรรพชนเหล่านั้นมีพลังสังหารฟ้าดินหนุนเสริม พลังเงาฉายของเขาไม่อาจแสดงฤทธิ์ได้ หากต่อสู้นอกเขต เขามั่นใจว่าสังหารจอมจักรพรรดิแห่งสาย 'เทียน' ของสำนักต้าเต้าได้อย่างง่ายดาย!
ในเวลานั้น