“พวกเจ้าฆ่าคนของหอเทียนหลัวเรา ช่วยเหลือจักรพรรดินีฝูเหยาอย่างนั้นรึ?”
จักรพรรดินีฝูเหยา!
บรรพชนชางเสวียนและคนอื่นๆ ต่างขมวดคิ้ว
จีฝูเหยา? จักรพรรดินีฝูเหยา?
ในดวงตาของบรรพชนชางเสวียนมีประกายคมกริบวาบผ่าน ราวกับค้นพบความลับที่ถูกซ่อนไว้ในกาลเวลาสามพันปี
เจ้าสำนักแค่นเสียงเย็นชา “หอเทียนหลัว ใครให้ความกล้าพวกเจ้ามาแตะต้องคนของสำนักต้าเต้า?”
สำนักต้าเต้า!
เอ่ยออกมา ใบหน้าของจักรพรรดิ์ทั้งห้าที่อยู่ด้านหลังจักรพรรดิผู้อาวุโสกึ่งเที่ยงวันพลันเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง
สำนักต้าเต้าเป็นอิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจแห่งถิ่นร้างทิศใต้ เป็นถึงตัวตนที่ทัดเทียมกับหอใหญ่ของหอเทียนหลัว ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาซึ่งเป็นเพียงสาขาย่อยและมีจักรพรรดิ์แค่สี่คนจะรับมือไหว!
จักรพรรดิ์หลายคนลดเสียงลงกล่าวกับจักรพรรดิผู้อาวุโสกึ่งเที่ยงวันว่า “ท่านเจ้าสำนัก ค่อยๆ คิดหาทางดีหรือไม่? สำนักต้าเต้าไม่ใช่ผู้ที่พวกเรายั่วยุได้นะ”
จักรพรรดิผู้อาวุโสกึ่งเที่ยงวันหัวเราะเบาๆ “จะกลัวอะไร? ชางโจวก็ไม่ใช่เขตอิทธิพลของสำนักต้าเต้า สำนักต้าเต้าอยู่ห่างจากที่นี่หลายสิบล้านลี้ แล้วอีกอย่างจักรพรรดิเลือดโหดก็กำลังเดินทางมา จริงอยู่ที่สำนักต้าเต้าเป็นอิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจ แต่หอเทียนหลัวของเราแล้วจะไม่ใช่หรือ?! หอเทียนหลัวเราจักหวั่นเกรงสำนักต้าเต้าได้อย่างไร?”
ได้ยินดังนั้น จักรพรรดิ์ทั้งห้าต่างขมวดคิ้วเล็กน้อย
จักรพรรดิผู้อาวุโสกึ่งเที่ยงวันหรี่ตาลงเล็กน้อย สำรวจบรรพชนชางเสวียน
ในลานนี้ นอกจากบรรพชนชางเสวียนแล้ว ก็มีเพียงพวกเด็กรุ่นระดับจักรพรรดิราชันเท่านั้น เป็นแค่มดปลวก
มีเพียงชายชราคลุมเทาผู้นี้ที่เขามองไม่ออก บนตัวของผู้นี้มีกระแสกลิ่นอายลึกล้ำลี้ลับไหลเวียน เขาดูไม่ออกว่าระดับพลังอยู่ขั้นไหน และพลังต่อสู้เป็นเช่นไร
ขณะที่จักรพรรดิผู้อาวุโสกึ่งเที่ยงวันกำลังคาดเดาอยู่ในใจ บรรพชนชางเสวียนแค่นเสียงเย็นชา ลงมือกับจักรพรรดิผู้อาวุโสกึ่งเที่ยงวันและคนอื่นๆ โดยตรง
“ฮึ่ม! พวกรุ่นเด็กขั้นจักรพรรดิ์ก็กล้ามาอวดดีต่อหน้าชราอย่างนั้นหรือ? ตอนที่ข้าอยู่ในระดับพลังเดียวกับพวกเจ้า พวกเจ้ายังอยู่ในวัฏสงสาร!”
เสียงทอดลง!